#efil efil

Yataktan doğruldum, sanki aynadaki silüet titriyor, gözlerimden kayıyor, kayboluyor ama yansımadaki kız; uzun siyah saçlı, acı kahve gözlü, beyaz ama morluklarla dolu teni değil de acıyan, içi sancılı ruhu ağrılı; gözleri ışıldıyor. Acı kahve gözlerin ardında sırlar saklı gibi mutluluk ışıltısı hiç değil çocukken söndürülmüş ışığın acıyla yoğrulmuş halini izliyorum. Aynaya bakarken içim dalıyor. Geçmişi anlayıp, şimdide sindirmeye çalışıp, kalbimi temizleyeceğine söz veren o kız şuan karşımda olmayı kendine hak görebiliyor. Susmak kolay da, içimi susturmak zor... Her yere kanla yıkanmış gibi gözleri dalıyor uzaklara... Kan lekelerini, eline ilk geçen bezle kalkıp temizlemeye çalışıyor, gelecekteki düşünceleri her yeri, zihninde her zaman siliyor. Silinmeyen tek şey... Acı?.. Acı ve kanla kirlenmiş eşyalarını temizliyor ama yetmiyor. Hiç yetmez. Hiç yetmedi. Hiçtim. Çok yetti!..

Kaynak: efillavin

(Her şey kırılmış gibi hissediyorum çünkü şu an, gerçekten de çok fazla şey kırık.)

Bilmiyorum. Hiç bilmiyorum. Nasıl böyle olduğumu, değişip değişmediğimi bilmiyorum. Ama sanırım geliştim. Bu öyle yeni hobiler edinmek ya da diller öğrenerek olmadı. Benim resmim şöyle:

Önceleri bakıyordum, şimdi görüyorum. Yine fark ediyordum ama hissetmiyordum. Daha kontrollü ve gerçekçiydim. Artık sadece bir insan, bir insanım. Sıradan öylesine biriyim. Sadece okudukça fark ettim, uzaklaştıkça gördüm. İçinde olduğum resme kilometrelerce uzaktan bakınca büyüdükçe büyüyen dertlerin aslında küçük ve çok zor olsa da kabullenilebilir olduğunu anladım...