#itsdarkinhere

Çünkü bu acı, benden başka kimsenin canını acıtmıyor. Kaygılarımı paylaşan kimse yok. Onlar beni anlamıyorlar, ben onları anlamıyorum. Kendimle yapayalnızım. Daha önce bunu hiç bu kadar fazla hissetmemiştim.

Söylesene dostum; tüm bu hissettiklerime sebep olan sen misin? Belki de senin suçun değildir, her şeyin sorumlusu ben olabilirim...

Ben söylediklerimden sorumluyum, anladıklarınızdan değil.

Vaktiyle bir sanayici tanımıştım. Mükemmel, herkesçe sevilen bir karısı vardı, ama adam yine de aldatıyordu karısını. Bu adam, haksız olduğu için, bir erdem beratı alamadığı ya da bu berata layık olamadığı için, sözcüğün tam anlamıyla kuduruyordu. Karısı mükemmel davrandıkça, o büsbütün kuduruyordu. Sonunda haksızlığı kendisi için dayanılmaz bir hal aldı. O zaman ne yaptı dersiniz? Onu aldatmaktan vaz mı geçti? Hayır. Öldürdü onu.

"Bana hissettirdiklerini seviyorum,

-Beni ölünce onun yanaklarındaki gamzelere gömsünler Olric.

Ama önce sen kendini inşa etmelisin, dimdik bir beden ve dimdik bir ruhla. Derisini değiştirmeyen yılan ölmeye mahkumdur. Bu durum fikirlerini değiştirmeyen zihinler için de geçerlidir. Sabit fikir en büyük hapishanedir.

Var olduğumu hissettiğim yerde değilim; kendimi ararken, beni arayanın kim olduğunu bilemiyorum. Her şeyden sıkılarak gevşiyorum. Ruhumdan kovulmuşum sanki..