#kinderarts

Ondergronds The Cave Over dappere hulpverleners in tijden van oorlog, in het bijzonder in Syrië, zijn wel vaker documentaires verschenen.

Bericht bekijken

Pfff. 'k Heb zelfs geen zin om mijn blogtitel te verantwoorden. 'k Denk niet dat er iemand nog van schrikt dat'k met letters speel en haakjes toevoeg om van één welbepaald woord stiekem ook nog een ander woord te maken en andere nederlandstalige belhamelpraktijken. Waar ik echter wel van sta te kijken is hoe vaak je kan spelen met't woord 'moeder' en hoezeer de nieuwe woorden die j'ermee maakt echt verband houden met dat M-woord. Zo ook met mijn titel van vandaag. Als je't volledige woord leest terwijl je die haakjes even wegdenkt krijg je meteen één van de zovele prachtige eigenschappen van die personen van dat woord zónder die letters tussen die haakjes. (om effe totaal niet ingewikkeld te doen) Nochtans twijfelde ik tussen deze titel én het mooie "Refl(u/e)x" maar ondertussen ben'k al blij dat ik die titel niet gekozen heb, aangezien ik hier nu eigenlijk meteen een heel vreemd woord lees. 'k Probeerde net zelfs om de lettertjes tussen die haakjes van plaats te verwisselen, maar dan lees je refleux, en da's al even onnozel. Soit. "Zelfs-foto's-kunnen-zijn-schoonheid-niet-vastleggen"-baby Fedde geeft al een hele tijd beetjes van zijn pap terug, een uurtje of twee na z'n voeding. 'k Wist al veel langer dan vandaag dat baby's dat nu eenmaal doen dus maakte ik me daar geen zorgen over. Mijn wonder had daar blijkbaar ook geen last van en vele van die 'kwaaltjes' mogen aanwezig zijn bij je baby, ze mogen er gewoon geen last van hebben, leer ik van onze supervroedvrouw. 't Kan namelijk perfect normaal zijn dat'n baby maar om de 2 dagen stoelgang maakt, indien hij/zij er geen last van heeft, is er géén probleem. Jullie weten nog van tijdens mijn negen-maanden-durende-stemmingswissel dat'k niet snel ongerust ben en zodus hou ik van zulke no-nonsense theorietjes. Wij hebben namelijk ook al-le-maal armen en benen, maar je mag er geen last van hebben. Maar goed. Fedde's kakprobleem (je moet'n kat een kat noemen. Ik praat graag netjes over termen als "stoelgangfrequentie" voor zolang het kan, maar ondertussen is't gewoon een kakprobleem of een probleem dat kak is. Nah.), daar moet'k het nu niet over hebben. Dat teruggeven dus. Schiet me niet neer, maar ik vond't jammer dat er tegenwoordig zo snel gegooid wordt met de term reflux. Of toch, gegooid met die term op'n toon alsof het steevast een verschrikkelijk iets is. Alle baby's hebben namelijk iets of wat reflux, maar (here we go again) ze mogen er geen last van hebben. 'k Ging dankbaar op m'n knietjes omdat wij geen horrorverhalen hadden zoals'k hier soms lees van sommige mama's met reflux-zorgen, maar Fedde zou Fedde niet zijn als hij daar niet effe verandering in mocht brengen. ('k Begin te denken dat mijn zoon eigenlijk een reïncarnatie is van Murphy eigenlijk want van zodra ik durf te denken dat er nu eens even weinig was in de mand ligt, plast hij zn kleren onder. Maar ook op positief vlakt werkt hij zo, dat was tijdens de bevalling al duidelijk. Van zodra de vroedvrouw het bijvoorbeeld had over 'zo dadelijk vliezen breken omdat het nu echt niet meer vanzelf zal gaan', moet mijn ventje daar effe goed in gebeten hebben ofzo, want arbeidskamer 2 leek plots te overstromen...) Gisteren hoorde ik bijvoorbeeld vanuit de keuken Fedde weer constant 'slikken-en-happen'. De laatste dagen doet hij dat wel meer en na een tijdje geeft hij dan steevast weer pap terug. Toen dat gisteren gebeurde, ging ik zoals gewoonlijk weer naar de wieg om'm nog even rechtop te houden. Echter, van zodra ik'm wou vastpakken probeerde hij meermaals naar adem te happen en dat leek niet te lukken, alsof er iets in zijn keel hem dat belette. 'k Krijg het zicht niet van m'n netvlies van die ademhappende Fedde waarvan plots ook de oogjes begonnen te draaien, nochtans duurde dat moment niet lang. 'k Greep'm vast en smeet (en dat mag je letterlijk nemen...) hem over m'n knie om met de bal van m'n hand een klop te geven op z'n rugje. Guts pap, heel snelle ademhalingen en dan luid gebrul. En hoe kalm ik ook was, 't was bij dat gebrul dat'k plots besefte wat'k net gedaan had en zodus begon ik (uiteraaaaaard Leene!) te bleiten. 't Was een goede handeling blijkbaar en 't kwam volledig uit't niets. Maar da's nu eenmaal mama-zijn, toch? Als'k zo verhalen hoor doen mama's constant heldendaden, al zullen ze't zo zelf niet noemen. Nochtans, moesten ze't bij een vreemde doen, dan kwamen ze in de krant. Et voila. Na een bezoek aan de kinderarts spreken we nu ook over reflux maar da's geen probleem. Fedde mag van mij alles hebben, zolang híj er maar geen last van heeft. Liefs, Leene, benieuwd naar jullie heldendaden!