#hitte

Dream

Het is half acht, ‘Poem of the River’ van Felt schalt door mijn oortjes, mijn moeder ligt in de tuin met een natte washand op haar voorhoofd en de kat van de buren scharrelt door onze keuken, op zoek naar ...ja, naar wat eigenlijk?

De afgelopen dagen waren warm, dat hoef ik jullie niet te vertellen. Drijfnat van het zweet lag ik op de bank, in staat tot weinig meer dan perenijsjes eten en naar podcasts luisteren. Ik ergerde me aan de berichtgeving over de hitterecords. “Morgen gaan we er weer voor” zei een man die in het oosten des lands een weerstation beheerde, alsof hij zich opmaakte voor weer een sportieve prestatie van ongekende grootsheid.

We gaan er weer voor. Ik moest het citaat even op me in laten werken. Deze man verkeert blijkbaar in een milieu (no pun intended) waar het verbreken van een hitterecord een heuglijk feit is, iets dat gevierd moet worden. Ik krabde me achter de oren en dacht na over de stompzinnigheid van die instelling. Niet alleen werden er achter elkaar records gebroken, men was er tróts op.

Dat stak me. We hebben met zijn allen een ongelofelijke teringzooi gemaakt van de planeet waarop we leven en toch zijn er mensen die oprecht blij zijn met een temperatuur van meer dan 40 graden celsius in Nederland. Ik snap dat het leuk is als ‘jouw’ club, uitvinding, inzending of wat dan ook een historische mijlpaal bereikt, maar iets als klimaatverandering is van een heel andere orde.

Dit zijn geen lolletjes, lieve mensen. Dikke kans dat het gisteren gevestigde record er volgend jaar gewoon weer aan gaat. En het jaar daarop. En het jaar daarop misschien ook wel weer. Ik vraag me af hoe lang zoiets leuk blijft voor deze meteorologische weerstationgeeks. Er moet toch een moment komen dat de schellen van hun ogen vallen en zij zich realiseren: ho, maar wacht eens effe, dit is helemaal niet goed.

Sweltering summer

There’s no air-co anywhere

We’re Dutch, so too bad

* * *

Zomerse hitte

Zonder air-co waar dan ook