#denizcisevgilisi

Dün gibi hatırlıyorum elinde kahvenle bekleyişini. O bıyık altı gülümsemen, alttan bakışların, tatlı görüşürüzlerin...

Çok kararlısın kalbimi çıra gibi yakmaya niye ? Duvar çekiyorsam yanıyorum için için bitti işim Saklar mı yüreğin Yüreğimi içinin her yerinde Eski kelimeler Döndürüyor başımı sen söylediğinde

Buluşmak, buluşmamak, teslim olmak ya da olmamak...

Korkular... Arzular... Nasıl başım dar bilsen şaşarsın yar Her yerim kördüğüm Dolaşık ipin ucunu bul çözeyim Her ayrıntım sayıklıyor Sükunetim deliliğimden Aşk yok olmak diyor biri Yar ben yokum yok zaten Ayyaş ruhum sayıklıyor Her zerrem sende çarpıyor Aşk yok olmaksa şimdiden Yar ben yokum ben de zaten

Ve başlıyoruz tanışmaya. Önce sen, sonra ben... 

Bin çalıntı aşk tecrübesi bakıyor gözlerime Ah Soru soruyorsam tuzağına düşeceğim bana günah Saklar mı yüreğin Yüreğimi içinin her yerinde Eski kelimeler Döndürüyor başımı sen söylediğinde 

Vuslat yakın hasret arsız. Zaman geçmek bilmiyor. Uyumasına uyunuyor da sabah olunca gün bitmek bilmiyor. Takvime çentik de atsan, her gün bir yaprak da koparsan 24 saat çok ağır, çok dolu. Bitmiyor.

Sahi ne olacağız biz? Sen ne olacaksın? Dünyanın bir ucundan bir ucuna, suyun aktığı her yere bir demire binip arkanda bıraktığın beni bir gün bile düşünmeden, ordan oraya mı gideceksin?  

Gönlüm isterse gelirim Bitmeyen aşkla sevişirim Seyret bak uçurum dağından Dümdüzdür vadim Ruhum isterse gezinirim Dipsiz uçurumlarda

Sensiz geceleri tahmin edemezsin. Beklediğimden daha soğuk. Her gece içim titreyerek girdiğim yatakta hangi yana dönersem döneyim yoksun. Üşüyorum, susuyorum. Gecelerimin sensizliği bekleyişimi daha da çekilmez kılıyor.  Ya güneşim ol ısıt beni ya yorgan misali seril üstüme. 

Kalbim duraksız haykırışlarda Ne yapsan ayrılamam senden asla Hafife alma aşk vurur insana Bu kadar kolay sanma delikanlım

Gel artık... Bir kere sarıl bana. Nefesini bırak içime...

Çok özlüyorum huzursuzum Ben sana dayanamam ayrı mı hiç duramam Gözlerinde gece olmuyor Güneşi perdeliyor bakışın Hem sana ihtiyacım var hemde bana delice Al beni bırakma hiçbir an bile kendime Aşkın benden de öte bir yere gidemem ki Sen benim kalbimsin ya 

Yine mi gideceksin? Ne zaman bitecek bu gitmelerin? Ne zaman kalacaksın yanımda? Ne zaman ben senin kollarında huzurla uyuyacağım, korkmadan.5 yıl, 10 yıl, hiçbir zaman...

Her gün biraz daha aşkı yitiriyor Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi Sabahlara yakın sessiz gelişlerin Hırsız gibi kararsız, kararlı Yatağımdasın kırk yıllık yabancı Vazgeçti direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeçtim direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Her gün biraz daha aşkı yitiriyor Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi Sabahlara yakın sessiz gelişlerin Hırsız gibi kararsız, kararlı Yatağımdasın kırk yıllık yabancı Vazgeçti direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeçtim yana yana Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeç yüreğimden düşlerimden Yaralıyım bin yerimden Ben değilim seviştiğin Affedemem beni affet Gidiyorum uzaklara, sensizliğe Kahretsin yapamıyorum Kaçtıkça sana geri dönüyorum Kahretsin yapamıyorum Seni sevmeyi ağır ödüyorum... Kahretsin , seni sevmeyi ağır ödüyorum..

Üzgünüm sevgilim. Ben artık vazgeçtim. Ne bir gün daha beklemeye ne bir gün daha sabretmeye vaktim yok.

Baştan söyleyeyim karşı tarafın yaşadıklarımla ilgili hiçbir bilgisi yok umarım gelene kadar bu yazıdan bihaber olur.

Denizci sevgiliyle 16 gün geride kaldı. Peki bu 16 günün sonunda bana ne kaldı?

Çoğunlukla yorgunluk, fazlasıyla gerginlik, bir nebze umutsuzluk, az biraz çaresizlik, gereğinden çok eksiklik ve kocaman bir boşluk.

İlk çıldırışımı babasının sesi kötü geldiğinde yaşadım. Babasının sesi daha önce böyle kötü geldiğinde 1 saat içinde İstanbul’dan yola çıkıp İnegöl’e giden bu adama mümkünatı yok denizin ortasındayken “Baban rahatsızlandı” diyemem. Hadi ben diyemiyorum... Yahu adam giderken hiç mi düşünmedin? Sonuçta anne - baba genç ve sağlıklı insanlar değiller, denizin ortasında bu insanlara nasıl yetişirimi hiç mi tartmadın? Bu kadar mı gözün döndü de alelacele bir karar verip uygulamaya aldın?

Evet, bunları demek istiyorum ama diyemiyorum...

Sonu belli olmayan bir 6 ayı bekliyorum aslında. Geldiğinde bir yuvarlak masa toplantısıyla her şeye son da verebiliriz belki gelmeden bile olabilir bu. İpin üstünde yürüdüğümü hissediyorum. A-a adam gitmiş!

Düzenim zaten değişmiş. İşten çıkıyorum eve gidiyorum, eve gidiyorum işe gidiyorum, ev iş, iş iş , iş ev, ev ev... Oksijenim gittikçe azalıyor. Etrafa bakınıyorum adam yok, iş çıkışı evine gittiğim adam yok, işe gitmeden önce sabahları gördüğüm adam yok, her gün defalarca sesini duyduğum adam yok... Adam yok. Adam hayalet gibi. Arada bir whatsapptan biri yazıyor “CANIMM” diye kayıtlı biri tanıyor da beni herhalde baya samimi çünkü sözleri ama o telefonun arkasında kim var? Arada resmini görüyorum. “Evet ya böyle bir adamdı, yeşil hareli gözleri vardı.” diyorum. Hayal meyal işte. Varla yok arasında.

“Özlüyorum” demek 10 büyük günahtan biri sanki. 15 günde özlesem kaç yazar kalmış 165 gün. Şimdi “özledim” desem 150. güne ne kalacak? O gün geldiğinde ne diyeceğim? “Ölüyorum uleen!” Çal arkadan bir Müslüm Gürses. Sıla mı gurbet mi adını sen koy!

Aramıyorum artık ailesini. Ne vasıfla aradım ki kaç gün? Onun ailesi... Evet sadece onun ailesi... Ben dış kapının dış mandalı, dıdısının dıdısı... Biraz soluklanıp düşünmeye ihtiyacım var. Adam gelip bana “Nazlıcığım ben bu işi ömürlük yapmaya karar verdim.” derse ben de bu adama “ömrüne bereket şekerim ama bana müsade” dersem biz bu iletişimi o insanlara nasıl açıklayacağız? Hala “biz” dili değil mi? Böyle kabul edelim.

Sonra işte bir bakıyorsun geçmiş 16 gün, bir arkana yaslanıyorsun çevrene bakıyorsun, etrafın cicim aylarını yaşayan çiftlerle dolu. Sonra kendine bakıyorsun; 2 gün sonra 8. ayımızın bitişini sevimli bir whatsapp mesajıyla kutlayacağız, yılbaşı kimbilir nasıl geçecek, 1. yılımızda bambaşka yerlerde olacağız, derdimde sıkıntımda “ben varım, yanındayım” dese de derdimin sıkıntımın 1000′de 1′ini ona yansıtıp “idare ederek” zamanı geçiriyorum, artık 2-3 yıllık hayallerim yok mesela 6 aylık benim hayallerim, 6 ay sonra o gelecek ve ben yaşamaya başlayacağım... Arkadaşıma 1 kere buluştuğu adam çiçek göndermiş “geleceğimizi sen planla” demiş... O an geldi aklıma “gelecek” diye bir şey olduğu, gelecekte sadece o gelecek başka da bir şey olmayacakmış gibi nefes alıyorum. Başka bir arkadaşım sevgilisine “kahramanımsın” yazmış. O da benim kahramanımdı ama kahramanlar bırakır gider mi?

Şafak 179. Vuslata minimum 179 gün var. Gideceğinin ihtimali uyandığından beri her gün gideceğin gün nasıl dayanırım diye düşünüyordum. Bile bile nasıl dayanılır, 6 ay görmemeye nasıl boyun eğilir, kalbine nasıl taş basılır da arkandan el sallanır? Cuma günü arkandan bakakaldık ailenle. 

16 Ekim cuma saat 15:00, seninle telefonda konuşuyoruz; “Akşama uçak bileti bulurlarsa gidiyorum.” İşteyim, çalışmam gerekiyor, karşımda katılımcılar, yüzüm donuk, gözyaşıma engel olamıyorum... Ne yapmalı şimdi gitmen için dua mı etmeli yoksa kalmanı mı dilemeli? Saat 15:20, senden mesaj geliyor; “00:20′de uçağa biniyorum. Atatürk’ten”. Sesler gidiyor bir anda, insanlar gidiyor, nefes aldığımı da yaşadığımı da hissetmiyorum, sadece başım ağrıyor. Bilinçsizce seni arıyorum, bir şeyler konuşuyoruz bana bir şeyler anlatıyorsun ama algılamıyorum, tek aklıma gelen şey ailen, “Anne baba geliyor mu?” diyorum, “Yola çıkacaklar birazdan” diyorsun, “Ben nereye geleyim?” diyorum, “Ben ticaret merkezine geçiyorum haberleşiriz” diyorsun, “işten çıkıp gelirim ben de” diyorum. İşten çıkıp nereye gideceğimi bilmiyorum, plan yapamıyorum, ben nerdeyim nereye gitmeliyim, ben yalnızım... Ailemi arıyorum, annemi babamı, bana yol tarif ediyorlar, algım kapalı, ne yapmam gerektiğini anlamıyorum. Aradan zaman geçiyor kaç dakika farkında değilim, kardeşin arıyor, sesimi toparlıyorum, orda buluşacağımızı konuşuyoruz. Kendime geldiğimde artık seni aramaya cesaretim yok, mesaj atıyorum; “Metrobüsle şirinevlere gelirim, ordan bir şeye biner ticaret merkezine gelirim.” 

İşten çıkıyorum. Metrobüse binmek üzereyim. Daha iyiyim. Binmeden selpakla su alıyorum marketten. Gün boyu ihtiyacım olan tek şey bu biliyorum. Babam arıyor, nerede ineceğimi soruyor, yanımda bir kadın konuşmaya başlıyor benimle... Yol boyu anlatıyor... O anlattıkça iyi geliyor, düşünmeyi bırakıyorum. O kadını hayatım boyunca unutmak istemiyorum. “Bir evin farklı odalarında birbirinizden bihaber bir çift olacağınıza böyle olun, seviyorsanız her şey yaşamaya değer, üstesinden gelinir.” diyor. İçimden “çok seviyorum” diyorum. Şirinevler’deyim, sen de oraya geliyorsun, yanımdasın, güçlü olmalıyım, ağlamamalıyım. Başbaşa son saatlerimiz. Çabuk gel olur mu?

Telefon geliyor kardeşten, kalkıyoruz apartopar, tanımadığımız 1 saat önce tanışıp aynı gemiye bineceğini öğrendiğin o insanlarla bir taksiye biniyoruz, seni bırakmaya gidiyoruz, sana veda etmeye, seni uçağa bindirmeye...

Gerginsin, heyecanlısın, hayatını değiştirmek üzeresin, hedefine varmak üzeresin, gözün hiçbirimizi görmüyor ya da güçlü olmak için uğraşıyorsun. Eşyalarını vermek için sen geçiyorsun bize veda ediyorsun, bakıyorum arkandan, gücüm tükeniyor, kardeşine dayanıyorum, kimsem yok o anda, arkanda bıraktığın dört kişiyiz, annen, baban, kardeşin ve ben... Bir kere el sallaman  için bakıyoruz ardından, ağlıyoruz, acımız ortak, hüznümüz ortak... Kardeşinden güç almaya çalışıyorum. Baban beni yanına gönderiyor. Kardeşinin kolunda sana geliyorum. Eşyalarını vermek için bekliyorsun. Verdikten sonra yanımızdasın ama sanki aklın bizimle değil. Gitmek üzeresin... Ailenin yanına geçiyoruz tekrar. Sana dokunamıyorum, elini tutamıyorum, kokunu içime çekemiyorum, sadece sana bakıyorum uzaktan. Gözüme hapsediyorum. Ağlamıyorum. 

Baban “gidelim artık” diyor, diyecek hiçbir sözüm yok onlara, sen gidiyorsun, ben yine kardeşinin kolundayım, arkandan bakıyoruz, dönüp bakmıyorsun, işte seni en son öyle görüyorum, arkan dönük giderken...

Yol boyu tutuyorum kendimi. Sen yoksun yanımızda. Annen, baban, halan, kardeşin, ben... Seni orda bırakıp gidiyoruz. Sanki hep orda kalıp bizi bekleyeceksin ve ben ne zaman havaalanına gelsem seni görebileceğim. Sırtımda büyük bir yükle yol alıyoruz, ağlarsam herkese ayıp olacakmış gibi hissediyorum. Bastırıyorum. Babam kapıda karşılıyor bizi, babam ve baban yanyana sesler uğultulu, konuşmaları anlamıyorum, manzaraya dışarıdan bakıyorum, sen eksiksin. Babam emanetini teslim alıyor. Evdeyiz. Bütün gün hiçbir şey yememişim ama hayatımda böyle bir eksik yok. 

Yatağımdayım. Yatak buz gibi. Nasıl dayanılır? Bilmiyorum. İçimden şarkı mırıldanıyorum, “bilsen ne gaybana geceler yaşarım gaybana gecelere oy... demem o ki sana hasretin öyle koymazdı amma geceler öyle bir gaybana...geceler öyle kötü dinli gavur gavur ki sorma... Dönerim olmaz,yatarım olmaz, Upuzun hint fakiri yatağı gece, Öyle bir batar ki,dört yanımdan...” Sızıyorum yatağımda. Boynumda doğum günümde aldığın kolyemle. Kuş uykusu benimki en ufak çıtta fırlıyorum senden haber gelir diye.

Mısır’dasın 2-3 defa haberleşiyoruz. Gemiye binmeden arıyorsun en son, “Herkese selam” diyorsun, “herkese selam, (sana hasret)...” Can bu ya, zor da olsa dayanıyorsun, yutkunuyorsun, içine oturuyor, dayanıyorsun...

Akşam kardeşinle konuşuyoruz, haber yok senden. Tek dileğimiz gemide iyi olman, mutlu olman, huzurlu olman. Kolyem hala boynumda. Yatağıma giremiyorum bir daha. Her gece senden “tatlı rüyalar”ı duyduğum o yatağa yatamıyorum artık, salondaki koltukta yatıyorum. Gece kardeşinden mesaj geliyor, ona haber vermişsin, “gemiye bindim, iyiyim, bizimkilere söylersin, nazlı’ya da haber ver.” demişsin, iyi haberini alıyorum ya öyle kıvrılıp uyuyorum. Aksilik bu ya bütün gece telefonuma gereksiz bildirimler geliyor. Hepsi sendenmiş gibi fırlıyorum. Yok. Senden haber yok. 

Uyumak için dua ediyorum. Sen nasıl bir yerde uyuyorsun bilmiyorum. Uyuyabildin mi, gemi sallıyor mu? Düşünürken uyuyorum. Eğer bir gece ağlarsam her gece ağlarım. Ağlamıyorum.

Bugün 18 Ekim, benden gidişinin üstünden daha 48 saat bile geçmedi. Çaresi yok yaşıyorum. Yataktan çıkmadan, kıvrılıp oturuyorum. Anneannem, babaannem, teyzem aradı. “Allah kavuştursun” dedi. İçim dayanmadı. Telefonda konuşmanın sonunu getiremedim. Halan tanıştığımızda “sevdanız sonsuz olsun” demişti, o zaman da düğüm olmuştu boğazımda o “amin”. Sevdamız sonsuz olsun sevgilim, Allah kavuştursun bizi... 

Can nasıl dayanır bilmem, 6 ay, 179 gün nasıl geçer bilmem, tek bildiğim bir şey var; seni ne olursa olsun sevdiğim ve bekleyeceğim.

Tuncay Özkan hapse girdiğinde kızı Nazlıcan’ına “Sen benim özgürlüğümsün iyi yaşa” demişti. İçinde olmayı sevdiğim ama korktuğum o gemilerdesin sevgilim, sen benim özgürlüğümsün, sen benim denizimsin, sen benim hayatının devrimini gerçekleştiren güçlü erkeğimsin, orada iyi yaşa.

Ne yaşarsan nasıl yaşarsan yaşa havaalanında arkanda bıraktığın o dört kişi; annen, baban, kardeşin ve ben her zaman olmamızı istediğin yerde olacağız.

Şimdi güçlü olma, şimdi direnme zamanı.

Sevdiğin adamı 6 ay görememenin yolunu yapmak nasıl bir şey bilebilir misin acaba? Gidecek bir adam var karşında. Gidecek ve 6 ay bu adamın sadece sesini duymak için saatlerce uykusuz kalacaksın. Belki saatlerce ağlamaktan sesin kısılacak, gözlerin şişecek, yutkunamaz olacaksın, her nefes düğüm olacak boğazında... Gidecek bu adam. Er ya da geç, bugün ya da yarın, Eylül ya da Ekim... Bu adam yakın zamanda gidecek arkasında herkesi bırakarak. Biz arkasında kalanlar da sadece el sallayabileceğiz. Ne onun gidişinin önünde durabiliyoruz ne kalışına sebep olabiliyoruz.

Öyle bir an geliyormuş ki, başkasından duysam “deli misin nesin?” derim, oturup firmaları araştırırken buluyormuşsun kendini. Madem gitmek istiyor, madem gidince mutlu olacak, üzüntüsü sıkıntısı geçecek, tamam o zaman gitmesi için ne gerekiyorsa yapalım deyiveriyormuşsun.

Önce forum sitelerini incelemeye başladım. Gemiye çıkanlar ne diyor, gemiye çıkan adamları bekleyen kadınlar ne diyor tek tek okudum her birini. Yetmedi. Facebook, instagram, blog ve twitter sayfalarını incelemeye başladım. “Denizci sevgilileri” ne alemdeler diye baktım. Hepsi içinde bir hüzün yüzünde bir gülümsemeyle bekliyorlar hayatlarının erkeklerini. Yetmedi. Tanıdığım denizci eşleriyle konuştum; çocuklusu çocuksuzu... Yetmedi. Denizcilerle konuşmaya başladım. Kaptanı, askeri... Yetmedi... Firmaları aramaya başladım.

Önce bu adam niye gidiyoru anlamaya çalıştım sonra o gidince ben ne olacağımı sorguladım bu adamla gelecek nasıl oluru tarttım sonra ben yapabilecek miyimi düşünmeye başladım. Sürecin başında fazlasıyla bencildim. “O gidiyor, o kararını yaşıyor da ben ne olacağım burda?” Bunu sorgularken mutsuz olduğumu fark ettim. O gitmeyi tercih ediyorsa ben de onu beklemeyi seçiyorum. Ben de hayatımı beklemeyi tercih ediyorum. Böyle bir kadın olabilir miyim? Böyle bir soru yok. Ben bu adamı seviyorum ve o kadın olmak zorundayım. Kabullenişim böyle başladı aslında.

Sonra bu adam gidince ne yaşayacağı araştırmaya başladım. Bu adam gidince çok zor günler yaşayacak. Ben sadece onsuz kalacağım gittiğinde o ise ailesiz arkadaşsız ve bensiz kalacak. O gün daha dik durup yanında olmaya karar verdim. O orda zor şartlarda çalışacak. Aylarca denizin ortasında; yeri gelecek fırtına çıkacak yeri gelecek hasta olacak yeri gelecek o gemiden çıkmak isteyecek. O gün daha da güçlü olmam gerektiğini anladım. O ordan beni aradığında sesinde özleyen bir kadından çok güçlü, kararlı, onu sonsuza kadar bekleyecek bir kadının sesini duymalıydı.

Onun için bir şey yapmalıydım artık. Hakkında tek bilgi sahibi olmadığım şey firmalar kalmıştı. Firmaları ararken buldum kendimi. Kimisiyle kendim gidecekmişim gibi konuştum kimisiyle yurtdışında bir arkadaşım gitmek istiyormuş da yurtdışında olduğu için arayamıyormuş gibi konuştum. Nasıl gidiliyoru öğrenmeye çalıştım.

Onu çok seviyorum. 

Bu yazıya başlamadan önce birçok girişi yazıp sildim ve evet, en doğru şey “onu seviyorum” diyerek başlamaktı.

Niye oldu nasıl oldu bilmiyorum. Büyüsü bozulacaksa bilmek de istemiyorum. Rüyadan uyanıp yaşamaya başlamak onunla olmak. Rüyalar alemindeyim demeyeceğim. Onunla olmanın da pürüzlü yanları var. Ben bu adamı sevdiğimde bu şehirde çiçekler açmıyordu. Karlı bir kış günü gördüm ben onu. Karlı bir kış gününde donarak işe gitmek üzere servis beklerken görüp aşık oldum ona. Elinde kahvesiyle üstünde siyah paltosuyla ısınmaya çalışıyordu. Uzunca sakalları vardı, bıyıkları vardı, umutlu ama gölgeli sarı hareleri olan yeşil gözleri vardı. Her sabah elinde sigarası... Belli ki bir düşüncesi vardı.

Uzaktan, uzunca, hayranlıkla gözledim onu. Kendimi kandırdım günlerce. Hiç tanımadığın bir adama nasıl güvenir de bırakırsın kendini diye. Her gün ordaydı. Her gün tam karşımda. Güvensizliğime güven oluyordu. Ondan korkarken onun sayesinde insanlardan korkmuyordum sabahın ayazında. Akşam olunca etrafıma bakınıyordum aynı yerde. Yoktu. Hiç tanımadığım o adama tanımadan bağlandım. Tanımadan sevdim. İşini, ailesini, hayatını bilmeden sevdim. Evli miydi bekar mıydı bilmedim. Belki başkasına aşıktı... O tatlı gülümsemesiyle sevdim onu. Bir şey çeker ya, bir şey bağlar... Kalbimden bir şeyin uzandığını hissettim.

Sonra zaman geçti mevsim ilkbahara dönmeden hayatıma girdi bu adam. Hayatım oldu. Olmaz derken hayatımın merkezi oldu. En sonunda ben de sevdim. Her gün sabah yolunu gözlediğim o adam; işe giderken beni öpen, akşam eve geldiğimde beraber yemek yaptığım, sarılıp omzunda ağladığım, yatağında yattığım adama dönüştü. Gözümden sakınır oldum. Sözümü tartar oldum. Yıllarca “ben” diye yaşadığım hayatta “biz”i öğrendim “biz”i tattım. 

İki kişi aynı levelda birbirini sevemez sanarken, öyle öğrenmişken, bu yüzden hep azı seçmişken; umursamadan aşık oldum. Umursamadan bıraktım kendimi. Bugün bir daha gelmeyecekmiş gibi yarın ölecekmişim gibi sevdim.

İkimizde biliyorduk mutlu günlerimizin sayılı ama sayımızın belirsiz olduğunu. Bu adam şimdi gitmeye hazırlanıyor. Hiç bilmediğimiz bir ülkeye, hiç bilmediğimiz bir yaşam tarzına yelken açıyor. İşini bilmeden sevdiğim adam işi için gidiyor. İki elin parmağını geçmeyecek kadar günümüz kalmışken, andıkça burnumun ucu sızlarken, her zamankinden daha dik kabulleniyorum gidişini. Geldiğinde geçireceğimiz günleri mutlu yaşamak için bekliyorum. Her gün daha çok severek daha çok bağlanarak daha çok korkarak bekliyorum. Vazgeçmeden bekliyorum. Sessizce, kimsesizce bekliyorum ait olduğum o adamı.

Birine ait olmayı tatmak çok güzeldi aslında.

İlk bakış, ilk dokunuş, ilk göz göze geliş, o da bakıyor mu telaşı, içinde bir yerlerde sevdiğini hissetmek... Sanki her şey ölümsüzmüş sonsuzmuş gibi inanmak ve güvenmek... Herkesten ve her şeyden vazgeçebilecek kıvama gelip “yahu mutluyum bırakın da günümü sonuna kadar yaşayayım” gücü. 

Ne aileyi gördü gözüm ne arkadaşları. Kimse kimseyi hayatının merkezi yapmamalıyı savunurken bir baktım hayatımın tamamı oluvermiş. Hiç tahmin etmezdim bu şehirde onsuz geçecek günlerimin olacağını. Bugün bakıyorum da 10 gün olmuş onsuz geçen. 

Aslında kimsesizleşmişiz şu bir kaç ayda. O gidince bu kadar eksik hissetmemin tek sebebi bu. O gidince büyük bir payım gitti. Ne zaman gelir geldiğinde bazı şeyler aynı kalır mı bilmeden beklemek, sevmekmiş. Onsuz da varım elbet, onsuz da yaşıyorum, onsuz da nefes alıyorum, onsuz da gülüyorum ama 10 gündür kahkaha attığımı bilmiyorum. Bir şarkıyla burnumun ucunun sızladığını biliyorum mesela. Ne kadar özlediğimi anlamamak için eski fotoğraflara bakmamayı öğreniyorum.

Sadece 10 gün... 10 çaresiz gün. Bizi bekleyen koskocaman daha 7 ay varken nedir ki 10 gün? Bizi bekleyen çoğu ayrı geçecek bir ömür varken nedir ki?

Gitmek cesaret ister ufaklık Gideceğin yer neresi olursa olsun Sevdiklerinle arana mesafe girince Varış yerinin hiç bir anlamı kalmaz. Vedalaşmak da zor iştir biliyor musun ? Oturursun geminin kıçına. Bakarsın sevdiklerine gittikçe ufalırlar ufalırlar kaybolurlar O zaman anlarsın işte Vedalaşmak asıl kalana değil gidene koyar.