#gelgit

Çok büyük bir boşlukta sallanıyorum. Elime batan can acıtıcı dikenler kanımı son damlasına kadar arzuluyordu. Bir avizeden çıkan uğursuz sese ortak olmuş bir haldeydim. O avizeden çıkan gel git sesleri benim içimdeki uyuyan benliğimi sorgulatıyordu. Gözlerimi yumduğumda önüme serilen karanlıkta bir portre vardı. Onu çok özlüyorum ama ben boşluktayım. Dilim lal olmuş bir halde biçareyim. Son saniyeye kadar yanında olduğunuz kişinin ruhunun can çekişini izlemek bir ölüm. Özlem insanı çok çürütüyor. Özlem insanı yakıp kül ediyor. Şimdi sallandığım o boşlukta aşağıya bakıyorum. Aşağısı uçurum. Aşağısı çok tehlikeli.

Bakmayın güldüğüme, bu aralar yine kronik sevda damarımda sızlamalar var. Geyik niyetiyle girdiğim bir sohbetten nasıl özlediğimi hunharca anlattığım konuşmalara dalarken buluyorum kendimi. Kafamı duvarlara vurasım var da bu olayın çözümü yok. Fotoğraflara bakmamak için direniyorum, kendime yeniliyorum. Baktığımdaysa aklımda beliren tek soru oluyor;