#dode zee

2425 De Dode Zee

Zondag zag ik toevallig een documentaire over de Dode Zee. De Dode Zee, waar meneer Zoutewelle, hoofd der Petraschool, in 1973 verdronken is en waarin ik in 1977 zelf bijna omkukelde. De Dode Zee droogt langzaam op en dat is niet goed voor de natuur. Je zou misschien zeggen, wij kunnen die Dode Zee missen als kiespijn, maar door het uitdrogen ontstaan er grote gaten in het gebied eromheen,…

Van de Dode Zee in Israël weten we dat het water ervan héél zout is: zo zout dat je er gewoon in blijft drijven. Deze week hebben wetenschappers op basis van waarnemingen gedaan met de Cassini sonde van de NASA laten weten dat de oceaan van Titan, de grootste maan van Saturnus, ook heel zout is, mogelijk net zo zout als de Dode Zee. Die oceaan op Titan is overigens niet zichtbaar: hij bevindt zich onder de dikke ijskorst van de maan, op het oppervlak komen wel enkele meren voor. Cassini kan die oceaan natuurlijk niet direct zien, maar zwaartekrachts- en topologisch onderzoek heeft aan het licht gebracht dat het water van de ondergrondse oceaan vermengd moet zijn met allerlei zouten, zoals zwavel, natrium en kalium. Hierboven zie je een dwarsdoorsnede van Titan, met op de achtergrond een deel van Saturnus en diens ringen.

De metingen van Cassini, die de afgelopen tien jaar diverse malen langs Titan is gevlogen, tonen een ijskorst die niet overal even dik is. Men denkt dat de ijskorst een soort van stijfheid bezit en dat ‘ie langzaam aan het kristalliseren is. Hier en daar komt bij bepaalde hotspots methaan naar boven, hetgeen verklaart waarom er methaan in de atmosfeer van Titan zit. Normaal gesproken moet methaan onder invloed van zonlicht na enkele tientallen miljoenen jaren verdwenen zijn, maar dit proces zorgt kennelijk voor continue aanvoer van vers methaan uit het binnenste van Titan. Bron: NASA.

De vormgeving van #11/Dode zee is het resultaat van een bijzondere samenwerking tussen SLANG, een vormgever, een kunstenaarsduo en een striptekenaar. Uittredend art director Saskia Buddelmeijer hield hiervan een logboek bij. Deze aflevering: skypesessies tot in de nacht.

Christen of niet: in januari is alles weer op orde. De zorgvuldig geredigeerde teksten stromen binnen – ze zijn prachtig! – en eindelijk kan ik Bas het sein geven om de eerste proeven te maken. Zo nu en dan wapper ik met voorbeelden (het maken van dit nummer is meteen een snelcursus Zwitserse typografie) om erachter te komen waar we het beste naartoe kunnen met het ontwerp, en of Bas daar ook iets mee kan. De concepten die hij stuurt zien er veelbelovend uit.

Bij onze besprekingen krijg ik in de gaten wat het betekent om samen te werken met een industrial designer. Wat ik verwacht is een ontwerper die zijn concepten als een leeuw bewaakt, en die verleid moet worden tot aanpassingen. Wat ik krijg is een ontwerper die bijna geen genoeg krijgt van commentaar maar altijd even kritisch blijft en, toegegeven, dat vraagt het uiterste van mijn kunnen als art director, maar dat maakt het meteen een heel leerzaam proces. Bovendien zorgt de ruimte voor discussie ervoor dat we samen op zoek kunnen naar de beste manier om de teksten tot hun recht te laten komen, en dat is maar goed ook. Want oh, oh, wat zijn die mooi.

  Mineral Care Spa Serene Body Scrub: Schat uit de Zee

Ik ben dol op Body Scrubs, eerst mijn huid lekker scrubben voordat ik een bodymilk of bodycrème aanbreng. Het is herfst, maar ik scrub het hele jaar door, zomer en winter. Net als ontharen. Het hoort…