Mütemadiyen Keyifsiz..

Kendimi yine bir boşlukta düşüyormuş hissediyorum. Kafam allak bullak ve dolu. Yine kendimi dünya ve hayatla bağlamak için küçük büyük hedefler koyuyorum. Kendimi çok ucuz şeylere tamah edip yetinmiş gibi hissediyorum. Dünyanın kandırmaları ve boylarına boyandım tutuldum gibi geliyor. Özel ve önemli biri olmak varlığımın sıradan olmamasını isterim. En büyük zorlantım bu sanıyorum. Sıradan bir hayatın , yaşamın doğumunu ve ölümünün bir etkisini hissetemediği bir varlık olmak… yalnız ben bundan rahatsız oluyormuşum gibi ayrıca. Herkes yolunu amacını bulmuş yaşamlarının. İstediğim değeri belki çabalarımla elde ederim sanıyorken evrenin çok önemsiz ufak bir parçası olduğum gerçeği bana her şeyi anlamsız kılıyor. Bazen mükemmel yaşayamamaktan korktuğum için yaşamaktan kaçındığımı anlıyorum. Artık çevredeki bendeki hata ve kusurları bulup çözmekten de bıktım. Birilerini suçlamak çözüm bulmak hiçbiri iyi hissettirmiyor aksine yoruyor. Yazmak istiyorum. Üretmek istiyorum. Genelde her şeyi istediğimden bunların da birer heves olmasından kaynaklı erteliyorum.

Hayat, mükemmel olmasını istediğinde zorlaşıyor.