#dijken

Het jaar. 1374. De voorbije jaren is het crescendo gegaan met de oorlog tussen Frankrijk en Engeland. Omdat de strijd maar blijft escaleren wordt er nu door beide partijen overeengekomen om eens te praten over een mogelijk vredesverband. Die oorlog verloopt ook allesbehalve voorspoedig voor de Engelsen, ook zij leren gaandeweg dat je met de Fransen nooit klaar bent. In 1367 keerde onze illustere…

Het jaar vangt aan met ongelooflijk felle vorst, onstuimige winden en onweer. Niemand heeft ooit dergelijke gure toestanden meegemaakt. Het slecht weer brengt grote benauwdheid en vooral extreme armoede met zich mee. Er is eveneens sprake van grote schade aan de haven die lange tijd zal vergen om alles weer behoorlijk te herstellen. Half januari 1662 beleven we de komst van 4.700 Spaanse soldaten…

Voorspellingen over het stijgen van de zeespiegel is nog wat nattevingerwerk, lees ik dinsdag op de voorpagina in een verder bloedserieus artikel met als onderkop: ‘Dan is het einde verhaal voor het Koninkrijk der Nederlanden’. Het stuk staat op de plek waar heel goed mijn column zou kunnen staan, maar je kunt niet alles hebben. Ik zag het al aankomen. Ik ben even een rondje fietsen over…

Hoewel sommige van de liedjes die later op ons tweede album “Hemel & aarde” terecht zouden komen al klaar waren toen wij nog bezig waren om ons debuutalbum “Verhalen van de dijk” op te nemen, kozen we er bewust voor om deze nog even terzijde te leggen. Niet omdat we ze op dat moment niet goed genoeg vonden. Integendeel; het getuigde zelfs wel van enige durf om dit te doen. Er was geen enkele garantie dat het immers niet bij dit eerste (en dan enige) album zou blijven. Als dat het geval was geweest hadden we bewust een aantal van onze beste liedjes onuitgebracht gelaten. Maar het richtsnoer die we bij ons eerste album volgden was vooral dat het iets met West-Friesland of iets met onze jeugd van doen moest hebben en het liefst met allebei. Westfriezen hebben het niet zo op - terechte of onterechte - pretenties dus wij verwachtten niet direct een juichend onthaal van ons ‘eerbetoon’. Chauvinisme was niet direct onze insteek, maar - eerlijk is eerlijk - het NHD nam ons een fijn interview af toen ons werk eenmaal was uitgebracht. Bovenal was het een bijzonder voorrecht dat mijn broer Arjan en ik de kans kregen (en grepen) om onze muzikale ideeën de ultieme uitwerking te geven en als zodanig vast te leggen. Wij zijn beide geen virtuozen, maar we hebben complementaire artistieke visies en vaardigheden (vermoeden wij) en wij proberen dan ook om in onze partijen verschillende kleuren en accenten aan te brengen. In de opeenvolging van de liedjes moest naast een niet te nadrukkelijke rode draad ook voldoende afwisseling in ritme en/of sfeer te ervaren zijn. Een bijzondere sleutelrol bij de totstandkoming was weggelegd voor onze jeugdvriend Erik Laan. Hij bood ons zijn thuisstudio en productionele begeleiding aan, waarmee ons droomproject een aanvang nam. We maakten het af met Guy Roelofs in zijn Fuaime studio - maar feit blijft dat we er zonder Erik hoogstwaarschijnlijk nooit aan waren begonnen. 

Het ontvouwen van een droom die ik eigenlijk al niet meer voor mogelijk had gehouden en hetgeen als het ware ‘stiekum’ naast ons gezinsleven en werk plaatsvond bracht een tijdlang een euforisch gevoel teweeg. Alsof we aan een gewoon bestaan als ‘loonslaaf’ waren ontsnapt (zonder dat we ooit serieuze verdiensten van dit project hadden verwacht). Het album leek zichzelf soms wel te schrijven. Wij moesten het lied Roderstijd  wel opnemen. Het nummer dat ons liet kennen als de plattelandsjongens die we zijn, met mijn vader achter de holder. Best idyllisch allemaal. De mens in zijn beste vorm leeft niet in de stad, maar op het platteland. Maar omdat geen idylle blijft bestaan en omdat wij ook daadwerkelijk uit ons Arcadië verdreven werden, eerst met de ondergang van het bedrijf van mijn vader en later met zijn overlijden moesten we het lied 'Cor de Bouwer' - die precies dat verklankt - wel toevoegen. Dit zou Roderstijd ‘beroven’ van haar nostalgische escapisme. En dan hadden we het nog niet eens over de stikstofcrisis. De ontheemding van de Westfriezen – verdreven van hun vroegere familieboerderijen, een verhaal dat veel minder particulier is dan wij destijds vermoedden - werd compleet in de crimesong “Op de vlucht”, waarin de Stadse narigheid definitief had postgevat op het Westffriese platteland. Maar de dolende ziel (van onder andere onze jeugdvriend Maarten, die zelf uit het leven stapte) vindt hopelijk rust op de kabbelende golven van (het instrumentale) “(Op) De Groote Vliet”. Net zoals het water van “(Over) De Rekere” het vergoten bloed van de Westfriese middeleeuwse strijders van Vronen moest wegspoelen. De gebeurtenis die de Westfriezen het liefst geheel zouden vergeten, maar die zich nooit helemaal laat wegdrukken en die wellicht als een stil trauma nog ergens in ons DNA vastligt, zoals het begeleidende essay opwerpt. Dat de Westfriezen, die naast hun eigengereide verzet tegen de Graven van Holland tevens middels een soort ‘boerenzelfbestuur’ vorm gaven aan ons eerste deltawerk (De Westfriese omringdijk) er in onze geschiedschrijving bekaaid vanaf komen was een zeker Leitmotiv in ons project. Op het album wordt dit vooraf gegaan door de beginselverklaringen ‘Thuis’ (waarom dit project?) en “Hollands Noorderkwartier” (en waar komen wij uiteindelijk vandaan?). Het tweeluikje “Jongens van Bontekoe/ Meissie van Enkhuizen” (met als thema de Gouden eeuw), (de eenzame Zouaaf in) ‘Die avond’ en ‘Schijnbeweging’ (welke losjes gebaseerd is op de emigratiegolf in de jaren vijftig) overbruggen als het ware de tijd die onze jeugd scheidt van de Westfriese boerenstrijders van Vronen. 'Jongens van ...' gaf overigens een flinke slinger aan het project. Ik vond namelijk niet dat ik als vijftiger het "Wij zijn de jongens van Bontekoe" kon vastleggen. Dit project moest voor het zover was worden afgerond. Afsluiter “De ziel van de dijk” resumeert dit allemaal nog eventjes rustigjes, waarbij onze duale relatie met het water/de zee ook wordt aangestipt. De mens heeft al zo lang haar dromen weerspiegeld gezien in de zee. Iedere nieuwe situatie met al haar ‘uitdagingen’ brengt ook weer nieuwe perspectieven tot leven. Het album wordt niet zonder hoop afgesloten. 

Tripmadam : Sedum rupestre

categorie : kamerplanten en bloemen

          Goed te herkennen aan – de helder gele bloemen in een vrij dichte tuil aan het einde van de stengel en – de (bijna) ronde, grijs- of blauwgroene, dicht bij elkaar staande, spitse bladeren aan niet bloeiende stengels

          Algemeen

  Tripmadam is een overblijvende plant van 15 tot 30 cm hoog. Ze is een zeldzame plant in de Lage Landen. Ze wordt…

Kleine veldkers ; Cardamine hirsuta

categorie : kamerplanten en bloemen

            Goed te herkennen aan – de kleine witte bloemetjes met 4 (soms 5) meeldraden en – de 15 tot 25 mm lange vruchten, die ruim boven de bloemetjes  uitsteken

        Kleine veldkers is een overblijvend, zeer algemeen voorkomend, eenjarig plantje, dat groeit op open, vochtige tot droge grond aan wegen en dijken, in tuinen, plantsoenen en in de duinen.