Ama sen başka bir sahnede rol alıyorsun. Senin ve benim oynadığımız salaonlar farklı, seyircilerimiz farklı, oynadığımız oyun bile farklı.

Bunu gerçek hayata uyarladığımızda tek bir sonuç çıkıyor:

İmkansızlık...

101

“Baktım fırıncı ekmekleri sallaya sallaya götürüyo. Dedim, utanmıyor musun milletin ekmeğiyle oynamaya?”

102

Çay bahçesinin sağ yarısına bi garson sol yarısına bi garson bakıyor. Sola oturup sipariş veren grup sağa geçince solun garsonu sağa getirdi siparişleri. Sağda oturan bi müşteri, “Senin görev yerin öbür taraf, niye buraya geçiyon?” deyip sağın garsonuna seslendi: “Söyle ona bu tarafa geçmesin.” 

Solun garsonu diğerine, “Müşterine söyle bana karışmasın,” dedi. Bi de uyardı soldan sağa geçen grup için: “Bak bunlar taa öte baştan bu başa geçti, hesabı ödemeden kaçacaklar, dikkat et. :)”

103

Caminin altında dükkanı vardı, marangozla karşılaştık markette. Musa (abim) dedi, İsa (müteveffa abim) dedi. Baktım bulamayacak, Yahya dedim.

İnsan, kukla olabilir mi?

Kuklanın etrafını saran ipler, hareketlerine yön veren eller, tepkilerini gözler önüne seren sesler vardır. İstediği şekilde hareket etmez, konuşmaz ya da rahatsızlığını belirtemez.Kendisine yazılan hikayede, kaderine biçilen karakteri oynar; daha doğrusu oynamak zorundadır.

O halde insan kukla olamaz mı?

Ne etrafını saran ipler, hareketlerine yön veren komutlar ne de başka ses vardır; fakat insan, kukla olmaya en yatkın varlıktır. Yürüdüğü yolda attığı adımlar ona aittir fakat o yola sapmak onun kararı değildir. Duygularını bastırmayı seçerek sessiz kalan o'dur fakat seçim şansı onun kararı değildir. Uyandığı sabah ona aittir fakat uyanma nedeni kendisi değildir. Nefes almaya devam ediyordur ki etrafına saçacağı yaşamlar olsun. Yapıyordur, fakat sadece yapılması gerektiği için.

İmkanı yok; kişi, denklemin hiçbir yerinde özne değil.

Hayatı kendisi için yaşamayan biri kendi hayatının ancak figüranı, hizmet ettiklerinin de kuklası olur çünkü.