#infuus

#10daysago

View On WordPress

Mijn collega en ik zijn druk bezig met onze ronde langs alle patiënten. Om en om lopen we zonder wezenlijk overleg, als een ongeschreven regel, de kamers op en af. Onze werkzaamheden zijn divers, variërend van het toedienen van sondevoeding, infusen bijstellen tot een bemoedigend woordje. In deze cadans voeren we met een stevige pas efficiënt de avondzorg uit. Op kamer 22 dient meneer H een intraveneuze antibioticagift te krijgen. Dit klinkt heel ingewikkeld, maar dat is het niet. Behalve in dit geval. Laat mij het eerst uitleggen; intraveneus betekent in het Latijn ‘in een ader’. Door middel van een klein plastic buisje, ook wel het infuusnaaldje, kan het medicijn op deze manier toegediend worden. Met de antibioticaspuit in de aanslag loop ik enthousiast de kamer op. Een niet ziek ogende veertiger ligt met zijn computer op schoot comfortabel in bed. Gekleed in een blauwe trainingsbroek en dito poloshirt lijkt het eerder alsof hij net terug is van een potje golf dan op een doorsnee patiënt. Ik zet een aantal vraagtekens bij het zien van de infuusnaald. De pleister zit niet netjes meer en ook het doorspuiten van de naald gaat niet gemakkelijk. Ik besluit het fixatiemateriaal los te maken en schuif heel voorzichtig de naald iets op. Het probleem lijkt verholpen te zijn. Ai, ik kijk om mij heen. In de drukte ben ik vergeten nieuw fixatiemateriaal mee te nemen, waardoor ik in een benarde positie geraakt ben. Weglopen is geen optie. Zodra ik het infuusnaaldje los zou laten valt het eruit. Ik besluit op de assistentiebel te drukken. Deze bel wordt gebruikt als een collega hulp nodig heeft, het is geen reanimatiebel, wel een alarm waar je met een ferme pas dient heen te lopen. Kiki komt haastig aangelopen en bekijkt de situatie eerst eens goed. Ze kijkt naar het ontblote infuusnaaldje, naar mij, nogmaals naar het infuus en naar de man die er aan vast zit. ‘Ah Roos! Valt ie nog te redden?’ vraagt ze. Alle kleur van meneer zijn rode wangetjes ebt weg en zweetdruppels vormen zich op zijn bleke voorhoofd. “Uh… ja..ja… Ik denk het wel” stamelt de man zenuwachtig. Kiki en ik kijken elkaar aan en schieten in de lach. “Natuurlijk meneer, we hebben geen seconde getwijfeld of u dit gaat overleven. Maar uw infuusnaaldje daarentegen…..”

#haslam #slagader #infuus #terror #riding #ecoline

Sara Brautigan (21) heeft een opmerkelijk filmpje gemaakt. Op de beelden, die inmiddels drie jaar geleden zijn opgenomen, is te zien hoe de vrouw sterft en daarna weer tot leven komt. De vrouw lijdt aan posturale orthostatische tachycardie syndroom (POTS), waardoor het hart plots stopt met werken. Daardoor is de vrouw ieder jaar zo’n 36 keer klinisch dood. Ze komt iedere keer vanzelf weer tot leven. “Het helpt niet als je me zuurstof toedient of een hartmassage geeft,” zei ze. “Het enige wat het ziekenhuis kan doen is me aan het infuus leggen. De rest moet ik zelf doen.” De video is gemaakt voordat de diagnose POTS er kwam. Door het filmpje hebben artsen wereldwijd uiteindelijk een diagnose kunnen stellen. Op het moment dat de video werd gemaakt wist niemand nog precies wat er aan de hand was met de vrouw en werd de normale reanimatieprocedure toegepast. Na een ‘aanval’ wordt Sara altijd vanzelf wakker, al heeft ze daarna wel last van enorme borstpijn en ook is ze doodmoe. De vrouw wil meer mensen bekend laten worden met de ziekte. “Natuurlijk krijg ik ook vaak de vraag of ik het fameuze witte licht zie. Helaas, alles wordt gewoon zwart. Ik hoor nog wel en er is een stemmetje in mijn hoofd dat probeert te communiceren met de omgeving. Ik herinner mij achteraf wat er gezegd werd, maar op het moment zelf snap ik niet wat er gebeurt.”

infuus - iv Example: Ik krijg medicijnen via een infuus. I get medicines via an iv. Pronunciation: x