_Ashy_

Είναι να γυρνώ και να σε κοιτάζω όταν τρώμε μαζί,

Και να νιώθω ευλογημένη.

Έίναι να σε ακουμπώ στο κρεβάτι όταν κοιμόμαστε,

για να νιώθω ότι είσαι δίπλα μου.

Να γέρνω στο στήθος σου,

και να νιώθω πως αγκαλιάζω τον κόσμο.

Είναι να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά,

και να νιώθω ότι μαγεύομαι.

Οι άνθρωποι δε θα έπρεπε να αγαπούν, να ερωτεύονται,

να γελάνε και να κλαίνε πάνω από μια οθόνη.

Έχουν τη δύναμη να επικοινωνούν με το σώμα και την ψυχή,

Να κοιτάζονται στα μάτια και να καθρεφτίζονται οι ψυχές τους.

Γιατί είναι το μόνο,

που μπορεί να κάνει την απόλυτη τρέλα,

Είναι πως όλοι είναι βαθιά κρυμμένοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο.

Καταδικάζουν το κακό,

Αλλά γνωρίζουν.

Γνωρίζουν καλά πως όλα όσα πατάνε στα πλήκτρα και σχηματίζουν λέξεις,

Χτυπάς κόκκινο.

Γιατί όσο και να κρατάς, ακόμα όλα πέφτουν και σπάνε.

Ναι,θα το περάσεις.

Ναι, όλα κάποια στιγμή θα αλλάξουν.

Θα φτιάξουν με κάποιο τρόπο.

Όμως είναι οι φορές αυτές,

Ποτέ δεν είχε.

Δεν υπάρχει το «δεν είχα την τύχη να αγαπήσω ή να αγαπηθώ».

Έχει να κάνει με τη θέληση και την ικανότητα.

Το κατά πόσο θέλεις να παραδεχθείς ότι στο πρόσωπο που έχεις απέναντι σου βρίσκεις την αγάπη,

Εκείνα που, όπου κι αν βρίσκεσαι, όπως κι αν είσαι,

Ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος.

Μόνος ή με την αγάπη.

Θα σε γυρνάνε πάντα εκεί.

Σε έναν έρωτα, ένα βράδυ παλιό.

Και γεμίζεις ξανά,

Με όλα εκείνα που σε κατέκλυσαν τότε.

Για μια στιγμή, τα μάτια μου κοιτάζουν το κενό.

Δε μπορώ να κλάψω.

Κι ας νιώθω τον κόμπο να δένει.

Το σκοτάδι μου, έρχεται στην επιφάνεια,

όσο κι αν συνεχίσω να υπάρχω σε μια γκρίζα πραγματικότητα.

Θα ονειρεύομαι για πάντα την αγάπη όπως μου την εμάθε η Disney.

Η ζωή θα μπει στην σίγαση και το μυαλό θα αρχίσει να φωνάζει.

Το σπίτι θα μοιάσει φυλακή, και το έξω τρόμος.