#kinderarmoede

De kinderarmoede is in Brussel is groter en de ongelijkheid dieper dan in Vlaanderen. Eén op vier Brusselse kinderen groeit op in een huishouden zonder inkomen uit arbeid. De Brusselse welzijnsbarometer toont aan dat Brusselse jongeren onder de 25 jaar een hoog armoederisico lopen. Bijna een derde van hen vindt geen job, tegenover één op vijf bij de 25-plussers.

Hannelore: ‘De geregionaliseerde kinderbijslag is een historische kans voor Brussel om de kinderarmoede in onze stad structureel aan te pakken. We hebben een kinderbijslag op maat van Brussel nodig. Dat wil zeggen: progressief - arme gezinnen hebben recht op een hogere kinderbijslag - én geïntegreerd in een breed kinderbeleid met de nodige investeringen.

Drie Brusselse uitgangspunten

De kinderbijslag moet rekening houden met de onderliggende ongelijkheid. Die is in Brussel groter dan in Vlaanderen. Neem nu het verschil tussen de 20% hoogste en de 20% laagste inkomens. In Brussel zijn de hoogste hoger dan in Vlaanderen (en dat is zonder rekening te houden met vermogensinkomsten), terwijl de inkomens van de middenklasse ongeveer 15 tot 25% lager liggen. sp.a Brussel pleit  dus voor hogere sociale toeslagen dan in het Vlaamse systeem. Het basisbedrag voor elk Brussels kind zal daardoor lager liggen. 

Ten tweede, een ouder die van werkloosheid naar werk gaat, mag niet worden bestraft door een lagere kinderbijslag. Dat zou Brusselaars afremmen een job aan te nemen. De sociale toeslag moet slim worden toegekend. Of je werk hebt of niet is niet het criterium om ze toe te kennen. Het hangt van je inkomen af. Maar een inkomen uit arbeid is nog geen garantie dat je rond komt. Brussel doet er goed aan (net zoals Vlaanderen) een inkomensdrempel te hanteren voor de toekenning van die toeslag. Die inkomensdrempel mag dus vrij hoog liggen. 

Ten derde, kinderarmoede gaat niet alleen over geld. Het gaat om gelijke kansen in het onderwijs en later op de arbeidsmarkt. Neem nu kinderopvang: kinderen die niet naar een crèche gaan, hebben op driejarige leeftijd een aanzienlijk kleinere woordenschat dan kinderen die wel gaan. Dus een hervorming van de kinderbijslag moet samen gaan met een beleid rond participatie aan kinderopvang, kleuteronderwijs en naschoolse activiteiten. Dat betekent investeren in het aanbod en sensibiliseren tot achter de voordeur om elk kind mee te krijgen. 

Een historische kans

Hannelore: ‘In Vlaanderen is er nu een premie voor wie zijn kind naar de kinderopvang en het kleuteronderwijs stuurt. Voor Brussel is dat geen goed idee. Zo’n premie motiveert ouders in armoede niet hun kind naar de kinderopvang of kleuterschool te brengen. Het is alleen maar een extraatje voor ouders die hun kind sowieso al naar de kinderopvang of kleuterschool sturen. Bovendien heeft Brussel een structureel tekort aan plaatsen in de kinderopvang. Alleen wie goed geïnformeerd en er snel bij is, vindt een plekje. Meer geld geven aan ouders die het geluk hebben zo’n plekje te vinden, is de wereld op zijn kop. Zo moet het dus niet. Dan zorg je beter eerst voor meer plaatsen in de kinderopvang.

We moeten jongeren aansporen hoger onderwijs te volgen. Vandaag stromen Brusselse jongeren uit lagere sociale milieus weinig door naar het hoger onderwijs. Nochtans geeft zo’n diploma later meer kansen op werk en een beter inkomen. De kinderbijslag kan jongeren een duwtje in de rug geven: een aangepast bedrag kinderbijslag voor +18-jarigen die hogere studies aanvatten. Dat betekent leeftijdstoeslagen, zowel op 12 als op 18 jaar. Vlaanderen heeft ze afgeschaft. Niet logisch. Een kind kost meer naarmate het ouder wordt.

Brussel heeft de historische kans om de kinderarmoede aan te pakken. Dit is een kans om te grijpen. Kinderen kiezen niet voor armoede, maar wij kunnen kiezen er iets aan te doen.