Middagje bios
Er zijn zoveel boeken en films over de Tweede Wereldoorlog. Natuurlijk het dagboek van Anne Frank, Haar naam was Sarah, Een brief voor Hanna, Schindler's List, noem ze allemaal maar op. Vanmiddag ben ik naar de film Süskind geweest en weer greep het verhaal me bij m'n strot en zat die brok geruime tijd in mijn keel. Wat heb ik dan toch met die Tweede Wereldoorlog, waarom trekt het me telkens weer zo aan? Waarschijnlijk heeft het te maken met het feit dat het zo onvoorstelbaar is dat een gehele bevolkingsgroep wordt buitengesloten van de maatschappij. Hoe is het mogelijk dat de joden zo buitenspel werden gezet, stelselmatig? Er is genoeg onderzoek over gedaan en ik heb de cursussen gevolgd tijdens mijn studie. Het is bijna onvoorstelbaar hoe het leven van al die mensen zo is verwoest zonder dat je zelf iets op je geweten hebt, zonder dat het jouw schuld is. En net zo erg, er was simpelweg geen ontkomen aan. Je bent tot vijand van de maatschappij verworden, terwijl je daar zelf helemaal niets aan kan doen. Misschien treft het me omdat ik me dan altijd weer besef dat dit niet uniek is. Zes miljoen joden uitgeroeid in zo'n korte periode is bizar. Maar men wordt nog steeds om soortgelijke reden opgejaagd op verschillende plekken ter wereld. De film is dan ook opgedragen aan alle kinderen ter wereld die tegenwoordig te maken hebben met oorlogsgeweld. Jaren terug was ik eens in de Hollandse Schouwburg en toen kreeg ik al kippenvel bij de gedacht aan hetgeen zich hier wat voorgedaan. Nu datgene zeer goed verfilmd. Want los van mijn persoonlijke interesse in deze periode is de film gewoon hartstikke goed! Goed geacteerd, goed verhaal en het steekt gewoonweg mooi in elkaar. Gaat dat zien, gaat dat zien en besef je dat dit niet alleen pakweg 65 jaar geleden plaatsvond, maar nog altijd. De volgende stap is er daar wat mee te gaan doen, ook hier in Nederland.
