#denizcisevgili

Dün gibi hatırlıyorum elinde kahvenle bekleyişini. O bıyık altı gülümsemen, alttan bakışların, tatlı görüşürüzlerin...

Çok kararlısın kalbimi çıra gibi yakmaya niye ? Duvar çekiyorsam yanıyorum için için bitti işim Saklar mı yüreğin Yüreğimi içinin her yerinde Eski kelimeler Döndürüyor başımı sen söylediğinde

Buluşmak, buluşmamak, teslim olmak ya da olmamak...

Korkular... Arzular... Nasıl başım dar bilsen şaşarsın yar Her yerim kördüğüm Dolaşık ipin ucunu bul çözeyim Her ayrıntım sayıklıyor Sükunetim deliliğimden Aşk yok olmak diyor biri Yar ben yokum yok zaten Ayyaş ruhum sayıklıyor Her zerrem sende çarpıyor Aşk yok olmaksa şimdiden Yar ben yokum ben de zaten

Ve başlıyoruz tanışmaya. Önce sen, sonra ben... 

Bin çalıntı aşk tecrübesi bakıyor gözlerime Ah Soru soruyorsam tuzağına düşeceğim bana günah Saklar mı yüreğin Yüreğimi içinin her yerinde Eski kelimeler Döndürüyor başımı sen söylediğinde 

Vuslat yakın hasret arsız. Zaman geçmek bilmiyor. Uyumasına uyunuyor da sabah olunca gün bitmek bilmiyor. Takvime çentik de atsan, her gün bir yaprak da koparsan 24 saat çok ağır, çok dolu. Bitmiyor.

Sahi ne olacağız biz? Sen ne olacaksın? Dünyanın bir ucundan bir ucuna, suyun aktığı her yere bir demire binip arkanda bıraktığın beni bir gün bile düşünmeden, ordan oraya mı gideceksin?  

Gönlüm isterse gelirim Bitmeyen aşkla sevişirim Seyret bak uçurum dağından Dümdüzdür vadim Ruhum isterse gezinirim Dipsiz uçurumlarda

Sensiz geceleri tahmin edemezsin. Beklediğimden daha soğuk. Her gece içim titreyerek girdiğim yatakta hangi yana dönersem döneyim yoksun. Üşüyorum, susuyorum. Gecelerimin sensizliği bekleyişimi daha da çekilmez kılıyor.  Ya güneşim ol ısıt beni ya yorgan misali seril üstüme. 

Kalbim duraksız haykırışlarda Ne yapsan ayrılamam senden asla Hafife alma aşk vurur insana Bu kadar kolay sanma delikanlım

Gel artık... Bir kere sarıl bana. Nefesini bırak içime...

Çok özlüyorum huzursuzum Ben sana dayanamam ayrı mı hiç duramam Gözlerinde gece olmuyor Güneşi perdeliyor bakışın Hem sana ihtiyacım var hemde bana delice Al beni bırakma hiçbir an bile kendime Aşkın benden de öte bir yere gidemem ki Sen benim kalbimsin ya 

Yine mi gideceksin? Ne zaman bitecek bu gitmelerin? Ne zaman kalacaksın yanımda? Ne zaman ben senin kollarında huzurla uyuyacağım, korkmadan.5 yıl, 10 yıl, hiçbir zaman...

Her gün biraz daha aşkı yitiriyor Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi Sabahlara yakın sessiz gelişlerin Hırsız gibi kararsız, kararlı Yatağımdasın kırk yıllık yabancı Vazgeçti direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeçtim direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Her gün biraz daha aşkı yitiriyor Yüzündeki gökkuşağının ağrılı rengi Sabahlara yakın sessiz gelişlerin Hırsız gibi kararsız, kararlı Yatağımdasın kırk yıllık yabancı Vazgeçti direnişim Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeçtim yana yana Seni sevmeyi ağır ödüyorum Vazgeç yüreğimden düşlerimden Yaralıyım bin yerimden Ben değilim seviştiğin Affedemem beni affet Gidiyorum uzaklara, sensizliğe Kahretsin yapamıyorum Kaçtıkça sana geri dönüyorum Kahretsin yapamıyorum Seni sevmeyi ağır ödüyorum... Kahretsin , seni sevmeyi ağır ödüyorum..

Üzgünüm sevgilim. Ben artık vazgeçtim. Ne bir gün daha beklemeye ne bir gün daha sabretmeye vaktim yok.

O akşam Nazım Hikmet, Özdemir Asaf, Atilla İlhan, Ahmet Arif ve ben oturmuş seni konuşuyorduk. Atilla İlhan şarap içmeyi önerdi böyle bir gecede. Mum ışığıyla aydınlanan bir odada camın kenarındaki sedir koltukta oturuyordum tek başıma. Herkes telaşlı bana bakıyordu. Nazım Hikmet girdi lafa “Ve unutma ki daima iyi şeyler düşünmeli bir mahpusun karısı.” demek yerine “Ve unutma ki daima iyi şeyler düşünmeli bir denizcinin kadını.” dedi. Denizcinin kadınıyım ya sahi. Vuslatın her gününü zihnimde nakış gibi işlemişken keder yakışmazdı ruhuma.

Özdemir Asaf lafa karıştı sonra “daha gidecek yerleriniz var, şu sohbeti dinler gidersiniz, coştukça şarkılar türküler sazlar,  rakı mı şarap mı içer gidersiniz” dedi. Sen belirdin bir anda. Seninle bir bakışla gideceğimiz yerlerin her birinin isimlerini içimizden geçirdik. Yunanistan’ın mavi beyaz kıyılarını düşündük, gözlerinin yeşiline daldığımda Karadeniz’in yeşillerinde uzanıyorduk.

Atilla İlhan durur mu? “Bir de beni dinle” “Ne vakit bir yaşamak düşünürsen susup onun adıyla başlayacaksın” dedi “için sıra kımıldayacak onun gittiği denizlerin. Hayır başka türlü olmayacak. Sen ona mecbursun.” Şarabımdan bir yudum daha aldım. O deniz dediğinde benim içimde fırtınalar koptu. Sessiz çığlıklar attım. Kimse duymasın sana mecburiyetimi, acizliğimi, tutkumu, sevgimi, davamı. Yediremedim mecburiyeti.

Mumlar da zaman gibi akıp gidiyor, her geçen dakikada, her damlayan damlada aydınlık azalıyordu. Camdan dışarı çevirdim yüzümü. Asfaltta biriken suya yağmur bir bir damlıyordu. Sessizlik hükmediyordu geceye. Sana mecbur olamazdım...

Nazım yüzüme baktı. “Aynı gökyüzü altında bir direniştir yaşamak.” dedi. Anlamıştı karşında başımı dik tutmak için verdiğim mücadeleyi. Zeki Demirkubuz’un geleceğini bilmiyordum o da gelmişti demek ki. Belli belirsiz arkalarda gördüm yüzünü. Gözümle selamladım muhakeme ederken.Nazım’ın sözündeydi hala aklım. Dalıp gitmiştim, başını kaldırıp baktığında benim gördüğümü görüyordun hala. Aynı gökyüzü altında aynı dava uğruna veriyorduk mücadelemizi. Davamız birken niye dert etmişsem mecburiyetimi gizlemeyi...

Zeki ben düşünürken tutamadı kendini; “yol belli, eğ başını, usul usul yürü şimdi.”...

“Direnme” dedi bir ses. Başımı kaldırdım. Sokak lambası Ahmet Arif’i aydınlatıyordu. “Direnme”... “Yokluğu cehennemin öbür adıdır. Kaparsa gözlerini, üşürsün.” İçim titredi. Tüğlerim ürperdi. İskeledeki o küçük kafedeki bakışın belirdi gözümde, “görüşürüz” deyişin kulağımda çınladı...Ah seni bilmiyor, kimseler bilmiyor...

Sen geldin. Mevcudiyetinle karşımda duruyordun. Sana baktım. Uzun uzun anlattın. Gecelerce sürdü sohbetimiz. Durmak, yorulmak bilmedik. Vuslata dair ne varsa koyduk ortaya, bir bir yaşadık hepsini. Günahlarımızı da sevaplarımızı da saçtık. Önümüzde duran beraber geçireceğimiz bir ömre baktık göz ucuyla. Ellerimiz birleşti. Davamızı geleceğimiz ilan edip yol aldık yaş almaya...

Sen uyuyordun. Beni uyku tutmamıştı. Belki susamıştım. Belki kabus görmüştüm. İçim geçmiyordu bir türlü. Sana bakmaktan kendimi alamıyordum. Cemal Süreya geldi. -Müsade var mı? +Olmaz mı? -Uyuyor mu? +Mışıl mışıl. -Sen niye uyumadın? +Hasret başlamadan içimi dolduruyorum. -Yine gidecek mi? +Kim bilir? -Kalmasını mı istiyorsun? +Mutlu olmasını istiyorum. -Birazdan gözlerini açacak ve sana bakacak. Onu her zaman bekleyeceksen ona sevdiğin şiirimi oku. Gidişinde vardır elbet payın. Ne günah işliyorsanız yarı yarıya.

Sabah 8:00. Bana baktın. Yeşil ve sarı hareli. Ellerim sakallarında, bıyıklarında, yanaklarında, gözlerinde, kaşlarında, saçlarında... Kucağımda yatıyorsun...

Uzun mesafe ilişkisi yürütüyorsanız eğer yarım kalırsınız.

-Önce kendi gider, yaşanılanlar yarım kalır, -Yaşadığınızı sandığınız gençliğiniz yarım kalır, -Geceleriniz ağlama krizlerinden yarım kalır, -Bazen ağlama krizlerinden gündüzleriniz de yarım kalır, -Hatta bazen çalışırken işiniz bile yarım kalır, -Tam haber alır konuşmaya başlarsınız, özleminiz yarım kalır, -Kavga edersiniz, interneti kesilir, tartışmanız yarım kalır, -Kavga edersiniz, “ya zaten uzakta” dersiniz sözleriniz yarım kalır, -Çıldırırsınız, mesafeyi görmezsiniz, “özledim” der, öfkeniz yarım kalır, -Özel günler olur, bir yanınız yarım kalır, -Yatağınızda tek yatarsınız, yatağınızın diğer yanı yarım kalır, -Tam sevdiğinizi söyleyeceksinizdir, saat farkı vardır, uykusu çoktan gelmiştir, güzel sözünüz yarım kalır, -Bir sorun vardır, ondan çözüm beklersiniz, günlerce interneti olmaz, sorununuz size kalır, -Telefon görüşmeleriniz yarım kalır, -Mutluluğunuz yarım kalır, -Sevginiz yarım kalır...

24 yıldır “birine” ihtiyacım olduğunu hiç düşünmemiştim. Yaşayıp gidiyordum kendi halimde. Gamsız, duyarsız bir adam mı? Olabilir. Biter. Okeye dönülür. Biriyle tanışılır ve denenilir. Olmadı mı? Olabilir, biter, yenisi gelir... Her şey bu kadar kolay, rayına oturmuş ve tekdüze aslında.

Teflon tava gibiydim. Tavayı yıkamadıkça sadece izi kalıyor ama yapışmıyor. Her karakterin bıraktığı izi taşıdım kendimde. Ailesine karşı saygısız bir adamla yapamayacağımı öğrendim, zamanını boş geçirip sürekli hayıflanan insana karşı tahammülsüz olacağımı öğrendim, çok konuşan insanla yapamayacağımı öğrendim, ayakları yere sağlam basmayan bir adamın yanında huzursuz olduğumu fark ettim, aileme karşı saygısız olan bir adama dayanamayacağımı öğrendim, aşırı kıskanç adamları itinayla aldattığımı öğrendim, biri bana bir şey için “yapma” diyorsa inatla yaptığımı öğrendim, kararlı adamlardan etkilendiğimi öğrendim, eski sevgili hikayelerine tahammül edemediğimi öğrendim, farklı kültürler arasında denge kurabildiğimi öğrendim, cinselliğin bağlanma sebebi olmadığını öğrendim...

Aslında kendimi tanırken hayatıma giren herkesin etkisini gördüm. Herkes bana yeni bir şey kattı, kendimde yeni bir şeyi keşfetmemi sağladı.

Bugün olduğum yerden, hayatımdaki adamla beraber olmamın, bir ilişkiyi her şartta sürdürebilmek için elimden geleni yapmamın en büyük sebebi geçmişte yaşadıklarım oldu.

“Ben dahil kimse dört dörtlük değil” inancını kabullendim ilk önce. Sonra denemeye başladım. “off yine mi?” demek yerine “vaoov böylesi varmış” derken tek kaşım havadaydı. En sonunda bir check listim olduğunu fark ettim. “İdeal Erkek Check List” ve evet bu adamın her hareketinde bir tik atar oldum. Aylar geçti hala devam eden bir ilişkiydi ve ben hala tik atmaya devam ediyordum.

9 Aylık ilişkiye baktığımda ise belki de ilk günkünden daha aşık bir kadın görüyorum. Bu kadın duygularıyla olduğu kadar mantığıyla da aşık bu adama. Bu adam nerdeyse 1 aydır yurt dışında, öncesinde varla yok arasında kendine dönük durumda, yine de kadın bu adamın hayatında, yanında, arkasında olmaktan memnun. Çünkü nefes aldığı her an “iyi ki” demesinin sebebi bu adam, eskiyi hatırlayıp gününe şükretmesinin sebebi bu adam, onu andığı her an özlemden gözünden yaş akarken bile içindeki mutluluğun sebebi bu adam.

Bugün onunla konuşurken fark ediyorum ki benim bu adama ihtiyacım varmış. Böyle bir adama aç yaşıyormuşum, tanıdıkça başkalarını, daha çok ona acıkıyormuşum. İyi ki de ona acıkmışım. İyi ki de onu bu kadar özlüyorum.

Baştan söyleyeyim karşı tarafın yaşadıklarımla ilgili hiçbir bilgisi yok umarım gelene kadar bu yazıdan bihaber olur.

Denizci sevgiliyle 16 gün geride kaldı. Peki bu 16 günün sonunda bana ne kaldı?

Çoğunlukla yorgunluk, fazlasıyla gerginlik, bir nebze umutsuzluk, az biraz çaresizlik, gereğinden çok eksiklik ve kocaman bir boşluk.

İlk çıldırışımı babasının sesi kötü geldiğinde yaşadım. Babasının sesi daha önce böyle kötü geldiğinde 1 saat içinde İstanbul’dan yola çıkıp İnegöl’e giden bu adama mümkünatı yok denizin ortasındayken “Baban rahatsızlandı” diyemem. Hadi ben diyemiyorum... Yahu adam giderken hiç mi düşünmedin? Sonuçta anne - baba genç ve sağlıklı insanlar değiller, denizin ortasında bu insanlara nasıl yetişirimi hiç mi tartmadın? Bu kadar mı gözün döndü de alelacele bir karar verip uygulamaya aldın?

Evet, bunları demek istiyorum ama diyemiyorum...

Sonu belli olmayan bir 6 ayı bekliyorum aslında. Geldiğinde bir yuvarlak masa toplantısıyla her şeye son da verebiliriz belki gelmeden bile olabilir bu. İpin üstünde yürüdüğümü hissediyorum. A-a adam gitmiş!

Düzenim zaten değişmiş. İşten çıkıyorum eve gidiyorum, eve gidiyorum işe gidiyorum, ev iş, iş iş , iş ev, ev ev... Oksijenim gittikçe azalıyor. Etrafa bakınıyorum adam yok, iş çıkışı evine gittiğim adam yok, işe gitmeden önce sabahları gördüğüm adam yok, her gün defalarca sesini duyduğum adam yok... Adam yok. Adam hayalet gibi. Arada bir whatsapptan biri yazıyor “CANIMM” diye kayıtlı biri tanıyor da beni herhalde baya samimi çünkü sözleri ama o telefonun arkasında kim var? Arada resmini görüyorum. “Evet ya böyle bir adamdı, yeşil hareli gözleri vardı.” diyorum. Hayal meyal işte. Varla yok arasında.

“Özlüyorum” demek 10 büyük günahtan biri sanki. 15 günde özlesem kaç yazar kalmış 165 gün. Şimdi “özledim” desem 150. güne ne kalacak? O gün geldiğinde ne diyeceğim? “Ölüyorum uleen!” Çal arkadan bir Müslüm Gürses. Sıla mı gurbet mi adını sen koy!

Aramıyorum artık ailesini. Ne vasıfla aradım ki kaç gün? Onun ailesi... Evet sadece onun ailesi... Ben dış kapının dış mandalı, dıdısının dıdısı... Biraz soluklanıp düşünmeye ihtiyacım var. Adam gelip bana “Nazlıcığım ben bu işi ömürlük yapmaya karar verdim.” derse ben de bu adama “ömrüne bereket şekerim ama bana müsade” dersem biz bu iletişimi o insanlara nasıl açıklayacağız? Hala “biz” dili değil mi? Böyle kabul edelim.

Sonra işte bir bakıyorsun geçmiş 16 gün, bir arkana yaslanıyorsun çevrene bakıyorsun, etrafın cicim aylarını yaşayan çiftlerle dolu. Sonra kendine bakıyorsun; 2 gün sonra 8. ayımızın bitişini sevimli bir whatsapp mesajıyla kutlayacağız, yılbaşı kimbilir nasıl geçecek, 1. yılımızda bambaşka yerlerde olacağız, derdimde sıkıntımda “ben varım, yanındayım” dese de derdimin sıkıntımın 1000′de 1′ini ona yansıtıp “idare ederek” zamanı geçiriyorum, artık 2-3 yıllık hayallerim yok mesela 6 aylık benim hayallerim, 6 ay sonra o gelecek ve ben yaşamaya başlayacağım... Arkadaşıma 1 kere buluştuğu adam çiçek göndermiş “geleceğimizi sen planla” demiş... O an geldi aklıma “gelecek” diye bir şey olduğu, gelecekte sadece o gelecek başka da bir şey olmayacakmış gibi nefes alıyorum. Başka bir arkadaşım sevgilisine “kahramanımsın” yazmış. O da benim kahramanımdı ama kahramanlar bırakır gider mi?