Fietspat

Dat je de deur uit stapt om op de fiets naar je werk te gaan en het ineens met bakken naar beneden komt.

Dus regenjas aan, spatborden op de fietsen en rijden maar.

Ben je koud onderweg, stopt de regen en gaat de zon schijnen…..

Fietsen, dat kan ook naar je werk dacht Nore. En ze kreeg Patrick ook zo ver om met haar mee te rijden.💤 De wekker ging om kwart voor vijf🚴🏻 Om kwart over vijf sprongen we op de fiets. Onderweg genoten we van de rust. De vogels en de opkomende zon.Nadat Patrick Nore had afgezet bij de bakkerij in Leiden kon hij zelf nog door naar Waddinxveen.Geen straf op zo’n mooie dag. Bekijk hier de foto’s…

Ik las dit artikel met stomme verbazing.

Ik bedoel, in 2003 heb ik de Marmotte gereden en mijn lichtste verzet was toen 39x28 en daar lukte het mee.

Ik krijg het idee dat je tegenwoordig geen pijn meer mag leiden.

Laatste ritje in Oostenrijk. Ik ging met Nore wat lusjes rijden richting Saalfelden wat een prachtig gebied is.

We namen ook de weg door het Kollingswald omdat ik best nieuwsgierig was. En ben blij dat we het gedaan hebben, wat een prachtige weg was dit.

Na nog één keer samen de afdaling van Gerling naar Schutzing te hebben gedaan scheide onze wegen.

Nore ging nog even wat rondjes rijden (wat gewoon een Strava segment is.

Ik wilde nog een klim afwerken op MyCols, de Mitterberg die toch om de hoek ligt. Het was een zware klim maar het uitzicht over de Zellersee en omgeving waren fantastisch. Zo zag ik de skipistes van Kaprun liggen waar ik een paar weken geleden vanaf ging.

Maar het zit er weer op. Het is een mooie omgeving om te fietsen en dat gebeurt hier zeer uitgebreid.

“Vlak” rondje door het “dal”. Grijs begin met af en toe net een verkeerde weg inslaan.

Ook nog een afgesloten brug. Maar in het wiel van een local op een e-bike, de omleiding gereden over de provinciale weg (moest even een tandje bij).

Het is eind april en ik heb mijn eerste Alpencol van het jaar al gefietst. Vandaag beklom ik de Filzensattel in Oostenrijk die meer dan de moeite waard is.

Vandaag met een week uitstel de 100 km van de Geestgrondentocht gereden. Op de heenweg best veel tegenwind. Bij Katwijk kon ik in het wiel kruipen van een stel jonge honden.

Terug door de bollenvelden. Soms was het druk maar de meeste wegen waren relatief rustig.

Was lekker ritje. Was pas de tweede 100 km van dit jaar.