Peygamberimiz ﷺ bir topluluktan endişe ettiği zaman bu duayı ederdi:

اَللّٰهُمَّ اِنَّا نَجْعَلُكَ فِي نُحُورِهِمْ وَنَعُوذُ بِكَ مِنْ شُرُورِهِمْ

“Allah’ım! Biz Senin korumanı onlara karşı siper ediniyoruz. Onların şerlerinden Sana sığınıyoruz.”

hayatımızı akışa bıraktığımızda her gün aynı olmaya başlamıyor mu? çevremde aynı simalar, aynı özensiz kurulan cümleler, asalak kelimeler.. aynı yemekler, aynı şeye üzülüp aynı şeylere kinlenmek ... çok fazla ortak nokta beni körleştiriyor. bu kadar konforun içerisinde yalnızlaşıyorum, tek tipleşiyorum ve dahası yaralarım bile kanamıyor. hiçbir yerim acımıyor.  .hayret edebileceğim çok az şey kaldı. gözlerim uzun uzun dalıyor sadece .. fazlaca gülüyor fazlaca ağlayamıyorum. ağlayabilmek için organik olmayan duygular satın alıyorum başkalarının hikayelerinden . bazen bu konforun içerisinde Truman Show ‘da gibi hissediyorum kendimi. bir gün bir pencere açılacak ve ben bana sunulan tüm dayatmalardan çıkabileceğim. Platon’un mağara alegorisindeki gibi kendimi bi şeylerin kıyısında çok yakınında ama aynı zamanda fazlaca uzağında hissediyorum.

Marvel Legends reveals from Toy Fair 2020 (not all shown).

My bank balance: please....have mercy