bêna firikên şewitî dihat ji çolê

çend xarên min winda bûbûn li newala waweylê

destmêja te û janê ji hevdu naşikê

hebhinarkê !...

min ji te re got nexeyide ji wê çîrokê

wê gewriya te dil bide kêrê

li kerbelayê

belê delalê

li çaraliyê çefiya min

diçirûse şûna şûrê şilfîtazî yê iskenderê mezin

kulora şahmeran e egala li serê min

ev kitana çendan e te li xwe şikenandiye hebhınarka min

ne sûcê te ye ,

ew mîratê kewan l ime nehatin

li çiyayê şengalê,

komek xenzîr teyrê tawiz ji xwe re biraştiye

perîkên wî digirîn li dewsê

tu hogirî van perîkan bûyî hebhinarka delalî

bi cizbê ketin hêsirên te yên firyali

li ser goleke mêşinî

ji bo ku ez bi serê xwe dakim,

ez ê dojeh bi dojeh li xweliya hestiyên te bigerim,

hebhinarkê; teşiya bê,

destara berfê,

berîvana baranê,,,

.

.

.

Abdestin bozulmuyor artık acılarla nartanesi

Bu kaçıncı düşüş üstünde kırılan

Sana demiştim ya ben nartanesi

Kızma o hikayeye

Senin rengindir gönül verecek bıçaklara kerbelada

Yanlışlarnın dört bir yanı soluyor büyük iskenderin kılıç darbeleri ile

Şahmeranın örgüsüdür başındaki puşu

Bu kaçıncı düşüş üstünde kırılan

Nartanesiiii

Kızma nartanem

Kızma, senin suçun değilki

Güvercinleri çok sevdik biz

Ve o kör olası güvercinler yaramadı bize

Şengal dağında bir grup hınzır

Tavus kuşunu paramparça ettiler

Kanatları ağlıyor onun yerine

Sen o kanatların yiğidiydin

Sıralanmış şimdi uçuşan gözyaşların

Yürüyen bir göl gibi

Ve ben içeyim diye

Cehennem gibi toprakta kemiklerini arıyıcağım senin