#delechengfriday

Hindi ko alam kung saan ako nababanas. Nawawalan ako ng gana umuwi kase alam kong may gusto pa ko gawin pero hindi ko naman magawa kase tamad na tamad nadin ako. Gusto ko mag-one for the road. Pantanggal stress lang. Kase parang napakahaba ng araw ko tapos parang pumalya lang ako. Kaso ang weird naman bumili mag-isa n’un. Tapos hindi ko sure kung kelangan ba magbalik ng bote kapag sa convenience store bumili. Ano na naman ba problema ko? Trabaho ba? Or tao na naman? Paulit-ulit na naman yung mga kanta ng UDD habang naglalaptop ako sa office. Ang daming emosyon. May isang memorya kanina na nagpaligoy-ligoy sa isip ko. Katabi kita tapos busy ka sa viber. Kalmado lang naman ako makipag-usap kahit ang dami-dami kong pinoproblema sa trabaho tapos parang sa’yo wala lang. Tapos nung ako na yung may hawak ng phone at busy na nagtetext, sinita mo ko na hindi nakikinig sa’yo. Asan kaya ang katarungan? Tengene lungs.

Hindi ko alam kung nakasama ba ng mood niya na nagtagpo muli ang landas namin. Ang lakas lang talaga ng trip ng mga kabarkada niya. Hindi rin naman siya nagsasalita, kaya feeling ko wala naman akong dapat sabihin. Looking good, pero same old-same old. Yayakapin ko sana siya bago ako umalis (syempre pati si Lucas at Melvin din naman, or baka apir lang? Ayy ewan), kaso baka ang awkward naman, at hindi narin ako nakapagpaalam kakamadali. Nagtext nalang ako kay Melvin. Matutulog sana ko sa byahe kanina kaso nawala lahat ng antok ko nung makita ko siya. Na-stun nga kase, pre. Ayun. Ingat ka lagi, Allan Kenneth.