Damla

Gece siz sustuğunuzda size yakın hissedermiş... Sakinliğinize uyumlanır melankolik hoş bir tını elde edermiş. Parlayan ışık yıldızlar olur, onları anlamlı yapan, gecemize ses olan şeyler ise dileklerimiz... Cesur olun. Domates ağaçları olsa bile dileğiniz dilemekten çekinmeyin. İmkansızı imkansız yapan içinde hapsolduğumuz dünya.

Sevgili geçmişim...sana gelecekten yazıyorum... Başardın mı? Başaramadın mı? Bilmiyorum. Girdiğin, ortasında titreye titreye yürüdüğün belki de karşıda denizi gördüğün, çiçek kokularıyla ilerlediğin o uzak yolda mısın hala? Denize yaklaştın mı? Bilmiyorum. Şimdi neredesin? Çok daha önemlisi, sen şimdi kiminlesin ?bilmiyorum. Hani bir denizimiz vardı. Kıyısında buluştuğumuz...Bir evimiz vardı. Kafamızda inşa ettiğimiz...Bir ülkemiz vardı. Konuşabilmek için yepyeni bir dil ürettiğimiz...Yollarında sürüne sürüne aşık olduğumuz...Birbirimize ışık olduğumuz...Şimdi ölmüş bir yıldız gibi sönüyoruz yavaş yavaş... Benimle karanlığa da var mısın?

Susmuyor... Kafamı iki elimin arasına koyuyorum. Susturmaya çalışıyorum. Bastırdıkça daha da şiddetleniyor. Çökmüşüm dizlerimi kendime çekip. Aklınca kendine ait bir dünya yaratıyorum dizlerime sığınarak. Kendimden nefret ediyorum. Gün geçtikçe yüzüme çarpıyor. Göğsümde bitmeyen bir sızı. Göz pınarlarım kurumuş. Parlayan yeşil gözlerimin feri sönmüş boşluğa bakıyor. Saçlarım... Her zamankinden daha kısa... Bu kadarım işte. Ruhum bile terk etti ellerimin arasından kayarak. Tutamadım. Ellerimi kaldırmaya bile mecalim yokken nasıl ruhumu arayayım?

Aklında başkası varken birini hayatına alıp ona ümit vermek de aldatmaktır.

"Bazen rüzgarın saçımı dağıtmasına, yağmurun yüzümü ıslatmasına, birilerinin kalbimi kırmasına izin veririm. Sonra: Saçımı toplarım, şemsiyemi açarım, kalbimi kapatırım. Hepsi bu..."

Yalnızım sanıyordum o zamanlar. Oysa yalnızlık ve tek başınalık çok farklı şeylermiş. Çok sonra anladım.. İnsan yanında biri varken de yalnız hissedebilirmiş mesela. Tek başınayken daha az eksik hissedebilirmiş. Birinin seni en yukarıya çıkarıp oradan atmasıymış yalnızlık. Ben daha önce de yerdeydim... Ama canım bu kadar acımıyordu diye ağlamakmış.

Niyet önemlidir dimi? Birilerine iyi gelmeye çalışmak, onların yanında olmaya çalışmak. Fark etmeden dertlerinin derdi olduğunu görmek. Görünmez olacağını bile bile umarsız bir yola girmek.. insanlar acımasız. Yıprandım diyemezsin. Kendi yorgunluklarını kapatırlar hemen kırılmış duygularının üzerine. Hata yapma hakkın yoktur hiçbir zaman. Yapamam, dinleyemem demeye de gücün yetmez vicdanından. Niyet? Görünmez olan niyetim de önemlidir mi peki?

"Evinin mabedin olduğuna inanırsın.Git gide kapanırsın bu dört duvar içine. Mabedin sığınağın, sığınağın kafesin olur git gide."