#post double

Er is echter ook Brussels surrealisme waar we niet trots op zijn. Wie de media volgt of al eens met de Brusselse administratie wordt geconfronteerd herkent het zeker en vast. 

De verschillende bestuurlijke niveaus werken vaker tegen dan met elkaar, Brusselaars worden voortdurend van het administratieve kastje naar de muur gestuurd en wanneer het fout loopt wijst iedereen met een beschuldigende vinger naar elkaar. 

Enkele voorbeelden van werkelijk surreële, maar toch werkelijke situaties in Brussel.

Een Brusselaar uit Ukkel betaalt minder belastingen dan een Brusselaar uit Molenbeek...

De straatvegers van Stad Brussel mogen op sommige plaatsen geen vuil vegen, omdat deze plaatsen gewestelijk zijn...

Sommige Brusselaars mogen met hun bewonerskaart niet parkeren aan de overkant van hun straat...

De sneeuwruimer stopt in het midden van de straat, want daar loopt de gemeentegrens...

Wie binnen het gewest verhuist moet opnieuw door de volledige paperassenmolen bij gemeente, OCMW,...

Gemeentebesturen gaan in beroep tegen de aanleg van fietspaden, bouw van parkings of versmalling van tunneluitritten...

Toeristen en bezoekers verliezen helemaal het noorden door de vele communicatie en symbolen...

Brusselaars die in Anderlecht wonen betalen extra voor een museum- of zwembadbezoek in Brussel Stad...

Situaties waar de Brusselaar vandaag meer dan genoeg van heeft.Daarom willen wij een échte stad, met meer solidariteit tussen stadsdelen. Een stad met een beter, eenvoudiger en vooral efficiënter bestuur, dat dicht bij de mensen staat.

De Brusselse bestuursstructuur moet hiervoor drastisch vereenvoudigd worden. We moeten niet alleen naar één Brusselse politiezone en één OCMW evolueren, we moeten ook stevig snoeien in het aantal politieke bevoegdheden. Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest telt vandaag 958 politici voor 1,2 miljoen inwoners. 166 van hen zijn uitvoerende mandatarissen. Ter vergelijking; Wenen telt met 1,7 miljoen inwoners 77 uitvoerende mandatarissen en Berlijn met 3,4 miljoen inwoners slechts 71. Brussel heeft minder politici en uitvoerende mandatarissen nodig, maar mandatarissen die wel bevoegd én verantwoordelijk zijn.

Het centrale bestuur van het Brussel van morgen bestaat uit een regering met 8 ministers (inclusief de minister-president) en 69 parlementairen.

One Brussels!

1 Stad

1 Politiezone

1 OCMW

1 Visie

1 Coherente organisatie

Stadsdelen met lokale antennes en meer burgerparticipatie.

In ons voorstel voor één sterk Brussel zal de stad bestaan uit verschillende stadsdelen, gebaseerd op de socio-economische, socio-demografische realiteiten en natuurlijke grenzen. De stadsdelen zijn vergelijkbaar in aantal inwoners. Er zullen meer stadsdelen zijn dan de huidige 19 gemeenten, om echte burgerparticipatie te garanderen. Elk stadsdeel heeft drie rechtstreeks verkozenen en een burgerraad, die via loting zal worden samengesteld. Wanneer we verrekken van een stad met bijvoorbeeld 30 stadsdelen gaan we op die manier van 958 naar 167 politici.Stadsdelen hebben eigen bevoegdheden rond veiligheid, netheid, wijkverfraaiing en gemeenschapsleven. En ze hebben een adviserende en controlerende rol t.o.v. het bestuur van het stadsgewest. In de stadsdelen bevinden zich lokale antennes van politie, OCMW en dienstverlening naar de burger.

Professionalisering van de dienstverlening

Door de structuur te vereenvoudigen en de knowhow te centraliseren zal Brussel niet alleen veel efficiënter worden bestuurd, de dienstverlening zal professioneler verlopen en er zal door synergie heel wat budget vrij komen (€940 miljoen / jaar) om de werking van onze stad verder de optimaliseren.

Hierdoor kan Brussel eindelijk uitgroeien tot een sterke en zelfstandige stad, zonder Vlaamse en Waalse voogdij. Een stad waardig om de Europese hoofdstad te zijn, waarin naast het Frans en het Nederlands ook het Engels, als functionele taal, aan bod komt en waar EU burgers hun stem kunnen uitbrengen.

Één stad, met een coherent bestuur, met ambitie en… met een geweldige toekomst.

Zo zal ze zich in 2018  presenteren aan de inwoners van Vorst want ze is kandidaat voor de gemeenteraadsverkiezingen.

Fatima  Abbach:  Mijn ouders komen uit het uiterste zuiden van Marokko: mijn vader was mijnwerker, mijn moeder is altijd huisvrouw geweest. Mijn ouders hebben me altijd aangemoedigd om te studeren en zo kwam ik als studente spaans/Engels in Brussel terecht.  Eerst woonde ik in Anderlecht, nu woon ik al tien jaar in Vorst.  Ik beschouw mezelf als geboren en getogen Belgische. Ook al ben ik eigenlijk alleen een getogen Belgische (lacht). 

Straffe vrouwen

Fatima Abbach ziet zichzelf als een bruggenbouwer tussen gemeenschappen. En dat begint al bij haar thuis. Ze voedt haar drie kinderen van 14, 12 en 6 op met de cultuur die ze van thuis meekreeg, maar evengoed met de waarden van hier: ‘Ik vind het belangrijk dat je als ouder heel aanwezig bent in het leven van je kinderen. De opvoeding begint thuis. Niet op school. Mijn moeder heeft nooit de kans gehad om te studeren, om de wereld te zien, om allerlei mensen te ontmoeten. Ze is op haar zeventiende getrouwd en heeft vier dochters gekregen, maar ze was een echte feministe. Ze moedigde ons voortdurend aan om alle kansen te grijpen. Ik ben nu zelf mama van drie kinderen – van 14, 12 en 6 – en ik erger mij bijvoorbeeld aan hoe sommige mensen zich opsluiten in hun eigen gemeenschap. 

Diversiteit als troef

Fatima  Abbach: ‘Brussel is een unieke, interculturele en diverse samenleving. Brussel biedt een mix van gezichten, opvattingen, culturen, talen en ideeën. Op de school van mijn kinderen zitten 15 verschillende nationaliteiten. Ik vind dat een groot voordeel. Het is belangrijk dat kinderen van jongs af aan leren omgaan met diversiteit. Vorst is divers en gevarieerd. Wie in Vorst groot wordt, groeit op in diversiteit. We moeten ophouden te denken over wat ons scheidt maar vertrekken van wat ons bindt. Ik wil laten zien dat diversiteit een troef is. In the end willen we eigenlijk allemaal hetzelfde. 

(nu echt op dreef) 99 procent van de Marokkaanse gemeenschap is zoals iedereen: ze willen goed onderwijs voor hun kinderen, een huis, een goede toekomst voor zichzelf en hun kinderen. Helaas moeten mensen met een migratieachtergrond nog altijd vechten om zo gezien te worden. Een minderheid respecteert de regels niet en maakt samenleven lastig. Die minderheid stelt de hele gemeenschap in een slecht daglicht. De perceptie dat diversiteit het samenleven alleen maar moeilijk maakt, moeten we kenteren. De meeste burgers dragen bij aan onze samenleving, bij welke gemeenschap ze ook horen. Ze bouwen mee aan de toekomst van ons Brussel.  

Believers  

Brussel heeft believers nodig in de kracht en niet de klacht van diversiteit. Ik ben zo’n believer. Met veel goesting en passie wil ik meewerken aan het Vorst van morgen. Het is voor mij de eerste keer dat ik op een politieke lijst zal staan. Voor mij is politiek een engagement, een onweerstaanbare drang om zaken die ik dagelijks rondom me zie ten goede te veranderen. Ja, ik wil mijn straat, Vorst, de wereld  beter maken. Al jaren engageer ik me voor deze stad, voor een diverse wereld. Vanaf nu doe ik dat ook vanuit een politieke partij, sp.a. 

Het gemeentebestuur van Vorst zou jongeren meer moeten betrekt bij zijn beleid. Dat gebeurt vandaag veel te weinig. Jongeren hebben vaak een negatief beeld van de politiek. Daar wil ik iets aan doen. Ik ben ervan overtuigd dat als jongeren meer betrokken zijn, ze ook meer zorg dragen voor hun gemeente. Ik wil met een groep jongeren samenwerken: hoe zien zij de toekomst van hun gemeente, wat willen ze veranderen, hoe willen ze dat we met hen communiceren? Goed naar hen luisteren en met die wensen aan de slag gaan.’

Ook deze winter zal er opnieuw een bed zijn voor iedereen die dat wil. ‘De Brusselse regering is erin geslaagd om dit jaar voor een permanente oplossing te zorgen. Net zoals vorig jaar zal ook dit jaar geen enkele dakloze geweigerd bij worden de winteropvang,’ zegt minister en bevoegd collegelid Pascal Smet (sp.a).

Meer dan bed, bad en brood

Opvang en registratie is een belangrijke eerste stap. Sinds 2014 werden de middelen door Pascal Smet verdubbeld om ervoor te zorgen dat niemand nog op straat hoeft te slapen in de winter. ‘Dakloosheid is onze tijd en onze stad onwaardig. Het beleid moet dus ook verder gaan dan het aanbieden van “bed, bad en brood”. Het uiteindelijke doel moet de herintegratie in de maatschappij zijn, maar daarvoor moet je nauwgezet te werk gaan. Specifieke maatregelen voor de verschillende doelgroepen in de stad,’ zegt Pascal Smet.

Vorig jaar kocht het Gewest op voorstel van Smet een gebouw op de Poincarélaan aan voor de permanente opvang van daklozen. Het is een structurele oplossing. Met de aankoop van dit gebouw en door het ter beschikking te stellen van de Samusocial zijn er 500 extra plaatsen, nodig om mensen de nodige opvang te kunnen aanbieden. 110 van deze plaatsen zijn bestemd voor structurele opvang, dit naast het aantal plaatsen in de vestiging ‘het Vestje’.

Opvang voor iedereen

Wie moet wie opvangen? De federale overheid is bevoegd voor de opvang van asielzoekers. De Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie is bevoegd voor bijstand aan daklozen. De winteropvang loopt van 15 november tot 30 april en geeft een plaats aan dakloze personen of gezinnen die opvang nodig hebben. Net als vorig jaar worden hiervoor ruim 1.130 bedden voorzien.

En de rest van het jaar dan? Er is familieopvang die het hele jaar open is. Daar worden ongeveer 130 personen in familieverband opgevangen en begeleid. Dankzij deze opvang kunnen kinderen school lopen, ouders werk zoeken, vorming volgen en waar nodig ook medische verzorging krijgen.

Daarnaast werd in samenwerking met de MIVB en verschillende gespecialiseerde verenigingen een project opgezet, speciaal voor daklozen die in de metro en pre-metrostations verblijven. Zo worden 80 extra plaatsen voorzien voor hun opvang en begeleiding in het gebouw aan de Poincarélaan.  

‘De hulp bestaat uit verschillende aspecten. Niet enkel eenmalige opvang voor de nacht, maar ook tijdelijke huisvesting en hulp op sociaal vlak. Mensen op straat kennen vaak hun rechten niet. Wij helpen hen op weg. Om een breed aanbod van hulpverlening aan te bieden, werken we samen met OCMW‘s, sociale huisvestingsmaatschappijen en organisaties actief in de sector. Lokale actoren dus, voor een bredere reikwijdte,’ aldus Pascal Smet.

Blik op de toekomst

Nadat de Samusocial in het oog van de storm terechtkwam, werd er beslist dat de vzw wordt omgevormd tot een publieke vzw. Die vzw valt onder de verantwoordelijkheid van het Brussels Gewest, niet meer van de stad Brussel.

‘Laten we niet vergeten dat de hele zaak met de zitpenningen naar boven is gekomen dankzij het toezicht uitgeoefend door de twee regeringscommissarissen, waarvan één aangesteld door mezelf. Het is nu zaak om Samusocial om te vormen met een heldere, publieke structuur,’ zegt Pascal Smet.

Naast de nieuwe structuur komt ook een aantal nieuwe regels. Zo komt er voor elke persoon die onderdak krijgt ook een elektronisch dossier. Dat maakt het makkelijker informatie uit te wisselen. Dat werkt efficiënter en maatschappelijk werkers winnen er tijd mee. Zo komt er tijd vrij voor de kern van de zaak: meer sociale begeleiding alsook het daadwerkelijk toekennen van sociale rechten (adres, woning,…). Daarvoor wordt nauw samengewerkt met het OCMW en verenigingen.

‘De donkere bladzijde is gelukkig snel omgeslagen. Het moet opnieuw gaan over wat van belang is: opvang voor de meest kwetsbaren in onze stad en hoop en begeleiding naar een betere toekomst,’ aldus Smet.

Fouad Ahidar (sp.a), voorzitter van de commissie: ‘Brussel heeft met deze wetgeving veel socialere keuzes gemaakt dan Vlaanderen. En maar goed ook, want in Brussel wordt ook veel meer gehuurd.’

Een voorbeeld van zo’n sociale keuze: de Vlaamse regering verhoogde de huurwaarborg van twee naar drie maanden. Brussel behoudt de huurwaarborg van twee maanden. Bovendien kunnen personen met weinig middelen in Brussel ook makkelijker lenen voor een waarborg.

Fouad Ahidar: ‘De regionalisering van de huurwetgeving was een unieke kans om de huurmarkt in Brussel te verbeteren. Zo komen er dankzij de nieuwe wet richthuurprijzen, zodat een huurder een referentie heeft en kan nagaan of hij een faire huurprijs betaalt. Ik vind dat op termijn de huurprijzen effectief ook begrensd moeten worden.’

Huurders ondersteunen

Brussel heeft een hoog aandeel huurders (ongeveer 60% tegenover 30% in Vlaanderen of Wallonië). Bovendien zijn er meer dan 86.000 studenten, die ook ergens moeten wonen. Aangezien de druk op de huurmarkt in Brussel zo hoog is, mag je de markt niet ongebreideld zijn werk laten doen. Dan krijg je alleen maar stijgende prijzen. De overheid moet dus ingrijpen.

Fouad: ‘Ik ben blij dat er maatregelen komen om discriminatie op de huurmarkt tegen te gaan, zoals discriminatie op basis van inkomen of afkomst. Een verhuurder mag geen bewijs van inkomen vragen aan zijn huurder. Met de nieuwe wet is er verder ook het glijdende huurcontract, waarbij een organisatie het huurcontract aansluit en het contract na verloop van tijd op de huurder overgaat. Dat is interessant voor mensen met weinig middelen of andere moeilijkheden. Het systeem ondersteunt mensen op weg naar een woning en een correct huurcontract, terwijl de huisbaas zeker is dat hij zijn huur krijgt.’

Nieuwe vormen van wonen

De nieuwe wetgeving biedt Brussel ook een kader voor nieuwe vormen van wonen: studentenwoningen, intergenerationeel wonen, samenhuizen. Want mensen delen vaker dan vroeger eenzelfde woonst. Aangezien het nieuwe manieren zijn van wonen, bestaan er nog geen regels voor. Die kunnen nu vastgelegd worden.

De nieuwe huurwet was oorspronkelijk een ontwerp van de regering. Dat ontwerp werd voorgelegd aan het Brussels parlement. De leden van de commissie Huisvesting hebben zich er ongeveer een half jaar op toegelegd en de wetgeving bijgestuurd. Ze hebben daarbij intensief overlegd met het brede middenveld. Het resultaat is een sterk verbeterde en meer sociale wetgeving. Fouad Ahidar was al die tijd voorzitter van de commissie.

Il faut surtout qu’il y ait des itinéraires attrayants pour courir confortablement et, ci et là, une fontaine d’eau potable ou des toilettes publiques. Jef Van Damme a élaboré un plan Jogging et la déposé au Parlement bruxellois. Le Gouvernement bruxellois a repris l’idée.

Jef Van Damme : « Je suis très satisfait que le Gouvernement veuille concrétiser mon idée. Les itinéraires existants doivent devenir plus attractifs. En même temps, il s’agit là d'une opportunité de relier les parties de la ville entre elles.»

Elle formule des recommandations aux décideurs politiques européens en matière de droits de l’homme au niveau de la migration.

Karen : « Tant au sein de l’Europe qu’en dehors de celle-ci, une minorité de pays accueillent la majorité des demandeurs d'asile. Mais le problème de l’accueil ne peut être laissé aux pays individuels.

 Il y a un besoin de solidarité et de collaboration entre les pays pour trouver des solutions durables. Par ailleurs, les mineurs d’âge non accompagnés méritent une attention particulière. Pour eux, il n’y a souvent pas de retour possible. 

Celui qui bénéficiera de la concession pour l’exploitation du parking sera choisi en septembre. Ce concessionnaire équipera également le parking.

Pendant les vacances d’été, les voies de trams pour le tram 9 seront posées au carrefour de l’Avenue de Jette avec l’Avenue de Laeken. Au même moment, les voies du tram 19 seront rénovées sur la chaussée de Jette et un tronçon de la rue Léon Theodor. L’arrêt de la ligne 19 sur la place sera déplacé. Il s’agira immédiatement d'un arrêt rabaissé pour faciliter la montée. À partir du 2 septembre, le tram 19 circulera à nouveau. Jusqu’à cette date, il y aura une navette de bus.

Les travaux en surface sur la place débuteront en février 2018 et dureront jusqu’en juillet 2018.

www.tram9.brussels