#flippen

Veado selvagem visita duas vezes por dia idosa que vive sozinha

Uma bolacha em 2014 foi o início de uma amizade duradoura. Mette Kvam é uma idosa de 81 anos que vive em Aurland, na Noruega, sozinha. Certa vez, em 2014, Mette estava no jardim da sua casa quando um veado apareceu. Mette ofereceu uma bolacha ao animal que, de forma relutante, lá acabou por aceitar. E foi assim que começou esta amizade. O animal ficou curioso e continuou a visitar a mesma idosa…

NEU!!! -Die Markgräflerin flippt …

Die Markgräflerin flippt … – nein, nicht aus sondern bei Flipboard.

Das bietet mir die Möglichkeit interessante Rezepte zum Nachkochen oder -backen zu sammeln und sowohl am PC als auch auf dem Mobiltelefon und E-Book-Reader darauf zuzugreifen.

Außerdem habe ich damit begonnen meine Blogbeiträge in einem eigenen Magazin – Lebensart im Markgräflerland– zu flippen, damit interessierte Leser mir…

Terwijl ik over Teletubbies praat alsof het kauwgoms zijn, heb ik moeite om te beschrijven hoe het met me gaat. Daar gaat het natuurlijk ook niet altijd over. Echter, in de wereld van een schrijver die zichzelf gebruikt als karakter, kom ik mezelf snel tegen.

Er waren ‘dingen’ zoals ruzie en bijna finaal flippen. Ineens zelf alles willen doen. Willen loskomen van mijn moeders en de onvermijdelijkheid van afwassen, stofzuigen, boodschappen doen, wassen, douchen, vuilniszakken opruimen, een parasol, wat zon en dan weer regen, een kersttafelkleed voor over de tuintafel, vieze ananassap en de zaterdag krant van de Volkskrant.

Een paar dingen zijn me wel gelukt, andere weer niet. Ik moet eigenlijk mijn rug niet zoveel belasten, maar ik ben het afhankelijk zijn zat. Niet alleen het even tijdelijk meer hulp accepteren, omdat ik met een rare rug zit. Nee, ik ben het zat om zoveel hulp te moeten ontvangen van de mensen die ik het meest liefheb.

Ik wilde de afgelopen paar jaren niet zoveel andere hulp. Geen woonbegeleider, al opperde mijn behandelaar dat regelmatig. Maar ik mocht die verpleegkundigen gewoon niet. Ik ga me toch niet laten begeleiden door mensen die ik niet mag? Logisch lijkt me.

Nu is er al een tijdje wel een woonbegeleider in mijn leven. Soms vind ik het fijn als ze komt. Soms doe ik liever de deur niet open als ik de bel hoor. Dat gevoel van ziek zijn en iets zelf niet kunnen doen vreet me soms op. Soms maken we afspraken en lukt het me niet om alles te doen. Zoals deze week. Dan moet ik weer gaan bedenken hoe ik dat communiceer naar mijn woonbegeleider zonder dat ze denkt dat ik lui of laks ben.

Vroeger (moet je mij horen haha, twee weken geleden) deden allebei mijn moeders veel in mijn huis. De was, hielpen met de afwas en met het schoonhouden van mijn huis. Na onze ruzie kan ik er niet meer tegen als ze dit doen. Alles alleen doen lukt me ook niet, hoe hard ik het ook probeer. Ik maak lijstjes, zet er tijdstippen bij waarop het moet gebeuren, maar ik ben zo dromerig en afwezig, dat het me niet lukt om alles te doen. Balen ja, omdat ik tyfus veel mijn best doe. Dat ik weer tot de conclusie moet komen, dat ik echt hulp nodig heb.

‘Erg indrukwekkend’, vond mijn behandelaar de mail die ik naar haar had gestuurd. Ik kon het niet geloven. ‘Hoezo indrukwekkend?’, dacht ik. ‘Het is toch gewoon een zeikmail zoals ze vast veel vaker krijgt?’ Ik kon er niet over uit dat ze zo aardig was in de mail. In ons volgende gesprek wilde ze doorpraten over de mail en bespreken welke hulp ik nodig heb en waar ik die kan krijgen. Dat laatste over ‘hulp krijgen en kijken wat ik nodig heb’ was ook mijn wens. Ik schreef letterlijk naar haar: ‘Ik wil volgende week geen stomme plannen of vragenlijsten invullen, maar gewoon praten.’

Ik kon het niet loslaten dat ze zo’n flutmail ‘erg indrukwekkend’ vond. Ik ben misschien een beetje achterdochtig, maar ik dacht dat ze op een of andere manier mijn blog had gelezen. Ik liet mijn zus de mail lezen. Zij zei: ‘Ja, dat is een indrukwekkende mail.’