#jesienin

ukołysz nas do snu.

Brzozo wędrowna, czemu sie śnisz? I tak cie zrąbią dla mnie na krzyż.

Tak! To pewne już! Niepowrotnie Porzuciłem rodzinne pola. Już nie będzie nade mną polotnie Swym listowiem dzwoniła topola. Niskie ściany beze mnie się zgarbią, Już od dawna zdechł stary pies mój. Widać umrzeć przeznaczył mi Pan Bóg Pośród krętych ulic moskiewskich. Kocham dukt wiązany tego miasta, Choć zgrzybiałe, choć na wpół żywe, Pozłocista, drzemiąca Azja Na kopułach jego spoczywa. A gdy miesiąc świeci nocą płową, Kiedy świeci... jak wszyscy diabli! Zaułkami, ze zwieszoną głową, Do znajomej wlokę się knajpy. Gwar i wrzask w tej spelunce smutnej, Lecz przez całą noc aż do świtu Deklamuję wiersze prostytutkom, Z bandziorami chleję spirytus. Coraz mocniej serce mi wali, Już zaczynam mówić od rzeczy. Ja stracony jestem wraz z wami, Już nie wrócę, mnie nic nie uleczy. Niskie ściany beze mnie się zgarbią, Już od dawna zdechł stary pies mój. Widać umrzeć przeznaczył mi Pan Bóg Pośród krętych ulic moskiewskich. Znów tu biją się, piją, łzy ronią, Przeklinają swe życie stracone I pod żółtą żałość harmonii Wspominają o Rusi rodzonej. I ja sam opuściwszy głowę W alkoholu topię spojrzenie, By nie patrzeć twarz w twarz losowi, By pomyśleć o czymś innym przez mgnienie. Ach, dla Ruskich cóż dziś za święto Samogonu rozlała się rzeka. Harmonista z nosem zapadniętym Śpiewa mi o Wołdze i o Cze-ka. Jest coś złego w spojrzeniach szalonych, Coś hardego, gdy krzyczą zuchwale. Żal im głupich tych, nieopierzonych, Którzy życie nieopatrznie przegrali. Żal im, że październik surowy Ich w zamieci oszukał i gniewie, I już ostrzy się zadziorem nowym Nóż ukryty głęboko w cholewie. Gdzież jesteście dalecy w tej chwili? Czy dochodzą was tam nasze iskry? Harmonista leczy wódą syfilis, Który złapał w stepach kirgiskich. Tacy się nie ugną, nie rozproszą! Im beztroska dana ze zgnilizną. Ty, Rassiejo moja... ty, Rosjo... Azjatycka moja ojczyzno. Rżnij, harmonio! Nuda, nuda spływa... Palce harmonisty falą ciemną. Pijże ze mną, suko parszywa, Pijże ze mną. Wykochali cię, wytarzali Do niemożliwości. Co tak patrzysz siwymi ślepiami? Chcesz w pysk, nie dość ci? Na straszydło by cię do sadu, Wystraszać wrony. Aż do trzewi żeś mi dojadła, Na wszystkie strony. Rżnij, harmonio! Rżnij klawiszasta! Pij, wydro, chlupże! Ja bym lepiej tamtą piersiastą, Bo głupsza. Spośród kobiet ja nie ciebie jedną. Niemało was. Ale z taką, jak ty jesteś, ścierwo, To pierwszy raz. Im boleśniej, tym głośniej To gra, to ścicha. Samobójstwem nie skończę, A idź do licha! Z waszą sforą sobaczą Raz zerwać trzeba... Ukochana... ja płaczę... Przebacz mi... przebacz. Śpiewaj, śpiewaj! Po gitarze przeklętej Palce twoje tańczą i płyną. Już zachłysnąć by się tym mętem, Przyjacielu ostatni, jedyny. Tylko nie patrz na te jej napięstki I na jedwab z jej ramion płynący. W tej kobiecie szukałem szczęścia, A zatratę znalazłem niechcący. Nie wiedziałem, że miłość to pomór, Nie wiedziałem, że miłość to dżuma, Lecz podeszła i okiem zmrużonym Chuligana pozbawiła rozumu. Śpiewaj, Sandro! Ty mi znów ukaż z bliska Naszą młodość bujną, zawadiacką. Niech innego całuje i ściska Zblazowana piękna łajdaczka. Ach, zaczekaj! Ja jej nie złorzeczę. Ach, zaczekaj! Ja jej nie przeklinam. Daj, o sobie zagram ci jeszcze Pod basową tę strunę jedyną... Dni różowa kopuła spływa, W sercu moim worek snów złotych. Wiele dziewcząt żem obmacywał, Wiele kobiet ściskałem po kątach. Tak! Jest gorzka prawda tej ziemi, Podpatrzyłem ją chłopięcym okiem: Liżą wszystkie psy po kolei Sukę ociekającą sokiem. Więc dlaczego ta zazdrość mnie zżarła? Więc dlaczego ja tak się gnębię? Nasze życie prześcieradło i barłóg, Nasze życie pocałunek, i w głębię! Śpiewaj, śpiewaj! Wyrocznia wymowa Rąk tych wieść o wyrocznej zatracie... Ale wiesz co... pies z nimi tańcował... Ja nie umrę nigdy, mój bracie. 1922    

Usiądź przy mnie blisko, miła, Spójrz mi w oczy aż do głębi, By w twych oczach się odbiła Zamieć, co się we mnie kłębi.

Siergiej Jesienin