#mijmeringen

We praten weinig Want dat lijkt me beter. Ik verkies het zwijgen Boven het zwijmelen; het zwelgen In jouw onuitstaanbare Schoonheid Die mij iedere zin Tot converseren ontneemt In een hang naar verering. Dat is eenrichtingsverkeer, Niet meer. Dat je mooi bent, mag je weten, Maar dat je me De adem beneemt En me laat wegdromen in die Luttele seconden dat ik je zie... Zou je dat mogen weten? Het lijkt me beter Van niet.

Dat je een vrouw tegemoet denkt te fietsen en het bij het passeren een vent blijkt te zijn? Of dat je na het doortrekken van het toilet direct vergeten bent dat je deze al hebt doorgetrokken en dus nogmaals doortrekt? Of dat je bij Youtube-commercials naar de timer rechtsonder kijkt en twijfelt of ze het wel binnen de tijd halen? Of dat je overbuurvrouw al-tijd thuiskomt precies op het moment dat jij uit het badkamerraampje koekeloert tijdens het plassen?

Nee?

De laatste keer dat ik je zag Streden twee vuren diep in mij. Eén zo warm als je verwacht, In pure vreugde zich verspreidend; Lieflijk gloeiend als een sterrennacht Diep in de woestijn, zonder Lichtvervuiling, Waar verborgen geliefden eeuwig waken Terwijl de rest der wereld sluimert. Zo was er licht, maar ook het duister, Als de vlam van verstikking rijzende in Het intense verdriet Van een opgelegd zwijgen Wanneer alles van binnen zingen wil In vrijelijk stromende volzinnen Die alleen in films acceptabel zijn, Want de waanzin van de pure waarheid, Die in realiteit nooit ons innerlijke verlaat, Verbrandt ons levend; laat ons beven Terwijl wij onze ziel uitbraken. In het echt zijn wij niet zo onbevreesd; Al wat gloeit achter die brok in onze keel Smoren wij door het ongezien in te slikken. Zo zal de vlam die likt in kilte Altijd winnen.

Het is half acht, ‘Poem of the River’ van Felt schalt door mijn oortjes, mijn moeder ligt in de tuin met een natte washand op haar voorhoofd en de kat van de buren scharrelt door onze keuken, op zoek naar ...ja, naar wat eigenlijk?

De afgelopen dagen waren warm, dat hoef ik jullie niet te vertellen. Drijfnat van het zweet lag ik op de bank, in staat tot weinig meer dan perenijsjes eten en naar podcasts luisteren. Ik ergerde me aan de berichtgeving over de hitterecords. “Morgen gaan we er weer voor” zei een man die in het oosten des lands een weerstation beheerde, alsof hij zich opmaakte voor weer een sportieve prestatie van ongekende grootsheid.

We gaan er weer voor. Ik moest het citaat even op me in laten werken. Deze man verkeert blijkbaar in een milieu (no pun intended) waar het verbreken van een hitterecord een heuglijk feit is, iets dat gevierd moet worden. Ik krabde me achter de oren en dacht na over de stompzinnigheid van die instelling. Niet alleen werden er achter elkaar records gebroken, men was er tróts op.

Dat stak me. We hebben met zijn allen een ongelofelijke teringzooi gemaakt van de planeet waarop we leven en toch zijn er mensen die oprecht blij zijn met een temperatuur van meer dan 40 graden celsius in Nederland. Ik snap dat het leuk is als ‘jouw’ club, uitvinding, inzending of wat dan ook een historische mijlpaal bereikt, maar iets als klimaatverandering is van een heel andere orde.

Dit zijn geen lolletjes, lieve mensen. Dikke kans dat het gisteren gevestigde record er volgend jaar gewoon weer aan gaat. En het jaar daarop. En het jaar daarop misschien ook wel weer. Ik vraag me af hoe lang zoiets leuk blijft voor deze meteorologische weerstationgeeks. Er moet toch een moment komen dat de schellen van hun ogen vallen en zij zich realiseren: ho, maar wacht eens effe, dit is helemaal niet goed.

foto: Steye Raviez; bron beeld: literatuurmuseum.nl Jan Donkers (1943) werd geboren in Amsterdam-Noord. Dat stadsdeel verliet hij zodra dat in zijn macht lag. Terug in Noord, wandelend met zijn moeder, blikt hij terug op zijn jeugd in Boven IJ. Die mijmeringen leiden tot het volgende fragment: Ik heb Noord, zo ziet het er nu uit, met zoveel wrok en wrevel de rug toegekeerd in haar…