#hrabina

acna attack

Każde miejsce ma swoje legendy. W przypadku Nekli najbardziej oczywistą i pierwszą, która przychodzi na myśl legendą jest opowieść o grobli Pana Twardowskiego koło Nekli. Jest to legenda z rodzaju tych baśniowych, które przywołują nazwę miejsca ale mówią o miejscu zupełnie innym, z tak odległego dla mieszkańców miejsca w czasie, że trudno się z tą legendą utożsamiać i uznać, że mówi ona coś o miejscu. Ale są też legendy bliższe, które opisują znaną nam rzeczywistość. Jedna z nich to historia umiejscowienia nekielskiego dworca. Otóż lokalne podanie głosi, że stacja znajduje się w takiej odległości od centrum miasteczka, ponieważ hrabina Żółtowska, miejscowa magnatka, zgłosiła swój sprzeciw wobec torów kolejowych w okolicach jej pałacu, w obawie, że hałas wytworzony przez kolej żelazną zakłóci jej szlachecki sen. Trudno dziś prawdziwość owej legendy zweryfikować, ale jest prawdą, że wiele z osób muszących codziennie przebywać pieszo drogę, zwaną przez niektórych drogą do nieba, złorzeczy na hrabinę, obwiniając ją o stratę cennych minut. Ja sam pokonywałem tę trasę bez mała setki razy. W drodze do szkoły, wyruszając w dalsze podróże, wracając do domu rodzinnego, w tę i z powrotem. Szesnaście pierwszych lat mojego życia spędziłem prawie wyłącznie w Nekli i patrząc na to dziś wydaje mi się, że poruszałem się po niej bardzo zachowawczo. Na pociąg, do szkoły, do lasu, utartymi ścieżkami. Wzdłuż tych ścieżek leżą najróżniejsze punkty, które opowiadają historie i spoglądają na przechodniów tajemniczo. Przy wspomnianej drodze do nieba znajduje się stary, drewniany dom. Mijałem go swego czasu codziennie i nie zaprzątał on specjalnie moich myśli. Czasem tylko zaintrygował mnie, kiedy to było już po zmroku lub też jeszcze przed świtaniem i z jednego z jego okien dostrzec można było światło. Wtedy to, na tę krótką chwilę, podczas której światło to znajdowało się w zasięgu mojego wzroku, myśli moje wędrowały do wnętrza tego domu. Szybko jednak wracały na tory codzienności i zajmowały się tym, co aktualnie wydawało mi się istotne. Dom ten dziś coraz mniej pasuje do ogólnego krajobrazu. Wokół niego wyrastają coraz to nowe, nowoczesne domki, zapełniające się kolejnymi rodzinami. Niedawno wybudował się przed nim ceglasty budynek, odcinając stary dom od drogi, negując jego niegdysiejszą, naturalną pozycję. Tak się składa, że za tym odrzuconym, starym domem znajduje się zagajnik. Zwyczajny, z niewielką sadzawką, ławeczką na której można odpocząć. I chociaż do niedawna zagajnik ten zupełnie ignorowałem, to okazuje się, że wystarczy zboczyć na kilkadziesiąt metrów z drogi do nieba i jeżeli akurat mamy wczesnowiosenne południe, to można tam posłuchać niezwykłej, ptasiej symfonii. Wróble, sójki i gołębie a od czasu do czasu nawet przelatujące w pobliżu żurawie czy gęsi tworzą piękną, naturalną muzykę. Niestety zakłócana ona jest nieznajdującymi się w ptasiej partyturze dźwiękami głośnych maszyn. Będąc w zagajniku trudno powiedzieć czy są to koparki, wywrotki czy też mniejsze urządzenia. Ale ich zadanie jest jasne. Budują nowe domy.

Scena 1 Hrabia próbuje zbałamucić Hrabinę w salonie Hrabina Ależ mości hrabio panie! Penis w usta na śniadanie?! Toż to straszne i nieludzkie! Niepoprawne niefrancuskie! Za to ludzie nas wyśmieją! Że miast dania chuja jedzą! Hrabia Moja droga Katarzyno Penis w usta niczym wino Winnaś Bogu tę posługę I mi jako jego sługę Jeśli Cię nasienie broczy W dywan żołnierz mój utoczy Hrabina Zamilcz głupi stary chamie Co ty wiesz o mym dywanie?! Toż on perski jedwabisty Z krain dla nas całkiem mglistych Mścisław brat hrabiego wbiega da salonu Mścisław Ależ o co są te spory? Przecież znam sposobów wory! Gangbang dobry na śniadanie Się Hrabinie szczęście stanie! Więc do dzieła mości hrabio Czy gotowe już twe działo? Hrabina To już nie są nawet żarty! Wódką umysł masz przeżarty! Czyńcie z Hrabią swe hulanki Mnie nie bawią wasze fajki! Mścisław Co ty na to mój kamracie Czy ściągniemy razem gacie? Hrabia Zamknij mordę durny bracie Święta rzecz jest moje gacie! Tknij a urwę twe przywory Rzucę w ciemny kąt komory! Mścisław Nie gorączkuj mości panie Złego ci się nic nie stanie Łapy trzymam swe przy sobie Chętkę mam dziś na sodomie Hrabia Zejdź mi z oczu tworze troga Kalasz dom mój w oczach Boga! Matkę, Ojca w grób wpędziłeś Przodków chucią gniew zbudziłeś Chęć mam krzywdy wyrządzenia Pożałujesz swe zboczenia