#erwtas

Κάποτε αναρωτιόμουν αν θα μ'αγαπήσει αλήθεια

Δεν έχω κάτι να γράψω τελευταία, είμαι γεμάτη συναίσθημα, ο έρωτας με έχει περικυκλώσει.

Ότι και να γράψω δεν είναι αρκετό να τον περιγράψει.

Ούτως η άλλως τι να πρώτο θίξω, τα γαλαζοπράσινα μάτια του που χαζεύω και χάνομαι στις θάλασσες του μυαλού του.

Τα βελούδινα χείλη του να σχηματίζουν ένα βαθύ χαμόγελο σαν με κοιτά.

Το ακυβέρνητο σώμα του να επιπλέει αγκυροβολημένο, αναμένοντας την ένωση, που όταν το κοιτάω, το εικάζω γυμνό μαζί με το δικό μου .

Μια εσωτερική γαλήνη μα ταυτόχρονα ένα αίσθημα άγχους όταν τον πλησιάζω.

Πως χάνω τα λόγια μου όταν με κοιτά κατάματα και νιώθω τα μάγουλα μου να ροδιζουν.

Ποσο θέλω το πάθος αυτό να υπερνικήσει κάθε άλλο μας εμπόδιο, να το έχεις και εσύ και εγώ,

Να το κτίσουμε πολύ σιγά, μεθοδικά, προσεχτικά,

Με μια κίνηση σφοδρή,

Να συμβάλει μια έκρηξη,

Πιο αληθινά.

Γίνονται παιδιά και κρύβονται στα σπίτια μας,

στις ντουλάπες,

στα συρτάρια,

στο ντους,

κάτω απ’ τους καναπέδες,

μέσα στο πιάνο,

ακόμα και στα φλυτζάνια του καφέ,

τα μικροσκοπικά,

χωράνε,

ίσως και μέσα στους κόκκους της ζάχαρης

ή τ’ αλατιού,

μας παίζουν κρυφτό,

και λίγο προτού τα καταπιούμε

κάποιο μεσημέρι

εκείνα κρύβονται στο κατακάθι και γλιτώνουν.

Ψάχνοντάς τες

αναποδογυρίζουμε τους καναπέδες

τις ντουλάπες

το σαλόνι

τις αναζητούμε σε κάθε κόκκο ζάχαρης,

πίσω απ’ τα σαμπουάν, και μέσα,

στο ντους,

μα δεν τις βρίσκουμε

ποτέ και πουθενά.

Μια μέρα,

θέλω να μάθει όλος ο κόσμος πως

οι μεγάλες αγάπες δεν πεθαίνουν ποτέ

Είναι καλύτερα να νιώθεις εντονα αλλά να πληγώνεσαι,

ή να μην νιώθεις τιποτα;