Wyleciały gdzieś na weekend *.*

Chcę tam zostać, chętnie wrócę, znów zobaczyć tych ludzi, poczuć ten klimat, przestać się martwić i totalnie wyczilować.

Poniedziałek spędziłam w drodze. Z polski do UK. Przez Wiedeń i Hiszpanie. Chwilami przez Kaliningrad. Niby bezpośrednio, a jednak z przystankami. Mentalnymi.

Doczołgałam się do hotelu. Gdzieś pod Edynburgiem, niedaleko lotniska, żeby zbyt daleko nie było, żeby się nie spieszyć przesadnie.

Wsiadłam w busa i potruchtałam na lotnisko.

Zamówiłam sobie asystenta dla niepełnosprawnych. Mało moralnie, przecież mogłabym chodzić. Mogłabym, ale nie za 70£. Nie mam chęci zostawiać w tym państwie zbyt dużo własnych pieniędzy.

I lecę do Krakowa, bo lotów do Poznania brak. W obie strony towarzyszy mi moje wspaniałe PTSD. Można mieć. Kompleks. Po dzieciństwie.