#esf2013

Tsja. Wit-Rusland. Zo'n land waarvan je je afvraagt of dat niet geboycot zou moeten worden. Maar goed, wie zijn wij om dat te eisen. Na het Dolmatov-debat van gisteravond moeten we ons er denk ik even van bewust zijn dat opmerkingen over mensenrechten niet helemaal geloofwaardig meer zijn. Met dank aan Teeven, en met dank aan de PvdA natuurlijk.

Brengt Alyona Lanskaya met het liedje 'Solayoh' dan wat vreugde? Als ik eerlijk ben niet. Dit zijn de inzendingen die het songfestival een slechte naam geven. Niet omdat het dramatisch slecht is - dan zou je er nog om kunnen gniffelen. Het is gewoon fantasieloos, uitgekauwd, voorspelbaar en inhoudsloos. Net als de PvdA gisteravond eigenlijk.

Gisteren hintte ik al - via een verwijzing naar De Kraaien - naar de inzending van Montenegro. Who See gaat als vijfde Montenegrijnse deelnemer ooit proberen voor het eerste de finale te halen. Dat doen ze met een nummer getiteld 'Igranka'. Ik kan niet precies de vinger krijgen achter de precieze vertaling, maar het betekent iets tussen dansen en feestje. Gezelligheid dus.

Ik ben wel gecharmeerd van deze bijdrage. En dan heb ik het niet per sé over de begeleidende beelden. Het is duidelijk weer eens wat anders dan de meer klassieke Balkanbijdrage, al blijft natuurlijk de trots op de eigen taal. Niks mis mee trouwens. Ik hoop dat deze eigenzinnige bijdrage de finale haalt, want dat zou de diversiteit ten goede komen.

Straks op 14 mei, na de knaller uit de Oekraïne, moet het gaan gebeuren. Voor het eerst sinds 2004 zouden 'we' weer eens naar de finale moeten gaan doorstoten. En daar natuurlijk ook grote successen vieren. Want negen keer op rij niet in de finale, dat kan toch niet?

Alles kan natuurlijk, maar deze keer lijken de voortekenen gunstig. Sinds een paar jaar is niet alleen de stem van het volk bepalend voor wie er door gaat, maar ook de stem van een - naar ik aanneem deskundige - jury. 50/50. 'Birds' is bijzonder genoeg om in beide groepen waardering te oogsten, en tegelijk ingetogen genoeg om geen weerzin op te roepen. Ik blijf het na een paar keer luisteren intrigerend vinden. Binnen het veld van de eerste halve finale is Anouk daarom een duidelijke kanshebber om door te gaan. Ook de bookmakers - die uiteindelijk altijd heel dicht in de buurt van de waarheid zitten - geven dat aan. Anouk is daar in de ranglijst van mogelijke winnaars dan wel gezakt van een 3e naar een 6e plek, maar de finale lijkt een zekerheidje. En trouwens: een zesde plek. De laatste keer dat we in die richting scoorde was in 1998.

Eenhoorns, vlinders, diamanten. Inderdaad, dan hebben we het over Zlata Ognevich die met 'Gravity' haar eigen zwaartekracht bezingt. De Oekraïne doet het gemiddeld goed op het songfestival. Nooit een finale gemist, en er zelfs één gewonnen in 2004. Die winst viel midden in de aanloop naar de 'Oranje-revolutie', waarmee de organisatie van het songfestival in 2005 bijna een politiek tintje kreeg. Deze turbopolka die de tweede plaats haalde mag ook niet onvermeld blijven natuurlijk.

Emmelie De Forest - voluit Emmelie Charlotte-Victoria de Forest, maar geboren als Emmelie Engström - zingt 'Only Teardrops' namens Denemarken. Met een snik in de stem, en begeleid door trommels en fluiten. Om voor mij onverklaarbare redenen staat deze inzending de afgelopen weken bij de bookmakers stijf bovenaan als favoriet.

Zijn het de blote voeten? Iets wat inmiddels een traditie kan worden genoemd. In 1967 won Sandie Shaw er in ieder geval mee, en vorig jaar Loreen nog. Nederland heeft met Frizzle Sizzle (1986) en Michelle (2001) een belangrijke bijdrage aan de Europese blootvoetsheid gegeven, maar met beduidend minder succes (respectievelijk een 13e en 18e plek). Geen garantie voor succes dus, blote voeten, al moet worden gezegd dat genoemde Michelle er ook nog eens bij ging liggen. Dat leverde al met al toch een merkwaardig beeld op.