kasvetli kız modunda gezip ergenlere hitap eden kitaplar ve diziler izlemeye başladım ve neden bugüne kadar bunu küçümsemişim bilmiyorum. gerçekten ergenliğimi sonuna kadar yaşamam gerektiğini düşünüyorum. büyüdüğümde yetişkin uysallığına kapılacağım ve şimdiki azgın hâlimden eser bile kalmayacak ve bu daha acınasıyken neden ergenlik dizilerini küçümseyeyim? biz anlamsız dünyanın farkına ergenlikte varıyoruz ve saçma da olsa sinirimizi dışarıya bir şekilde vuruyoruz. küçümsenmesi gereken şeyler belli değil mi?? ölüme fısıldayan adam'ı okuyup kreş dinleyebilirim ve end of the fucking world izledikten sonra banyoda bileklerimi kesebilirim. nesi komik ya da gülünç ki? gülünç olan şey hayatın kendisi, bu anlamsızlık, bu zorluk, bu baskı, bu bilinmezlik... ben bu gülünç şeylere ergen cesaretiyle cevap verdiğim için utanmıyorum. aksine sevinçliyim..!
