en na overgoten te zijn met warmte en liefde, veiligheid en geluksmomentjes... overspoeld de angst me weer. alleen zijn, is zo eenzaam en daar speelt mijn verleden gretig op in. de flashbacks komen terug en ik voel en zie het allemaal terug branden op mijn huid en netvlies. mijn hart bonst in mijn hoofd en vervormd zich al snel in migraine die me misselijk maakt, of is dit de het gevolg van de draaierigheid van de gedachten die me overvallen? ik wil je haten en vergeten. ik wil wraak voor wat je hebt gedaan en mij hebt laten doen. ik wil de blauwplekken die ik heb van mijn lichaam snijden, want ze doen me denken aan jou. ik wil niet meer trillen en ik wil terug van mezelf houden, maar het lijkt alsof je dat vermogen uit mij hebt geslagen en een angst in mij hebt gestoken die nooit zal gaan slapen.
de donkere gedachten kruipen dat terug en roepen weer net luid genoeg dat ik ze niet kan negeren. de pijn is ondragelijk op momenten als deze en geloof me, dat zeg ik niet snel. de krop in mijn keel en de draaierigheid, misselijkheid en hoofdpijn, knikkende knieën en rilling over mijn rug, geen lucht en een racend hart, slapeloze nachten en branden ogen. ik wil het loslaten, maar hoe kan ik als jou handen mij niet lossen?