#dramapost

“our planet is dying but yeah okay, draw out a scandal. that’s fine.”

I wish people would just stop and listen. That’s why I stopped talking and started building walls around me. I realized no one’s listening. No one’s going to listen. Nobody cares.

Nakaka- depress. 

Okay, ang post na ito ay puno ng kadramahan at kung gaano ako kaiyakin. Haha.

Well, this day started sa kagustuhan kong maka- Skype ang family ko. From duty, tinext ko sila agad na gusto ko mag-Skype. I've been 4 months here already at ngayon lang yung matino naming Skype kasi may laptop na ako. *wink*

So nung nag-Skype kaninang umaga dito, hapon sa Pinas, gusto ng nanay ko na gabi nalang daw para lahat sila nasa bahay. At wala pa din naman akong tulog from duty, so, pumayag ako.

Nung hapon, sinabihan ko sila na saglit lang kasi araw ng pasyal namin dito dahil Friday. Kelangan by 3pm ready na ako. Ang usapan 2pm kami mag Skype aba nag-online malapit na mag 3pm. Sinulit ko nalang yung oras. Buti din naman at nakisama ang internet dito sa flat at tuloy-tuloy ang usapan. Nagtuloy tuloy din ang luha ko.

Sobra ko kasing namiss ang parents ko. Nakakatawag naman ako every week, nakakausap ko sila via FB chat pero iba pa din talaga pag nakikita sila, kahit sa computer lang. Nung kausap ko yung sister ko, di pa ako naiiyak, pero nung humarap na sa laptop yung tatay ko, kahit pa pixelated sila. Naiyak talaga ko. Kahit pa every week nakakausap ko naman sila sa telepono.Sabi ng kapatid ko, pixelated din naman daw ako pero di ko alam kung paano na figure out ng tatay ko na umiiyak na ko haha. Una pa nga, inaasar niya ko na ang laki na daw ng mukha ko, Grabe di ba? Hindi ba pwedeng naka higa ako nung kausap nila ko? tinakpan ko yung cam tapos umiiyak na ko, kasi dun ko talaga napatunayan na di sapat ang boses para sa akin kelangan nakikita ko talaga sila, kahit sa computer lang.

Tapos, sabi ng sabi yung tatay ko na, umiiyak na daw ako, bakit daw ako umiiyak. Wag daw ako umiyak, eh pag ganon, lalo ako naiiyak, kakainis. Haha. Sa tinagal ko dito, everytime na tatawag ako sa kanila at makakausap ang tatay ko. Parehas lagi ang tanong nun, kaya kanina ganon ulit mga tanong niya tapos sabay singit na wag na daw ako umiyak kasi naiiyak daw siya. Eh di umiyak na naman ako. Grabe yung mata ko kanina, ayaw paawat. Nung naawat naman na, si Mama naman ang kumausap, naiyak din, wala pa siyang sinasabi umiiyak na, eh di iyak na naman ako. Wala, umiyak nalang siya kasi kinuha ni Papa ulit yung laptop. Natapos din ang usapan kasi kelangan ko na mag-ayos para sa pasyal namin. Nakakainis nga lang dahil sa huli naiwanan din pala kami nung bus. Hindi ako nakasama sa shopping ngayong araw. After 10 days na ulit ang labas ko. Asar.

Ang dami kong na-realize after nung conversation ko sa family ko.

1. Sobrang miss ko na talaga sila. Yung pakiramdam ko nung paalis ako sa Pinas four months ago, same feeling nung nakausap ko sila kanina. Partida, di pa ako nakakaalis nun, sobrang miss ko na sila. Ngayon pa na apat na buwan na akong malayo sa kanila. Overwhelming yung feeling.

2. Miss na nila ko. Sa pang aasar pa lang ng tatay ko, miss na niya ko. Haha.Paulit-ulit din niya ko ine-encourage na mag exercise. Worried siya na lumaki ako lalo dito haha.

3. We got to say I LOVE YOU. Hindi kami nagsasabihan ng ILY ng parents ko. Ever. Pero, blessing in disguise, hindi, blessing pala talaga din 'tong pagkalayo ko sa kanila kasi we learned to say ILYs to each other na sobrang di namin ginagawa. Ang sarap pala sa tenga at ang sarap sa feeling. Thank you, Lord.

4. Ang lakas ko maka-OFW.Haha. Well,that's a fact, proud OFW na ako. Never thought na kakayanin ko malayo sa family and friends ko ng ganito katagal at mas matagal pa kasi apat na buwan palang ako dito, may 20 months pa. Haha. Akala ko sinasabi ko lang na kakayanin ko, pero kaya ko pala talaga. So proud of myself.

5. Loneliness and homesick will always be there. Kelangan lang talaga malakas ang loob at faith kay Lord. Kasi, di ko naman inaasahan na mabilis akong makakapag-adjust dito. Di ko din inaasahan na kakayanin ko maging independent sa ganitong sitwasyon pa. Faith lang talaga and prayer na patatagin pa lalo ni Lord loob ko. :)