#gehandicapt

Stel je voor: je hebt een lichaam (best een herkenbare start, toch?). Dat lichaam ken je al je hele leven. Misschien had je er een deel van die tijd niet zo'n heel goede band mee. Dat herkennen veel van ons wel. Maar inmiddels zijn jullie wel vriendjes, dat lichaam en jij. Je weet hoe je lijf werkt, hoe het voelt, hoeveel ruimte het ongeveer inneemt. Net alsof je lijf een auto is en de wereld een wat smal aangelegd straatje met geparkeerde auto's. Je weet welke straatjes wel kunnen en welke niet. Het is een lichaam waar je op durft te vertrouwen.

En dan ineens, verrassing!, niet meer. Want ineens ben je gehandicapt. Wat nu?

Dat is dus mijn situatie. Ik was een vrij gemiddelde adolescent met een vrij gemiddeld leven. Ook weer niet helemáál, want ik ben niet hetero en niet monogaam, wat me met een ferme ruk buiten het gemiddelde parkeert. Maar ik was goed onderweg de boel op te bouwen. Net klaar met een opleiding voor een baan die ik ontzettend tof vond, samenwonend met één van mijn fijne geliefden, kat geadopteerd, dat soort leven.

Ja, en toen. Toen kreeg ik een ziekte die mijn zenuwstelsel nogal molde. Ken je al die processen die je lichaam helemaal zelf regelt, dat je niet omvalt als je gaat staan enzo? Dat soort processen doet mijn lijf dus niet meer, of niet altijd meer, goed. Dus ik ben ziek. En een beetje kapot. En ineens stond mijn wereld op zijn kop.

Want dat leven van mij, dat was niet zo ingesteld op een lijf dat niet werkt. Die ontzettend toffe baan was er eentje waarbij je veel moet staan en lopen. Gaat niet meer. Gaat zo ontzettend niet meer dat ik de deur niet uit kan zonder mijn stok of mijn rolstoel. Dus streep door de baan.

De geliefden zijn er nog wel, maar ik kan niet meer de partner zijn die ik was of wil wezen. Kan niet veel meer doen in huis. Kan niet meer spontaan iets leuks doen. Kan sowieso weinig leuks doen zonder dat ik zes jaar moet bijkomen (kan ook geen maat meer houden in tijdsaanduidingen. Alles duurt tegenwoordig zes jaar of drie seconden. Maar dat komt denk ik niet door mijn ziekte, maar gewoon omdat ik een beetje dramatisch ben.)

Alleen de kat is er wel content mee. Vooral omdat er nu bijna altijd iemand thuis is die terugpraat als ze 'mieuw' zegt.

Recensie : Laag vliegen de helden

Laag vliegen de heldenAuteur: Paolo BoumanUitgever : Lannoo9789401474368 Commercialregisseur Luuk is een lefgozer die volgens zijn eigen regels leeft. Wanneer hij in een rolstoel belandt, besluit hij ook volgens zijn eigen regels te sterven. In Hollywoodstijl, met een pistool, aan zee.Daar weet Luuk een mishandeling te voorkomen, waarna hij een nieuw levensdoel omarmt: het bestrijden van…

Bouwmateriaal op gehandicaptenparkeerplaats #Leusden. Heeft de @gemeenteleusden @Gem_Leusden daar toestemming voor gegeven?

Telkens als ik een gehandicaptenparkeerplaats zie die vol staat met bouwmateriaal, verbaas ik me. Welke gedachte hebben de mensen die het vol zetten? “Zo’n gehandicapte kan daar wel langs” of “De parkeerplaatsen zijn nooit allemaal bezet!” Die laatste opmerking heb ik overigens al eens eerder gehoord!

Corona

“Die gehandicapten moeten met niet meer dan 2 tegelijk het dorp in!” Er heerst…