#post title

Binfikir is 13 jaar geleden opgericht als website en betekent ‘1000 Gedachten’. Serpil Aygün: ‘Kun je je dat voorstellen? Dutroux was veroordeeld tot levenslang en pas zes maanden later hoorde een Turkse man dat via een satellietzender. Ongelooflijk vonden we dat. Dus hebben we beslist om een Turkse website te maken met Belgisch nieuws. 

Een jaar later volgde de krant. Van in het begin laten we alle meningen aan bod komen in onze krant. Ook dat verklaart het succes. Zelf ben ik sociaaldemocraat, maar ik laat even goed een religieuze stem horen of een liberale of conservatieve. Vanaf dit jaar wordt Binfikir een driemaandelijks tijdschrift.’

Serpil Aygün wil een genuanceerd verhaal vertellen. Als 77% van de Turken in België op Erdogan stemmen, begrijpt ze dat wel. Ook al denkt ze er anders over. ‘Jarenlang leefden de mensen hier tussen twee werelden. Ze waren geen Belg en ook geen Turk meer. Ik vergelijk hen vaak met een kind dat geen vader of moeder heeft. De eerste die met de mensen hier kwam praten, was Erdogan. Natuurlijk stemmen die mensen dan op hem. Dat betekent nog niet dat de integratie gefaald heeft.’

Etterbeek haalt 46% van haar ontvangsten uit belastingen. De aanvullende personenbelasting leverde in 2016 11,6 miljoen euro op, de onroerende voorheffing op woningen 22 miljoen en andere gemeentelijke taxen 10 miljoen. Taxen betalen we o.m. voor: parkeren, gemeentelijke documenten, kantoorbelasting, tweede verblijven, antennes mobiele telefoons enz.  

De vraag van 100 mio

Waaraan besteedt Etterbeek haar inkomsten? Dat is de vraag van honderd miljoen, letterlijk. Dat bedrag is immers voor 2018 ingeschreven in de gewone begroting. Dat zijn de uitgaven voor de dagelijkse werking van de gemeente.

Ruim de helft (52%) gaat naar het gemeentepersoneel: ambtenaren in het gemeentehuis maar ook mensen op het terrein die werken voor openbare netheid, preventie, sociale diensten, groendienst en vooral het gemeentelijk onderwijs. De werkingsuitgaven van de diensten, kosten van gebouwen, het wagenpark, culturele evenementen enz. nemen 20% voor hun rekening. Een grote hap van het budget gaat naar ‘overdrachten’ om andere dienstverlening te bekostigen: 15 miljoen voor het OCMW en 10 miljoen voor de politiezone Montgomery.  

Tenslotte moet Etterbeek ook nog 7 miljoen schulden aflossen. Ondanks de stijging van de uitgaven en de recente belastingverlaging is de schuld de voorbije jaren gevoelig gedaald. Van 12 miljoen in 2010 naar 7 miljoen in 2018.

Everecity is ontstaan uit de fusie van de twee Everse vastgoedmaatschappijen Germinal en Ieder zijn Huis. De huisvestingsmaatschappij is van meet af aan erg sociaalvoelend. Everecity maakt werk van heldere communicatie o.a met nieuwsbrieven aan bewoners. Daarnaast zijn er regelmatig huurdersvergaderingen.  

De là Haut

Toch wilde Everecity een stapje verder gaan. Wat houdt de bewoners bezig? Waar hebben ze nood aan? Met het sociaal cohesieproject De là Haut en de aanstelling van een coördinator, een professional uit het sociaal cultureel werk, ging Everecity concreet met die wensen aan de slag. De naam is een samentrekking van de naam van de wijk in Hoog-Evere (Haut-Evere) en het kunstwerk van Delahaut dat te bewonderen is in het gemeenschapslokaal. Het kunstwerk vormt tegelijk de basis van het logo.

Het uitgangspunt: de bewoners van de huisvestingsmaatschappij kennen de noden van hun wijk als geen ander. Zij voelen aan wat er nodig is en hebben de kunde om er iets aan te doen.  

We doen het zelf

De coördinator ondersteunt de bewonersgroep qua methodiek en helpt het concept af te lijnen. Hij stelt indien nodig het financieringsdossier op en verzorgt de contacten met de verschillende overheden. Wat precies moet gebeuren, bepalen de bewoners zelf. Zij komen samen, vormen hun eigen groepen en comités, organiseren activiteiten en steken de handen uit de mouwen.

Het maakt de bewoners zelf tot actoren van hun leefomgeving. Zij grijpen in. Zij verbeteren hun leefomgeving. En dat kun je zien in de ruimte. Tegelijk geeft het de bewoners ook een sociale en culturele boost. Ik beteken iets voor mijn wijk. Ik heb iets te bieden.

Julie De Greef, bestuurslid Everecity: ‘We staan ervan versteld van het potentieel. In kansarme wijken is het opvallend dat bewoners uitstekend in het algemeen belang denken. Ze kunnen heel goed inschatten welke ingrepen nodig zijn en wat het leven in de wijk zou verbeteren. En ze zijn bereid hun handen uit de mouwen te steken. De resultaten zijn zichtbaar. Er zijn eenvoudige maar ook complexere projecten gerealiseerd.’

Realisaties

Wekelijkse wandeling in de buurt en wat verder weg.

Jogging met coach die tegelijkertijd zijn Frans bijspijkert.

Soft turnen voor dames

Gemeenschappelijke moestuin en bijenkasten met honingproductie label Everecity

Informatica-atelier voor bejaarden – groot succes – de affiches en flyers van de activiteiten worden door hen gemaakt.

Herschilderen van trapzalen, eerder geteisterd door vandalisme (de handen van de bewoners, het materiaal van Everecity)

Herstel van aanplantingen en herplanten aan de ingang van het gebouw.

Reorganisatie van de fietsstalling in het gebouw, concept van buitenfietsstalling en fietsherstelatelier

Mooi voorbeeld: fietsenstalling  

Op de jaarlijkse wijkvergadering wordt het team van Everecity aangesproken op de rommelige toestand van het fiets- en kinderkoetslokaal. Daarop is het klassieke antwoord: een opruimactie. De huisvestingsmaatschappij kondigt de actie aan met een affiche en maakt twee weken later het lokaal leeg. Maar dat is geen duurzame oplossing. De ervaring leert dat er binnen zes maand terug rommel ligt.  

De coördinator van De là Haut nodigt de bewoners uit om samen na te denken over een duurzame oplossing. Met deze bevindingen:

Het lokaal wordt omgevormd tot een berghok voor fietsen en kinderkoetsen met vaste plekken, mits een zeer kleine jaarlijkse bijdrage voor de gebruiker. De bewonersgroep organiseert affichering, installatie van het nodige ophangmateriaal, inning, controle.

De groep bewoners bezoekt een fietsherstelatelier. Gaat naar het plaatselijk containerpark voor wisselstukken voor fietsen en zet een fietsherstelatelier op in een ander lokaal in het gebouw.                        

Twee vrijwilligers, arbeidsongeschikt, volgen ondertussen een opleiding tot fietshersteller en zijn enthousiast, fier en hoopvol over die nieuwe persoonlijke wending.Het aantal fietsers in het gebouw stijgt. 

De coördinator zoekt uit of er elders een extern fietslokaal kan worden ingericht en dient een aanvraag in tot financiering.

Julie De Greef: ‘De resultaten zijn onmiskenbaar: een duidelijk beter ogend gebouw, meer sociale samenhang, een verhoogde sociale controle en minder vandalisme. Dit is een complete win-win-situatie met een minimale investering. Het is een mooie synergie tussen middelen en kennis, die gedeeld wordt door de bewoners. Deze aanpak werkt. Ik kijk uit naar de volgende projecten.’