everything has gone to shit in this drawpile.. take this nonsense of our favorite broken grounds characters
i drew in orange and @parsleyrosemarybotch drew in blue!!

seen from Singapore

seen from United States

seen from Netherlands
seen from United States

seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from United States
seen from China
seen from Netherlands

seen from Malaysia
seen from Malaysia

seen from United States
seen from Maldives

seen from United States
seen from China
seen from Czechia
seen from Türkiye

seen from United Arab Emirates
seen from Norway
seen from China
everything has gone to shit in this drawpile.. take this nonsense of our favorite broken grounds characters
i drew in orange and @parsleyrosemarybotch drew in blue!!

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
waiting for a train
De Spannende Wereld van Mini Bike Elektrische Verkennen met DYU
De e-bike industrie bloeit, en DYU staat aan de voorhoede van deze revolutie met zijn innovatieve mini fietsmodellen. Deze compacte en lichte elektrische fietsen zijn perfect voor stedelijk woon-werkverkeer en recreatieve ritten.
De mini fiets van DYU biedt een fantastische combinatie van stijl, efficiëntie en duurzaamheid. Met indrukwekkende accuduur en een slank ontwerp maken deze fietsen het gemakkelijk om door drukke straten te navigeren, terwijl je je ecologische voetafdruk verkleint. Of je nu een dagelijkse forens bent of een weekendavonturier, DYU heeft een model dat aan je behoeften voldoet.
Wat DYU onderscheidt, is de toewijding aan kwaliteit en klanttevredenheid. Elke fiets is ontworpen met de rijder in gedachten, wat zorgt voor een comfortabele en plezierige ervaring. Bovendien, met verschillende functies zoals verstelbare zittingen, krachtige motoren en gebruiksvriendelijke bedieningselementen, kan iedereen genieten van de opwinding van het rijden op een e-bike.
Sluit je aan bij de groeiende gemeenschap van e-bike enthousiastelingen en overweeg de mini fiets van DYU voor je volgende rit. Omarm de vrijheid van elektrisch fietsen en ontdek een nieuwe manier van reizen!
Geniet van een comfortabele en stijlvolle rit met onze compacte elektrische fietsen. Perfect voor eenvoudige opslag en dagelijks gebruik in
De Minifiets Revolutie Verkennen met DYU E-Bikes
Hallo iedereen! Ik ben enthousiast om mijn gedachten te delen over de geweldige e-bike-industrie, in het bijzonder het innovatieve merk DYU. Hun mini-fietsen veranderen het stedelijk woon-werkverkeer en maken het toegankelijker voor iedereen.
Met hun slanke ontwerpen en geavanceerde technologie zijn DYU e-bikes niet alleen milieuvriendelijk, maar ook ongelooflijk leuk om te rijden. Of je nu een dagelijkse forens bent of gewoon op zoek naar een weekendavontuur, deze fietsen bieden een perfecte oplossing.
Ik kan niet wachten om te zien hoe de mini-fiets trend blijft groeien en hoe meer mensen deze fantastische manier van transport zullen omarmen. Laten we de vreugde van het rijden op e-bikes verspreiden en anderen aanmoedigen om mee te doen aan de beweging!
Fijne rit, iedereen!
Verzonden vanaf mijn smartphone
Rust - Waar het over ging weet ik niet, maar het klonk oneindig #goedemorgen #ns #stiltecoupe #ukv Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.

Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
Free to watch • No registration required • HD streaming
Ik laat me meevoeren door de massa en schuifel ogenschijnlijk geduldig naar een poortje #ukv #99 #goedemorgen Een verhaal uit de serie Ultrakort – Een ultrakort verhaal bevat maximaal 99 woorden (exclusief titel). Minder mag, meer niet.
Het was gisteren een mooie dag om naar het werk te fietsen met de nevel boven de sloten
ForensLex
Na een zeer ontspannen eerste week van het nieuwe jaar, die voornamelijk bestond uit bankhangen en copy/paste – binnenkort wordt duidelijk waarom – is het weer tijd om de dagelijkse sleur te herstellen: 8 uur per dag in een onnatuurlijke houding op een stoel zitten in een stoffig, slecht geventileerd kantoor met een verstoorde werksfeer. Yay, motivatie.
Doordat we buiten de dorpsgrenzen zijn gaan wonen, had ik al gezegd dat we zijn verhuisd, ben ik nu een forens geworden. Voorheen bestond mijn reistijd van huis naar werk uit 5 minuten wandelen van voordeur tot voordeur, van file was alleen sprake als een stel ouderlingen breeduit over het voetpad langs de geparkeerde auto’s waggelde. Ik heb ooit zelfs nog een kortere reistijd gehad: ik woonde en werkte in hetzelfde gebouw en hoefde alleen de voordeur van het appartement te sluiten en de voordeur van het kantoor te openen, ideaal als je om 5 voor 8 wakker wordt en om 8 uur op kantoor moet zijn. Nu bedraagt mijn reistijd 47 minuten met het openbaar vervoer, 35 minuten met de ouderwetse stadsfiets of 13 minuten met de auto. Nog steeds niet wereldschokkend, maar wel een flinke verandering in de dagelijkse routine: eerder opstaan, later thuis. Wat een drama.
Ik zit altijd vol wilde plannen en goede voornemens
Om het nieuwe jaar goed te beginnen, heb ik mij voorgenomen regelmatig met de fiets naar werk te rijden. De kilometers die ik dan maak kan ik registreren bij fietsclub Le Champion, bekend van de Amsterdam Marathon. Aan het einde van het fietsseizoen zou ik dan 4000 kilometer bij elkaar gefietst kunnen hebben, als ik elke werkdag met de fiets zou gaan, als. De afgelopen jaren bleef het aantal kilometers beperkt tot ongeveer 800 kilometer op de racefiets. Als ik zin had, de wind precies goed stond –geen wind dus en het niet regende, pakte ik zo nu en dan de racefiets. Ik zit altijd vol wilde plannen en goede voornemens, maar mij ertoe zetten is vaak nogal een probleem: ik wil best fietsen, maar je wordt er zo moe van. Ik wil best dat plankje ophangen, maar ik moet eerst zelf nog even op de bank hangen.
Ik ben een beetje in een ritme gekomen, waarbij alles zonder al te veel moeite moet en ik al moe ben door er alleen maar aan te denken. Ik heb even geen motivatie meer om mijn best te doen. Als er iets kapot gaat heb ik de neiging om het weg te gooien en het te vervangen door een nieuw exemplaar, terwijl achteraf blijkt dat er een sensor verschoven was of dat een naald en draad net zo’n goede oplossing was. Gemakzucht. Gebrek aan motivatie.
Om mezelf op te rapen zette ik de eerste fietstocht toch door, ondanks dat Fabio op de oprit zijn best deed mij te verleiden met een autoritje. Het hele weekend zat ik op Teletekst en Buienradar de weersvoorspelling in de gaten te houden – ik wil best op de fiets naar mijn werk, of toch niet, ik moet op zijn minst droog op mijn werk aankomen. Aangezien het 10 jaar geleden is dat ik voor het laatst op de fiets naar mijn werk moest, heb ik niet eens een regenpak. Bij regen pak je immers de auto, een paraplu of blijf je gewoon binnen zoals elk gezond denkend mens.
Na de fietsbanden op spanning te hebben gebracht en de gloednieuwe kilometerteller te hebben geïnstalleerd – ik moet natuurlijk wel weten hoeveel calorieën ik verbrand tijdens het fietsen, stap ik op en bind mijn rugzak met boterhamtrommel en appel op de rug. Buienradar voorspelde een droge rit, dus zonder al teveel tegenzin begin ik aan mijn episch avontuur van 8,8 kilometer.
zelfs het lichtje in de bovenkamer werkt niet
Vol goede moed zoef ik de wijk uit, de dynamo van mijn voorverlichting schreeuwt het uit – waarschijnlijk van schrik dat het na 10 jaar rust opeens moet functioneren. Via het onverlichte fietspad trek ik met mijn knapzak de mistige polder door en probeer de rand van het asfalt goed in de gaten te houden wanneer ik word verblind door een tegemoetkomende lotgenoot. Sommige bestuurders lijken graag de straten in het volgende dorp te willen zien liggen in plaats van de weg voor hun snufferd. Behendig ontwijk ik ook de in overvloed aanwezige onverlichte tegenliggers, die blijkbaar per seconde willen weten hoe het weer ervoor staat. Het enige licht dat zij bij zich hebben, is het oplichtende schermpje van hun mobiel, zelfs het lichtje in de bovenkamer werkt niet. Na zo’n 4 kilometer begint de dikke winterjas nat aan te voelen door het zweet dat over mijn rug gutst. De bankjes die op regelmatige afstand naast het fietspad staan zien er verleidelijk uit, maar ik praat mezelf niet om en bikkel door. Nog maar 4,8 kilometer te gaan. Het pad leidt me verder langs de zee van rode en witte lichtjes op de provinciale weg. De afslag die ik anders een kwartier eerder met de auto had genomen doemt voor me op, nu ben ik er bijna. Ik stap af, zet mijn capuchon op om me te beschermen tegen de regenbui die onder de radar was gebleven en met de fiets in de hand wandel ik de brug op. Nu is het een rechte weg naar de voordeur. De ijzige kou doet me niets meer, ik voel ook niets meer. De harde wind jaagt door mijn hersenen en lijkt alle verstopte gedachten op te waaien.
Hijgend en puffend zet ik de fiets in de voortuin van kantoor en zet hem op slot. Met capuchonhaar en een verwilderde baard waar de ijspegels aanhangen stap ik kantoor binnen. Mijn collega’s kijken verbaasd naar de voordeur als ik naar binnenstap.
‘Zo, voor de rest van het jaar met de auto.’
0 totaal aantal vertoningen, 0 aantal vertoningen vandaag