#lukaszkus

Wystawa HYPER HAZE jest wynikiem fascynacji twórczością dwóch młodych artystów, których miałam okazję „odkryć” dla siebie, podczas przeglądu portfolio zgłoszonych na konkurs ShowOff 2015 w ramach krakowskiego Miesiąca Fotografii. Uznałam, że w czasach gdy fotografia coraz częściej przestaje być tylko fotografią, a rozmaite techniki miksują się kalejdoskopowo, postawa obu artystów zasługuje na szczególną uwagę. Bazą ich sztuki jest otaczająca rzeczywistość, a efekt końcowy jest wynikiem wrażliwości na jej rozmaite aspekty oraz sprawności w dostrzeganiu jej ulotności. Bez dodatkowych efektów specjalnych, bez napięcia i przesadnego dramatyzmu.

Gdyby się zastanawiać, czym jest cykl Haze Łukasza Kusia, można by wpaść w pułapkę analogii i odniesień do tradycji fotografii migawkowej. Z tym, że ulotne chwile, które Kuś „łapie” swoim obiektywem, nie są próbą zatrzymania codzienności ani też nie tworzą jednorodnego dokumentu. Widzimy znalezione przedmioty, fragmenty krajobrazu, rozmaitych materii, drobne pęknięcia, anonimowe postaci. Szukamy fabuły, powiązań między kolejnymi fotografiami. Na końcu jednak orientujemy się, że żadnej konkretnej historii tu nie ma. Nie ma początku ani końca. Są za to migawki przysłonięte mgłą. Dajemy się uwieść pierwszemu wrażeniu, by potem dostrzec światło, które jest zmysłowym elementem każdej kompozycji.

Natomiast dla Gabriela Orłowskiego obraz nie istnieje bez płaszczyzny, a treść bez środka przekazu. Według artysty świadome wykorzystanie obrazów stało się jedną z socjotechnik, która – podobnie jak światło w hotelowym holu czy muzyka w galerii handlowej – ma wpływać na nasze samopoczucie, wprowadzać w stan komfortu, akceptacji i pustego zachwytu codziennością. Zatem wykorzystanie medium fotografii jest optymalizowane i dąży do pełnej efektywności przekazu. Po odarciu rzeczywistości z tej ikonicznej nadbudowy odkrywamy próżną i jałową przestrzeń faktyczną, oderwaną od stymulantów.