#keimena

Η αγάπη θα είναι πάντα εξωφρενική.

Τα μαθηματικά της ευτυχίας.

Ή μόνη μου, ή μαζί 🦋

Αγάπη δίχως όρια

Μωρό μου έλα να γνωριστούμε ξανά από την αρχή.Να κάνουμε μια καινούργια ζωή μαζί.

Μετά από πολλή σκέψη , θεωρώ ότι ορίζουμε την λέξη αγάπη ανάλογα με το πως την έχουμε βιώσει. Ουσιαστικά, δεν μπορεί να υπάρξει ορισμός, σε κανένα λεξικό, για αυτή την λέξη.

Τελικά αυτό που λένε οτι πάντα ο ένας αγαπάει περισσότερο σε μια σχέση ισχύει; Έχουν περάσει δυο χρόνια. Ναι δυο χρονια, και ακόμα σ'αγαπώ με όλο μου το είναι. Δεν σε κατηγορώ για ότι έκανες, σου χα κάνει κ εγώ χειρότερα. Μα δεν το ήθελα. Πριν λίγο καιρό σου ζήτησα συγγνώμη για όλα και μου είπες πως τώρα πια το καταλαβαίνεις και ξέρεις ότι τίποτα από αυτά δεν τα είχα κάνει με πρόθεση να σε πληγώσουν. Ήσουν ότι πιο αναπάντεχο μου είχε συμβεί στην καταπιεσμένη ζωή μου. Με έκανες χαρούμενη. Λεπτό δεν μπρουσα μακριά σου. Και δύο λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι του σχολείου για να σχολασουμε μου έλεγες ότι ήδη σου λείπω. Σε αγαπούσα τόσο πολύ. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο. Και ούτε χωράνε σε λέξεις. Ακόμα σ'αγαπάω, σ'αγαπάω τόσο πολύ που νιώθω αδύναμη. Με καταβάλει αυτό το συναίσθημα που πλέον δεν μπορώ να στο μεταδώσω. Δεν μπορώ να σου λέω κάθε λεπτό το πόσο σ'αγαπώ, δεν μπορώ να μιλάω μαζί μου μέχρι το πρωί ούτε να ξυπνάω δίπλα σου. Πάντα ξυπνούσα πρώτη και σε κοιτούσα και ξέρεις πόσο λατρεύω τον ύπνο. Αλλά ξυπνουσα από μόνη μου κ σε αγκαλιαζα και σε κοίταζα μέχρι να έρθει η ώρα να πάμε σχολείο. Και αν ήταν σαββατοκύριακο σε φιλαγα, σε φιλαγα συνέχεια κ σε αγκαλιαζα σφιχτά μέχρι να ξυπνήσεις και σου χαιδευα τα μαλλιά. Πόσο σ'αγαπουσα πόσο. Ήμουν τόσο ερωτευμένη μαζί σου. Κανείς δεν με ένοιαζε, ούτε τα βλέμματα στους δρόμους, ούτε οι γονείς σου ούτε η οικογένεια μου που δεν το θελε αυτό. Κανείς δεν το θελε αυτό. Όλοι ήξεραν αλλά κανείς δεν μιλούσε,παρακολουθούσαν σιωπηλά μουρμουρωντας πόσο άσχημο και λαθος είναι. Εμείς όμως το θέλαμε. Εγώ το ήθελα πολύ. Τόσο πολύ. Ποτέ δεν θα σε άφηνα να φύγεις ούτε τώρα θέλω να σε αφήσω. Συμβιβαζομαι κ προτιμώ να μου λες για τα προσωπικά σου και να σου λέω τα δικά μου παρά να μη σε εχω καθόλου. Άλλαξες σχολείο. Ήταν ευκαιρία είπες. Είχες δίκιο μας έκανε καλό ηρέμησαν όλα. Ξαφνικά έφυγες και το πρωί όταν έμπαινα αργοπορημένη στην τάξη εσύ δεν ήσουν στη θέση σου. Και τώρα εκεί κοίταζα μια άδεια θέση , γιατί άδεια ήταν παρόλο που καθόταν η διπλανή σου εκεί. Άδειασαν όλα και μαζί και το μέσα μου. Δεν ήθελα να δείξω στις “φιλες” μας ότι σε Θέλω ακόμα, εκανα την αδιάφορη αλλά πάντα ρωτουσα μες στην αδιαφορία μου. Τις προάλλες μια “φίλη” μας μου ειπε ότι έκανα δυο χρόνια να σε ξεπεράσω. Το σκέφτηκα για λίγο και απαντησα ένα “Ναι είδες;!”. Πήγα σπίτι κ η ίδια φράση επαιζε στο μυαλό μου ξανά και ξανά. Τελικά σε ξεπέρασα; Δε νιώθω πλέον όπως τότε, αντέχω μακριά σου, αντέχω να μη σε δω ή να μην ακούσω τη φωνή σου, όμως όταν δε λέμε έστω και μια βλακεία λίγο πριν πέσουμε για ύπνο νιώθω μια θλίψη, μια απώλεια. Νιώθω σαν μικρό παιδί που ενώ ξέρει ότι η μαμά του πεθαίνει γι αυτό στεναχωριέται επειδή ξέχασε να του βάλει νερό στο αγαπημένο του ποτήρι. Έτσι νιώθω. Ξέρεις όσο περνάει ο καιρός και προσπαθώ να γνωρίσω καινούριο κόσμο σκέφτομαι εσένα, Ναι πάλι εσένα σκέφτομαι και εκεί. Σκέφτομαι ότι ποτέ δεν σε ερωτεύτηκα ούτε σε αγάπησα για την εμφάνιση σου, τα ωραία χείλια σου και τις εκρηκτικές σου εμφανίσεις αλλά για αυτό που με έκανες να νιώθω. Και μέχρι στιγμής κανείς δεν με έχει κάνει κ νιώσω έτσι. Μαζί σου ένιωθα ελεύθερη, μαζί σου γελούσα σα μωρό κάθε φορά όλο κ πιο δυνατα, το παρατηρησα αυτό -ότι είχε αλλάξει το γέλιο μου- και μ'άρεσε τόσο να σε προκαλώ να με γαργαλας και να με ρίχνεις στο κρεβάτι και να μη σταματάς, όσο και αν σιχαινομουν να με πειράζουν έτσι άλλοι. Σ'αγαπουσα τόσο πολύ και όσο σ'αγαπησα αλλο τόσο και παραπάνω πόνεσα και κάθε βράδυ έκλαιγα και κάθε μέρα η καρδιά μου γινόταν εκατομμύρια χιλιάδες κομματάκια. Ξυπναγα μες στον ύπνο μου και φώναζα το όνομα σου και έκλαιγα και κανείς δεν με άκουγε. Ακόμα απορώ πως κανείς δεν ήρθε να με βρει μες σε αυτό το δωμάτιο που κάθε άλλο παρα καλή ηχομόνωση δεν έχει. Σταματησες να μου μιλάς άλλαξες θέση στο σχολείο κ όταν ερχόμουν να σου μιλήσω έκανες σα να μην υπήρχα. Δεν υπήρχα όμως, κι εγώ έτσι ένιωθα κάθε μέρα σα να μην υπάρχω απλά υπηρετούσα τα ανθρώπινα καθήκοντα μου και το βράδυ που έμενα μόνη με τον πραγματικό ευατο μου δεν ήξερα πλέον πως να του ξεφύγω. Δεν κοιμόμουν και τις φορές που ο ύπνος με έπαιρνε για καμία ώρα ήταν με τα υγρα -απ'τα δάκρυα και τα αναφιλητά- σεντόνια στο χέρι. Σ'αγαπουσα τόσο πολύ και ποτέ δεν θα καταλάβεις πόσο. Σε λίγο καιρό αποφοιτουμε η κάθε μια σε διαφορετικά σχολεία. Θυμάμαι στην αποφοίτηση τότε στο Γυμνάσιο, είχαμε περάσει μια υπέροχη μέρα απτό πρωί ήμασταν μαζί μέχρι το βράδυ και κάναμε πρόβες για τη γιορτή (εσύ έκανες δηλαδή με την παρέα μας γιατί εγώ απλά ερχόμουν για να γλιτώσω το διάβασμα και να σε βλέπω) και βόλτες και έρωτα και να μιλάμε ολη την ωρα. Και μας πήρε ο ύπνος αγκαλιά…και μ'αγαπούσες. Μ'αγαπούσες σωστά; Με πληγωσες έκλεισα όλα σου τα γράμματα στη ντουλάπα μου μα μου ελειπες και δεν άντεχα μακριά σου και κάθε φορά έβγαζα τα γράμματα έξω που είχα σφαγισει σε κουτί με δυο ταινίες σελοτειπ και τα διάβαζα. Δεν χαιρόμουν, πάντα έκλαιγα, αλλά έστω και με αυτόν τον τρόπο σε ένιωθα για λίγα δευτερα δίπλα μου. Μια μέρα σου ζήτησα ένα παιχνίδι που σου χα χαρίσει για λίγο καιρό επειδή μου το χε κάνει δώρο ο πατέρας μου και ήθελα να το έχω. Ήξερες ότι είχα μόνο τεσσερα-κυριολεκτικά-πράγματα από αυτόν. Όταν λοιπόν ήρθα στο σπίτι σου εσύ είχες έτοιμη μια σακούλα κ μου επεστρεψες όλα τα λουτρινα και ότι άλλα “υλικά αγαθά” σου είχα δώσει. Το καλοκαίρι εκείνο εσκισα και πέταξα τα γράμματα σου σε διαφορετικούς κάδους μέσα στην πόλη. Όλα τα πέταξα. Τίποτα δεν έμεινε να σε θυμίζει. Ήταν η πιο άσχημη απόφαση μου. Τώρα πια εσύ έχεις τα γράμματα που εγώ σου έγραψα και εγώ όλα τα λουτρινα που μου δωσες κ σου δωσα.