#istanbu

Laleli’den kalkan hiçbir tramvay dünyaya gitmiyor artık. Dünyaya gitmiyor ama fena halde gücüme gidiyor. Bu giderin hiç de hoşuma gitmediği günlerden, aylardan, yıllardan geçiyorum. Öyle bir zamanın içinden geçiyorum ki, suyun kaldırma kuvveti bile yetersiz geliyor açıklamaya. Şiire bakmıyor yüzüm. Yüzüm aynaya da bakmıyor. Yüzüm, bağından koparılmış bir salkım üzüm oluyor. O salkım, zamanın içinden geçiyor, damıtılıyor. Sonra başka yüzlerin baktığı bir masaya konuyor. Yüzüm masada öylece tükeniyor. Ağızda dolaşıp kekremsi bir ifade bırakıyor. Yüzüm yutuluyor. Yüzüm içinden geçiyor bir kadının... Bir adamın. Yüzüm, Laleli’den kalkan bir tramvaya binemiyor işte. Dünyaya gitmiyor. Yüzümün başı dönüyor. Yüzüm bir şehrin kanalizasyon borularından, alt yapı sorunlarından geçerek bir denizi kirletmeye gidiyor. İşte bu gider, benim hiç de hoşuma gitmiyor.