Sumusuko na akong kalabanin ang sarili ko at ang mga demonyo na patuloy na nagkukubli at bumubulong sa aking isipan.

#iamcrazyinlove #labanan ng #pisngi #day14 of #365 #lunchbreak (at Cocohut Fried Chicken and Fish)

Ikaw dapat ang manalo dito.

"Jealousy is one of the most childish and crude feelings that a person can feel. Because it is rooted in the fear of losing someone's affection." ~Do Min Joon I'm jealous! I hate it this feeling! I don't want to be jealous. Pero hindi ko mapigilan, ini'ignore ko na lang twing nakikita ko sila pero sobrang hirap pala talagang umacting lalo na sa real life. Kailangan poker face ka lang pag Super Affected Ka. Hindi ako nagagalit sa kanila, pero naiinis lang talaga ako pag nakikita ko, pakiramdam ko unti unti akong sinasaksak. As if naman may magagawa ako no? Eh ni hindi nga kame, buti nalang hindi na tulad nung dati. Kasi noon we're on the verge of...of... ewan basta nandun kami sa moment na sobrang saklap na talagang depressed ako, tapos makakakita pa ako ng picture nila na magkasama grabe, ni hindi ko makain yung lunch ko nun kase walang tigil yung mata ko sa pag iyak... *Flashback* Lunok... Lunok... Pigil ng iyak... Wa epek... Try ulit... Wa epek talaga... Buti nalang madilim kaya hindi nila ako napansin silent mode yung pag iyak ko.. Lumipas ang ilang oras at natapos ang klase namin ng hindi ako masyadong kumikibo...uwian na din sa wakas..sobrang bigat ng feeling lalo na katabi mo lang yung pinagseselosan mo, na kailangan mong kausapin at pansinin kasi hindi naman nya alan at wala syang kasalanan, ayoko din naman masira ang friendship namin dahil sa childish feeling ko na to. Ayan labasan na.. Lakad... Punas ng luha... wag kang umiyak! Nasa daan ka nakakahiya baka may makakita sayo! Sabi ko sa sarili ko. Lakad... Iyak.. Iyak.. wala di ko na mapigilan.. Lakad.. Punas... Pagdating sa may gate ng bahay namin... Inhale EXHALE! Pasok... Diretso sa kusina, para di mahalata...eh nakasunod pala mama ko sa akin kasi naman dire'diretso lang ako oh edi mas lalong obvious... naku umiral nanaman ang ka'obviousan ko... Mama: napano ka? Ako: (napayakap nalang ako sa kanya at na iyak...di pala iyak hagulgol pala....sige...hagulgol lang, ang sakit eh...) Hindi na muna nagtanong ang mama ko hinayaan nya lang ako, ang tagal grabe, pagod na ako ang buong katawan ko kaiiyak pero hindi padin ako humihinto.. After 4543297101036 hours nahimasmasan din ako..pahinto hinto ang pagk'kwento ko sa kanya kasi umiiyak pa din ako..grabeng experience to super sakit. Kinabukasan ayun maga ang mata ng lola nyo.. May nagtanong..napano ka ba't namamaga ang mga mata mo? Ako: talaga? Namamaga sila? Wala lang baka nasobrahan sa tulog (*^﹏^*). Naka smile pa ako pero eto talaga yung sa loob ko T_____________T <\\\\\\\\3 Mula noon tinitiis ko nalang lahat ng nakikita at naririnig ko T______________T *End of Flashback* At ngayon, eto wala nanaman akong laban, wala nanaman akong magawa kung hindi umiwas kapag nandyan sila, kasi kung ilalapit ko pa ang sarili ko para na rin akong kumuha ng kutsilyong isasaksak sa akin. Pasensya na kayo sinumpong nanaman ako ng kadramahan ko ang hirap kasing pigilan lalo na kung nasa harapan mo lang naiisip ko non na "oh lupa lamunin mo nalang ako kesa makita kong ganito" ang saklap grabe.. kelan kaya matitigil ang ganito? _(._.)_

ayokong makisawsaw sa gulo nila. hahaha. bat ako natatawa? eh nag-aaway nga ung dalawa qng kapatid. hay naku.