#grafoman

Kaleczę pisownię i myśli kaleczę Poezja niskiego napięcia Mózgowych fal nudna interferencja Po prostu jest nie do przyjęcia.

Paweł Pollak pogromcą grafomanów

Doskonale, że Pan, Panie Pawle, dostarcza mi rozrywki tymi wpisami. Widzę, że polemika nabiera tempa. I bardzo dobrze – niektórzy może się rozwiną intelektualnie. Szansa zawsze jest, nawet na stare lata. Ach, taki wielki umysł, a pojąć prostych prawd nie może. No cóż, kilka rzeczy trzeba sprostować i na pewne pytania odpowiedzieć. Zatem do dzieła!

Po pierwsze proszę się uspokoić, bo zbyt wiele…

Paweł Pollak wielkim pisarzem jest i basta! – cdn

Muszę się odnieść do tego, co o mnie napisał Pan Paweł Pollak na swoim blogu, gdyż jego rozumowanie mija się z prawdą I trzeba parę spraw sprostować.

Otóż wyżej wymieniony Pan prowadzi nudnego bloga przeważnie na tematy literackie, ale też czasem dotyka innych spraw jak na przykład polityka. Do tego ma grupkę swoich fanów, którzy to osiągają niemal ekstazę przy każdym pojawiającym się wpisie.…

Paweł Pollak wielkim pisarzem jest i basta!

Od jakiegos czasu nie zajmuję się już pisarstwem, gdyż moja praca pochłania mój cały czas. Jednak mam cichą nadzieję na powrót do tej szlachetnej aczkolwiek niewdzięcznej roboty. Tylko problem jest, czy niejaki Paweł Pollak mi na to pozwoli, gdyż zostałem przezeń zaliczony do grona “grafomanów”, bowiem moje powieści wydano w Wydawnictwie “Psychoskok”.

Można się spierać o to, jaką politykę…

Zahájení 6.8. 2015, H.R.C.G.

-Nie jesteś. Przestań tak mówić, co ci w ogóle przyszło do głowy?

-Opuścili mnie wszyscy marynarze, kołyszę się wśród nicości, wśród bezkresnej wody. Mam zepsuty ster i nawigację. Gdy już myślę, że coś się zmieni, gdy przez sekundę mam nadzieję, że ta plamka na horyzoncie może okazać się moim portem, przeżywam kolejne rozczarowanie. To tylko skały. Kaleczą mnie. Kiedyś trafię na zbyt wielką przeszkodę, rozbiję się i zatonę. Nie wiem kiedy to nastąpi -może dziś, za kilka miesięcy lub lat.

- Każdy okręt można naprawić, tym bardziej, że ten pływa!

-Najpierw ktoś musiałby go odnaleźć, co jest trudne, skoro on sam nawet nie wie, gdzie się znajduje. Poza tym nie każdy może i chce ponieść tak duże koszta.

-Wystarczy się rozejrzeć! Przecież holowniki, stocznie, to wszystko by nie istniało, gdyby nikt z tego nie kożystał!

-Lecz on z każdym dniem coraz bardziej marnieje. Niektorych statkow się nie naprawia, kiedy można wybrać inny -zacumowany na przystani, nowy, piękny, nie wymagający jakichkolwiek remontów.

-Nie może wrócić do miejsca z którego wypłynął?

-Nie pamięta go, nikt go nie pamięta.

-A marynarze? Dlaczego uciekli?

-Przestarszyli się kiedy zobaczyli pierwsze pęknięcia w kadłubie. Nie chcieli patrzeć jak ich statek tonie. Zdezerterowali zanim cokolwiek zdążyło się stać. W dodatku obdarli go ze wszystkich szalup ratunkowych.

-Co się stało z kapitanem?

-To nie prawda, że każdy idzie ze swoim statkiem na dno. Właściwie to on zszedł z pokładu pierwszy i pociągnął za sobą resztę.

-Ale on przecież statek nie zatonął!

-To kwestia czasu.

-Cholera.