#grabicz

– Fakt – strach trochę jest, ale zasadniczo znam teren i staram się mieć zawsze zabezpieczone jakieś drogi ucieczki. Z taką poetką to nigdy przecież nie wiadomo… Wyskoczy ci taka jak filip z konopii z jakąś alegorią czy innym (tfu!) oksymoronem i człowiek nie wie, czy się obrazić, czy dziękować. Sytuacja robi się niezręczna i najbezpieczniej jest wtedy czmychnąć w chaszcze.

#gallery-0-4 { margin: auto; } #gallery-0-4 .gallery-item { float: left; margin-top: 10px; text-align: center; width: 100%; } #gallery-0-4 img { border: 2px solid #cfcfcf; } #gallery-0-4 .gallery-caption { margin-left: 0; } /* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */

A swoją drogą – jak się nazywa taka rozmiłowana w naturze poetka? No bo przecież nie naturystka…?

Utrapienie z tym małolatem!Nie dość, że cały plecak szkła wlecze po lesie, że nie wie który guzik od czego, to jeszcze mi ciągle w kadr włazi. No i te komary… (more…)

Zieleni tyle, co i w lutym… Następnym razem może znajdziemy wiosnę. (more…)

Trzeba było siedzieć pod kocem…

Od dawna nie byłem w otulinie Grabicza i coś mi się wydaje, że lepiej było zostać w domu… Pogoda była mało fotogeniczna, buty mi przemokły i czuję, że się przeziębiłem. (more…)

Pod pretekstem poszukiwania śladów dzików, które systematycznie rujnują nam trawnik przed domem, wyruszyłem na szybki objazd Grabicza. Po dzikach ani śladu, za to jesieni pod dostatkiem… (more…)