#fairydemlabell

Hayat bana bu yolculukta düşmekten korkmamayı öğretti. Düşe düşe kanayan dizlerimin kanı kurudu belki de... Ama her kabuk bağlayan yaramın ardından daha güçlü kalktım. Evet, ağladım. Zaten ben hep ağlarım. Ağlamak zayıflık değil. Güçlü görünmeye çalışmak istemiyorum ben. Düştüysem düştüm. Canım yandı mı? Fazlasıyla... Unutmadım kabuklarımı, unutmadım yaşatılan hisleri... Unutmayacağım da... Her gün yeni bir benle kalkacağım düştüğüm o çukurdan.

Sevgili geçmişim...sana gelecekten yazıyorum... Başardın mı? Başaramadın mı? Bilmiyorum. Girdiğin, ortasında titreye titreye yürüdüğün belki de karşıda denizi gördüğün, çiçek kokularıyla ilerlediğin o uzak yolda mısın hala? Denize yaklaştın mı? Bilmiyorum. Şimdi neredesin? Çok daha önemlisi, sen şimdi kiminlesin ?bilmiyorum. Hani bir denizimiz vardı. Kıyısında buluştuğumuz...Bir evimiz vardı. Kafamızda inşa ettiğimiz...Bir ülkemiz vardı. Konuşabilmek için yepyeni bir dil ürettiğimiz...Yollarında sürüne sürüne aşık olduğumuz...Birbirimize ışık olduğumuz...Şimdi ölmüş bir yıldız gibi sönüyoruz yavaş yavaş... Benimle karanlığa da var mısın?

Yalnızım sanıyordum o zamanlar. Oysa yalnızlık ve tek başınalık çok farklı şeylermiş. Çok sonra anladım.. İnsan yanında biri varken de yalnız hissedebilirmiş mesela. Tek başınayken daha az eksik hissedebilirmiş. Birinin seni en yukarıya çıkarıp oradan atmasıymış yalnızlık. Ben daha önce de yerdeydim... Ama canım bu kadar acımıyordu diye ağlamakmış.

"Bence dünyanın en güzel şeyi; kendini açıklamak zorunda bırakmayacak kadar seni iyi tanıyan, paldır küldür seni yargilamayıp neyi hangi niyetle yaptığını bilen biriyle vakit geçirmektir."

Gece siz sustuğunuzda size yakın hissedermiş... Sakinliğinize uyumlanır melankolik hoş bir tını elde edermiş. Parlayan ışık yıldızlar olur, onları anlamlı yapan, gecemize ses olan şeyler ise dileklerimiz... Cesur olun. Domates ağaçları olsa bile dileğiniz dilemekten çekinmeyin. İmkansızı imkansız yapan içinde hapsolduğumuz dünya.

Susmuyor... Kafamı iki elimin arasına koyuyorum. Susturmaya çalışıyorum. Bastırdıkça daha da şiddetleniyor. Çökmüşüm dizlerimi kendime çekip. Aklınca kendine ait bir dünya yaratıyorum dizlerime sığınarak. Kendimden nefret ediyorum. Gün geçtikçe yüzüme çarpıyor. Göğsümde bitmeyen bir sızı. Göz pınarlarım kurumuş. Parlayan yeşil gözlerimin feri sönmüş boşluğa bakıyor. Saçlarım... Her zamankinden daha kısa... Bu kadarım işte. Ruhum bile terk etti ellerimin arasından kayarak. Tutamadım. Ellerimi kaldırmaya bile mecalim yokken nasıl ruhumu arayayım?

Niyet önemlidir dimi? Birilerine iyi gelmeye çalışmak, onların yanında olmaya çalışmak. Fark etmeden dertlerinin derdi olduğunu görmek. Görünmez olacağını bile bile umarsız bir yola girmek.. insanlar acımasız. Yıprandım diyemezsin. Kendi yorgunluklarını kapatırlar hemen kırılmış duygularının üzerine. Hata yapma hakkın yoktur hiçbir zaman. Yapamam, dinleyemem demeye de gücün yetmez vicdanından. Niyet? Görünmez olan niyetim de önemlidir mi peki?