#inzending

want daar wordt ie alleen maar slechter van

Op een mistige dag zat ik laatst in de trein van zuid naar noord. Al dromend over beter weer, heb ik mij zitten verbazen over en ergeren aan de vettige, viezige vingers die zich op het raam bevinden. Zondere verder afleiding van buiten, zijn deze een verstoring van het grijs buiten. Nadat de eerste irritatie zakt, begin ik mij af te vragen waarom je je bericht op een raam zou smeren. Angst voor het witte vel? Moesten ze iets signalleren naar iemand in een andere trein? Gebanned op twitter? Geen watervaste stift bij de hand? Ik weet het niet, maar naar hun idee was het kennelijk belangrijk genoeg om het kenbaar te maken, waardoor ik het nu toch zit te lezen wanneer ik naar buiten wil kijken. Aandachtig kijk ik naar de hieroglyphen. Soms zijn het slechts replicas van de oude grotschilderingen van handen, andere keren de klassieke hartjes met pijltjes en letters die je vaak op een ander medium tegenkomt. Ach, die liefdes verklaringen zijn dan nog wel schattig, je kunt je het jonge stel zo voorstellen, giebelend in de trein. Maar echter zijn er ook andere tekeningen te vinden. Van alle symbolen schrik ik als kersverse treinraamvingervetsymbolenantropoloog van de hoeveelheid hakenkruizen (soms zelfs met groetjes eronder van de vingerverver). Dat is dan weer jammer, vet zonde van het uitzicht, zelfs al is het mistig.

Xoxo GothiqueSimmer & Esjhh

Xoxo GothiqueSimmer & Esjhh

Xoxo GothiqueSimmer & Esjhh

Sompo Sompo Sompo Sompo is een inzending voor een wedstrijd Art Rocks. Inspiratie bron was het schilderij Zonnebloemen van Van Gogh.

Wat een waarheid hier!

Jij wilde verdwijnen zo snel als de alcohol in je glas en je was net als dat. Er ontbreken stukken doordat mensen je laten vallen, en als je helemaal gebroken bent, gooien ze je weg als uitgedroogd brood dat niemand meer wilt. Je keek me aan en ik keek naar de kringen op de tafel van mijn kop koffie. Je knipperde om de tranen tegen te houden, het leek alsof alles plots stilstond en iedereen naar ons keek. Maar dat dacht je altijd al. Je was versplinter, verbrokkeld en vergeten zo hard dat je jezelf liet vallen.