🪐

günlerce hiç kımıldamadan oturmuş ya da kendimi duvarlara vurmuş gibiyim."

Dünya, olması gerektiği gibi duruyorsa, hayatta bir umut vardır. Belki bir gün çikolata renginde bir yaprağın elindesin. Ya da çağla bademi renkli bir keçi. Belki de bir sabah, hiç beklemediğin bir anda, arkandan bir ses duyacaksın:

Bir şeyler oldu.

İncecik bir sızı..

vakitten bir ekim akşamıdır,

ve yağmurların en gürültülüsü

içimde yağıyor…

Kimse inanmaz, biliyorum.

Bugün buluta, yağmura doyduğum;

ama umuda,

bahara olan inancımı

yitirdiğim gündü.

İnanmayın…

ben hâlâ içimde kara bulutlarla,

sağanaklarla,

milyon umudu bir yara gibi taşıyorum.

Ve biliyorum

bu kara bulutlar hep içimde olacak…

Yağmur sadece gökyüzünden düşmüyor;

içimde de sağanaklar var,

her damlası eski hayallerin,

kırılmış umutların

vazgeçilmiş denemelerin sonu..

Ama yine de,

belki de acının içinde bir şeyleri sevmeyi öğreniyorum.

Yaralarım, birer hatıra;

her biri kaybettiğim bir bahar,

bir inanç,

bir gülüş…

Ve ben,

bütün bu kayıplarla

hâlâ yürüyebiliyorum..

çünkü insan, en çok kırıldığında,

Hayatın tüm belirsizliklerine;

Bir meydanda savaşa hazır durmakla

sadece görmezden gelmek arasında savrulmak.

Hırkanı giyip kahveni yudumlarken

bitmeyen bir yazı özlemek,

bir yandan da rüzgârın serinliğinde

içini ısıtan hayaller kurmak.

Ve bazen, o çok anlamsız cümlenin içine

milyon anlam yükleyip,

hiç suçu olmayan kelimelerde

suç ortakları aramak.

Kışa hazırlanmak,

balkon kenarında kurutmalıklar asmak kadar zor,

İçimde taş gibi duran bir "anlamayı isteme" duygusu var.

Ama o taş, suya dönüşmüyor.

Sadece yer değiştiriyor.

Kimi gün kalbimde, kimi gün boğazımda.

En çok da gece sessizliğinde konuşuyor

Bir şey eksik… ama adı yok.

Belki bir ihtimal…

Beni tamamlamayacak ama anlayacak biri.

Belki bir haber, bir ses, bir göz, bir kelime.

Bilmiyorum.

çok daha fazla şey anlatabilirler."

ve evet

koşanlar varır, ama yürüyenler anlar."

Canımın teline değdi, yürürken fark ettim.