#edebiyaz

Komplike bir  hayatın, komplike şiirleriyle dolu beynimin içi,

Kaybettiklerimin hırsında, kazanmayı amaçladıklarımın arasında arafta ruhum.

Eski bir kadehe rakı doldururcasına, iliklerimden taşıyor yalnızlığım.

Kayıp bir ütopyanın mahsulü, mahsende geçiriyorum günlerimi.

Çaresizliğin son demlerini yaşarcasına yaşıyorum hayatı.

Şehrin ufuklarından selamlıyor kargalar ruhumu.

Hüzünün siyahına karıyor beyaz harflerim.

Biraz daha daralıyor benliğim.

Kaburgalarımın içine sığdırılan bir kafiyenin,

Bu denli acı vermesini seyrediyorum.

3. şahsın kaleminden anlatırken içimin akışını.

Biraz daha morluk düşüyor hayallerime.

Yara bere ruhumu sarmakla uğraşma,

Bana sarıl,

Benim ol...

Kim içerse içsin, kim bakarsa baksın fincanın içindeki o telveden illa ki bir kaç tane yol çıkar ya heh işte ben o yolları yüz binlerce kez yürüdüm belki de ve hiç şaşmaz mütemadiyen yarı yolda bırakılan taraf oldum. Yolun sonuna kadar kimse benimle gelmedi, kalakaldım öylece. Ne ileriye gidip yolun sonunu görebildim, ne de geriye gidip başladığım yere dönebildim. Hep bekledim, acaba bir gün gelip yarı yoldan beni alır mı diye. Gelen olmadı. Çok üzüldüm, çok da ağladım. Beni anlıyorsunuz değil mi? Bir yardım eli bile uzanmadı. Sessiz çığlıklarımın kimse farkına varmadı. Halbuki o gelseydi ve elini uzatıp kaldığımız yerden devam edelim deseydi dünyanın en mutlu insanı ben olurdum. Demedi. İnsan ismini bilmediği, sesini duymadığı, daha önce hiç görmediği birine bu denli bağlanabilir mi? Ya da özler mi? Soruyorum size bekleme dediği halde hudutsuzca beklenilir mi bu insan?  Belki dünyanın en mutlu insanı olmama izin vermedi ama dünyanın en umutlu insanı yaptı beni. Onu hala özlüyorum, seviyorum, bekliyorum. Söylesenize o anonim bir gün gelecek mi?