#kimschrijft

Beste Arjen Lubach,

Onlangs heb ik je boek gelezen, Stoorzender. Via deze wat onorthodoxe weg wil ik je bedanken voor het schrijven ervan.

Nu besef ik me dat je misschien helemaal niet zit te wachten op een bedankje van mij, en dat de kans dat je dit leest sowieso erg klein is, Immers, het internet is groot, en om redenen waar ik zo nog op in ga, gok ik dat je deze weken er misschien liever niet heel uitgebreid op rondkijkt. Daar komt nog bij dat ik ook niet per sé van plan was heel breed te ventileren en te delen dat ik een blogpost over je boek heb geschreven. Want schrijven, besef ik me juist door jouw boek, doe ik soms gewoon graag voor mezelf.

Net als bij het lezen van je fictieboeken Basterdsuiker en Magnus vermaakte Stoorzender me, maar je wereldbeeld en observaties raakten me, en inspireerden me om weer eens zelf de pen op te pakken.

Soms heb ik na het lezen van boeken en blogs, of het kijken van youtube en tv, het idee dat ik niet meer zelf hoef te creëren. Alles wat ik belangrijk vind, wordt al gezegd, en vaak in mooiere bewoordingen of met rakere klappen dan dat ik de woorden ooit op papier zal krijgen. Zondag Met Lubach is daar als programma een mooi voorbeeld van: Ik kan als ambtenaar zelf wel een discussie aangaan over de ingewikkeldheid van de politiek, of een persoonlijk voorbeeld geven. Maar makkelijker (en veiliger voor mijn ambtseed om integer te blijven) is het om te refereren naar één van jouw filmpjes over de grijze gebieden van de overheid, of de kromme uitkomsten die soms uit goed bedoeld beleid voortvloeien. Niet alleen omdat ze zijn geschreven door een bataljon uitstekende researchers en schrijvers, maar omdat ze ook nog eens grappig zijn. Iets wat ik soms mis in mijn poging om ingewikkeldheden uit te leggen.  

Maar Stoorzender nam me mee in jouw eigen gedachtegang. Of beter gezegd: je hebt het zo eerlijk en vanuit jezelf geschreven, dat het me ineens weer deed beseffen dat schrijven en creëren, ondanks dat het al gezegd of gedaan is, er toe doet. Dat je soms niet iets hoeft te schrijven of te creëren voor een ander, maar je het ook kunt gebruiken om zaken voor jezelf op een rijtje te zetten. Precies waarom ik ooit begonnen ben met bloggen.

Overigens weet je ook dit mooier op papier te zetten dan ik: “[..]wat ik wel altijd op waarde heb weten te schatten was dat het schrijven an sich een grote invloed heeft op mijn denken. Ongeacht de vorm, het resultaat of het podium is het formuleren van zinnen al een vruchtbare bezigheid. Schrijven duwt de gedachten eruit, dwingt tot nadenken. Het is een raar idee dat ik minder denk als ik minder schrijf.” (p. 65-66).

Ergens blijft dat refereren aan andere creaties, of dat discussiëren erover, vaak steken in het passieve en dat maakt schrijven zo noodzakelijk. Het doorsturen gebeurt bijvoorbeeld vaak alleen met mensen die toch al hetzelfde denken als ik, met wie je hoogstens in de kantlijn van het onderwerp loopt te mieren. Je hebt het over een Maatschappelijk Relevant Onderwerp gehad. Punt. Mijn ziel is weer afgekocht. En mensen die het oneens zijn, nou, die zijn sowieso…[vul hier iets in dat aantoont dat ik mezelf superieur voel dan de andersdenkenden]. Zelfs het vinden van relevante informatie over die maatschappelijke onderwerpen gebeurt steeds meer in een zwerm van info die je eigen wereldbeeld bevestigd, getuige Zondag Met Lubachs meest recente aflevering over de informatiefuik. En die aflevering, incluis de bak met stront die jullie over je heen kregen via social media na afloop, laat overigens ook zien hoe slecht mensen reageren als hun wereldbeeld bekritiseerd wordt.