#kusmalar

Yırtık bir kağıda dünyaya olan öfkesini sığdırıp cevizden yapılmış işlemeli masaya sessizce notu iliştiren ve alnına silahı dayayan tüm İsmailler !

Adınıza bir kaside yazamadık, yıldırım düşsün başımıza !

Yalnızlık neydi ? Ekmek almaya çıkıp sekiz gazeteyle ve ekmeği unutarak eve dönmekti, ekmeği unuttuğun anda siktir çekip gazeteleri tv koltuğuna fırlatmaktı İsmail. Ulan İsmail, Mehdi gelene kadar sana hikayeler anlatacağım. Şu mezar taşı görünümlü ucube sararacak hikayelerin olağanlığından. Bakarsın mezarlardan edebiyatçılar fırlar hikayelerimizi dinlemek için. Ne dersin İsmail, ölüm derdimizi anlatmaya engel mi ?

Bir selama muhtaç yalnızlardık biz hatırlıyor musun İsmail ? Şu köşenin orada oturup gelen geçene laf atardık. Lan İsmail sert çocuklardık biz önceden. Hatırlıyorsun biliyorum. Sızmış numarası yapma İsmail ben içiyorum sen sızıyorsun. İçmeden nasıl sızılır İsmail, dalga mı geçiyorsun ? Sert çocukluğuna dön İsmail. Soranım yok demişsin döşemeli masanın üzerindeki notta. Ayıp ediyorsun İsmail. Kapına her gelmediğim gün aslında seni andığım gündü İsmail. Tamam uyanır gibi oluyorsun, susuyorum. Yalan söylüyorum İsmail. Sızmadın mı ? Neden çarşafa büründün o zaman İsmail. Yüzünü görmek için şu çarşafı açmakla uğraştım yırtmayayım diye. Uyumuyor musun? Ne? Öldün mü ? İsmail ? Dediler öldü diye inanmadım İsmail. Senin için kalktım geldim buralara. Toprak ıslak İsmail işedin mi ? Ne zaman çok içsen hemen işiyordun İsmail. İsmail... İsmail... 

Her şey tütünler ıslanınca başladı. Tütünler ıslandığı vakit evren depresyona girdi. İçsel sıkıntıları onu bir duygudan başka bir duyguya sürükledi, fırtınalar kopuyordu içinde. Evren olgunlaştıkça duygularına hakim olmaya başladı. Bütün fırtınaları dindirdi. Cenneti yuvarlak bir geometriğe sığdırdı. İçine çeşit çeşit meyveler, büyük büyük bitkiler, kocaman kocaman memeli canlılar koydu. Memesizleri de koydu fakat pek çirkindiler. Rengini bilmediğimiz akışkanı yarattı bu benim mucizemdir bitkin hissettiklerinde bu mucizeyi içsinler dedi, adını Su koydu. Yetmez dedi kahverengi, yerinde durmayan katıyı yarattı. Adını toprak koydu. Bitkiler de acıkır dedi evren, çok sağduyu sahibi idi.

Her şey çok güzel gidiyordu.

Çok sakindi ortalık. Eylem alanını dağıtmış toma gururu hakimdi dünyaya. Evren benden bu kadar dedi çekildi. Canı sıkıldı. Dünya yapamadı bir başına, sürdüremedi olağan akışını. Konu komşuya borç taktı. Kumara verdi kendini. Gece oldu mu evrende bir o yandan bir bu yana elinde şarabıyla sallanıp durdu. Diğer gezegenleri düşünmeden bağırdı çağırdı. Bir ara fırtınalar kopardı da Mars'ın elinden zor aldılar. Bu kadar sorumsuzluk üzerine duyarlı evren sakinleri dizginleri ele almak gerek dedi. Sorumluluk sahibiydi bu evrenin sakinleri. Belediyeye şikayet edip kolluğu yığmak lazım dediler dünyanın kapısına. Çocuklara yazık böceklere, hayvanlara yazık dediler. Bu sefil hayattan çekip kurtarmak lazım onları dediler. Oy birliğiyle güneşe gittiler. Yüzde doksan oyla başkan yapılmıştı Güneş. İlk başlarda demokratik tavırlar alsa da giderek otoriterleşti. Diktatör olmuştu. Bütün ailevi ve evreni sorunlar güneşe danışılır oldu. Mars atıldı önce güneşin önüne geçmişten kalan husumetin dinmeyen öfkesiyle. Uzun uzun konuştu. Güneş öyle sinirlendi ki anlatılanlara her yeri yakacaktı o kızgın ateşiyle. Aradan birkaç zaman geçti. -Evrende zaman birimi yoktu şimdiki gibi. Zaman zamandı, birimi de zamandı. - güneş sıcaklığını kesti dünyanın üzerinden. Keş kafayla güneşin kapısına dayanmayı düşündü dünya, bin bir kelamla sakinleştirdiler de öyle vazgeçti. Güneş sıcaklığını esirgeyince dünyadan it gibi titremeye başladı. Kış kıyamet götürdü ortalığı. Fakat sonra ihtilal oldu evren muhitinde. Tanrı ihtilal yaptı dediler radyoda. Güneşin iktidarları değişti dediler. Doğa koltuğu kaptırdı.'' Herkese eşit sıcaklık herkese eşit ışık'' sloganıyla geldiler, belediye başkanlığı koltuğuna oturdular. Dünya da nasibini aldı bundan. Her yeri günlük güneşlik oldu. Kuşlar tekrar uçmaya, donan sular tekrar şarıl şarıl çağlamaya başladı. İbret oldu bütün bunlar dünyaya. İçkiden, kumardan, karı kızdan elini eteğini çekti. Bir huzur geldi dünyaya. O kadar ki toprak bir gece suyla ilişkiye girdi. Garip şeyler oldu. Milyarlarca yıl sürdü ilişkileri. Gel zaman git zaman develer tellal iken pireler berber iken bir adam bir kadını gördü. Sürüngen bir yaratık kocaman yapraklı ağaçtan bir elma düşürdü. Hikaye sona geldi. Tekil yalnızlık çoğul yalnızlık oldu. Her şeyin tadı kaçtı. 

Hayatta gösteremediklerimin esiri bir ben yaratıyorum bazen. Kafa kafaya verip sayıyoruz olmuşlarımıza ve de olacaklarımıza. Müthiş bir karambol yaratıyorum; Susuyorum bolca..

Çok kalabalık oluyoruz bazen. Getirisi; kulak tırmalayan bir uğultu oluyor çoğu zaman. Kimin ne dediğini kimse anlamıyor, duyamıyor ama herkes de anlatıyor bir daha konuşamayacakmış gibi..

Restleşmeler yaşıyoruz bazen. Ucundakinin değerini önemsemeden, pes etmeden. Son damlasına kadar savaşıyormuşuz gibi.

Bazen de istediği sefere çıkacak birinin heyecanını besliyorum; çorak topraklarımda, soğuk fırtınalarımda.. Şartların zorluğu, heyecanın azizliğini sabit kılıyor. Nefes kesiyor.