DruĂŻde d'ruida van hom wat die woord het om te spreek, Latyn.
Ate'Dio Cassio, wat die gebruike en gebruike van die Britte beskryf het, noem, soos ander Latynse skrywers, die "heilige woude" met die Griekse term afsus, ekwivalent van die Latynse woorde lucus en nemus (siklus). Die Keltiese heiligdom by uitstek moes dus die "Nemeton" gewees het, 'n term wat 'n heilige oopte aandui, vanwaar dit moontlik was om die lug te sien, in die middel van 'n woud of bos. Hierdie interpretasie word bevestig deur die woorde van 'n ander Latynse historikus, Marco Anneo Lucano, wat gepraat het van 'n Galliese heiligdom naby Massilia (vandag se Marseille, in Frankryk), dit in 'n woud plaas.
"Ela dat verskriklike offers beoefen word, en dat growwe standbeelde wat die gode verteenwoordig gevind word Druïdes aanbid die gode in die bos sonder om een ​​van tempels te maak
(La Farsaglia, I, vers. 339, 452)
Aangesien baie seremonies in eikebome uitgevoer is, is sommige hedendaagse geleerdes (Jan de Vries, Gerhard Herm) meer geneig om die term "Drynemeton" te gebruik, wat afgelei is van die Griekse woord drys of drus (eik).
Volgens Jean Markale, 'n geleerde van Keltiese literatuur en legendes, moes die Kelte die gevoel gehad het dat dit onmoontlik was om die gode in 'n afgeslote plek in te sluit; hulle het eerder gedink dat daar plekke is, simbolies of werklik, waar die wêreld van mense kan oopgaan vir die wêreld van die gode, en omgekeerd. Die Nemeton was hierdie heilige handelsplek, dit kan 'n oopte in die woud wees, die woud as geheel, die top van 'n heuwel of 'n eiland in die middel van die see. As daar dan in hierdie heilige plek 'n fontein was, was dit 'n besonder bevoorregte plek vir die druïde, aangesien 'n mens benewens die kommunikasie van die aarde met die lug (nem) voordeel kon trek uit die kontak met die lewende en vrugbare kragte wat geheimsinnig uit die middel van die kweekhuis ontstaan ​​het
3. Die DruĂŻde: wagters van die lug
Direkte verwysings na druĂŻde as waarnemers van hemelverskynsels is uiters skaars, as gevolg van die verbod op skryf wat deur hulle aanvaar is. Plinius die Ouderling praat van die ritueel van die oes van maretak, 'n parasitiese plant wat verkieslik op eikebome groei en wat 'n aansienlike gewig in Keltiese liturgiese feeste gehad het, sĂŞ
"Die DruĂŻde hou niks heiliger as die maretak en die boom wat dit dra nie, en hierdie boom is altyd veronderstel om 'n eikeboom te wees. Hulle versamel dit op die sesde dag van die maan omdat die maan reeds aansienlike krag het sonder om nog in die middel van die verloop daarvan"
(Historiae Naturalis, XVI, 249)
Plinius se teks noem geensins dat die versameling van maretak eers tydens die wintersonstilstand gedoen is nie, soos sommige jou wil laat glo deur die analogie van die gebruik van maretak tydens Kersfees of Nuwejaar. Plinius spesifiseer dat die versameling op die sesde dag van die Maan plaasgevind het, wat waarskynlik regdeur die jaar kan wees. Ook die Nuwejaarsgebruik op 1 Januarie is relatief onlangs. Plinius, wat sy verhaal voortsit, sĂŞ ook dat die druĂŻde by daardie geleentheid 'n wit rok moes dra en die maretak met 'n goue sekel moes breek en dit in 'n wit lap bymekaarmaak. Die versameling van die mistel is gevolg deur die
