Fanfic Rec #139 Mòběi-jūn/Shàng Qīnghuá (The Scum Villain's Self-Saving System)
sunbeam; flaring by sarahyyy
“My king,” Shang Qinghua starts, “we are drawing close to some of the most auspicious wedding dates in the year.“
Mobei Jun looks up at that. “Oh?”
Shang Qinghua nods. “If we don’t make a headstart on all the rites now, it may be...difficult to arrange for a wedding this side of the year.”
Mobei Jun sets down his brush with a frown. “That would not be ideal.”
(Or, the one where Shang Qinghua is Mobei Jun's matchmaker.)
A Tale of Creation by Cydalima
“Shang-shishu,” added Luo Binghe, with what Shang Qinghua knew was false respect.
“Y-Yes?”
“Are you a god?”
Wait, what?
“I beg your pardon?”
Or, Shang Qinghua is questioned by Luo Binghe about being a god, in front of Mobei Jun, and he has no choice but to make up a story about a God of Creation.
THE BOSS WANTS TO DATE ME?! by tagteamme
Shang Qinghua is volunteered for the company charity date-auction, and is promptly put in as a forgettable middle bid, right after a guy whose name people can’t even remember. He’s more there as padding, so surprise comes to him when someone actually bids for him.
(And it’s shortly followed by fear when he realizes who has bid for him.)
My Villain or My King? by sentient_wren
Just as Shang Qinghua starts writing the inevitable gratuitous papapa montage, a hand comes down on his shoulder, digging in painfully. Shang Qinghua screams and throws his phone in fear whoever is groping him is doing so because they were looking over his shoulder to read about the protagonist's absurdly large penis and the wife’s gasps that it’s still not enough.
Shang Qinghua is bright red and very flustered at being caught writing porn in public when he looks over his shoulder at the person holding him. After his initial fear of someone making advances, Shang Qinghua is certain it’s the manager asking the creepy man getting off in public to leave the cafe. But as his eyes travel up the perfectly fitted sleeve up to the open collar showing off the ideal amount of chest and up to a frown and piercing blue eyes Shang Qinghua wishes it were a pervert or a manager.
❅
Shang Qinghua suffers endlessly at how oblivious his best friend Shen Qingqiu is regarding his former mentee Luo Binghe’s painfully obvious advances. His one saving grace is that he knows for a fact that he is not this oblivious.
Not that it matters anyways because no one likes him like that.
The Shang Qinghua Effect by Yuu_chi
Shang Qinghua knows better than anybody that he doesn’t get a second look so long as Shen Yuan is around
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality
Anya is LIVE right now
FREE
Free to watch • No registration required • HD streaming
Un regalito atrasado para @cyda-the-nogitsune espero que te guste y también espero que te la hayas pasado de puta madre(?) De nuevo, Feliz cumpleaños!! ヽ(*≧ω≦)ノ💖
Molts ja coneixereu Cydalima perspectalis, la papallona del boix. Aquests dies entren de nit a tot arreu atretes per la llum. Observada per primer cop a Besalú fa tres anys, s'ha estès per gairebé tota la comarca. El seu impacte és ben visible a la roureda monumental de Parc Nou d'Olot, on ha defoliat gairebé tots els boixos, inclosos els de port arbori que hi creixen a l'ombra dels roures de més de 200 anys. La papallona del boix prové d'Àsia i va arribar a Europa l'any 2007, a Alemanya. A Cantàbria, l'any 2013 i a la Garrotxa va ser detectada al 2014. Aquest mes de juny ha pràcticament acabat amb els boixos del parc Nou. Ara és present a gairebé tota la comarca: des de Maià de Montcal fins a la Vall d'en Bas, fins una altitud de 1000 metres. Cal veure si els boixos als boscos acaben com els del parc Nou d'Olot. Potser ho sabrem el proper any i també sabrem quina capacitats de resposta tenen davant la defoliació.
Jaja, OOOOOBVIOOOOO. Ahora estoy enojada con Teen Wolf, pero siempre voy a ser fan del Sterek. Autopromoción descarada, pero hace unos años escribí un long fic Sterek (pre season 3), que se llama Fuego sobre sangre y otro (no tan long fic) AU en el que Stiles es el maestro de los hijos de Scott llamado (1009) días de no coquetear con el maestro de mis hijos, por si te interesa =P
Anya is live and ready to show you everything. Watch her strip, dance, and perform exclusive shows just for you. Interact in real-time and make your fantasies come true.
✓ Live Streaming✓ Interactive Chat✓ Private Shows✓ HD Quality
Anya is LIVE right now
FREE
Free to watch • No registration required • HD streaming
(No encuentro el usuario en Tumblr de la autora, pero ya he especificado el sitio de donde saqué la historia y es para el fandom de Latin Hetalia)
Lo único que he leído de este usuario son historias sin pies ni cabeza, puedo pensar que todos sus lectores son tan mediocres que ni preguntan que personaje es cual, o cualquier persona que no está tan familiarizada con el fandom no va a poder notar ni jodida diferencia.
A ver, que son 500 palabras de nada, pero sin embargo (por lo que he leído) es de las mejores escritoras que tiene el fandom ¿es eso posible? Empecemos:
(Hablaré como un lector que solo tiene la mínima idea sobre cada personaje)
Mientras espera a Francisco, Julio mira el reloj. Está nervioso, mucho, y no es para menos pues esa noche verá a Pancho. En otras circunstancias no se sentiría así, pero esta no es una situación común no, esa es una cita. O algo así, lo cierto es que no sabe cómo definir a la petición de Ecuador para ir a la playa (su playa, evidentemente), de noche.
¿Y por qué de noche? Julio sigue preguntándoselo.
Sí, señores, esta es la introducción… en varios blogs está considerado bad fic el que un escritor agarre el teclado y se ponga a escribir la primera pachotada que le sale de los dedos. Sí. Pero acá no me voy a poner a citar otros blogs porque no viene al caso.
Esta bien, venga, comenzar con diálogos tu historia, para así dejar al lector en modo ‘’¿qué?’’ y el seguir hasta el final (o el nudo medio donde sea posible saber que traman) sea forzoso para alimentar su curiosidad, vale, que lo tengo claro. Pero, ¿esto que es? ¿Quién carajos es Francisco y de dónde ha salido? ¿O sea que puedo saltar a hablar sobre mi OC sin al menos presentarle con nombre y apellido? Madre de dios… ¡Y encima se va a ver con el sabe-quien-mierda-sea de Julio! ¿¿¿ayuda???
¿Qué rayos los une? ¿Pero de dónde se conocieron? ¿De un parque? ¿Uno era vagabundo y el otro leía el periódico? ¿Que… ? Esas y muchas preguntas más sin respuesta.
Pero el narrador nos recuerda que no es una situación común, ¿y me puedes explicar que mierda lo es? ¿Que debería estar haciendo cada personaje, quizás seria bueno dar luces? ¿Trabajando, estudiando, nadando, leyendo, cagando, escribiendo, comiendo, etc? ¿QUÉ? Bueno ahora… nos topamos con ¡oh! ya no existe, ni Julio, ni Francisco ahora salta el nombre de un país (Ecuador) que se ve retratado como si fuera pieza importante, (vamos, esta hablando de que no sabe como definir su petición de ir a la playa). De ‘’su playa’’ ¿pero ahora a quién diablos le habla?
¿Su lector imaginario que le entiende todo? Rayos, ¿que playa? sigo intrigada… ¿tendré que ir al baño y preguntar en el espejo tres veces ‘’que playa, que playa, que playa’’ para poder ser iluminada?
Asegúrate, Motoko Cydalima, que yo me estoy preguntando ALGO PARECIDO… sino es IGUAL a tu puta desidia por explicarnos de que mierda van y a donde esperan parar.
Muchas cosas llegan a su mente en ese momento y aunque la gran mayoría le involucraban en situaciones definitivamente no apta para menores, había una parte de sí que quería pensar que aquella sería una noche en la que hablarían, sólo hablarían, de cosas como, no sé, tal vez sus acuerdos y sus negocios.
Nota que alguien se acerca a él y aquello basta para que sienta que el aperitivo que tomó antes de ir a lugar acordado da vueltas dentro de su estómago. Y de paso para que su estómago mismo dé un vuelco. Respira profundo y voltea, encontrándose con un apresurado Francisco que luce apenado por el retraso.
Vaya. ‘’Situaciones no aptas para menores’’ bueno, al menos NO SABEMOS NI COMO SE CONOCEN, NI QUIENES SON, NI DE DONDE COÑO VINIERON pero ya sabemos que han tenido un buen polvazo…. O se la han pasado resolviendo fundamentos de problemas matemáticos para la espol… perfecto, como los dioses.
‘’Cosas de la que hablarían, no sé, tal vez sus acuerdos y sus negocios’’ BUENO POR ALGO TIENE ESO DE TÍTULO, CHICA LISTA. ¿Tengo que decir lo patética que resulta esa frase a la que hago referencia? pues… es una idiotez de marcas mayores ‘’no sé’’, ‘’tal vez’’ ni siquiera puede ser exacta cuando narra una MÍNIMA COSA. ¿Desidia parte II? ¿DÓNDE?
Cuando, no sé quién (esta esa la frase en la que burdamente tengo que referirme a estos personajes, diantres) nota que otro ALGUIEN (al menos ponle, ‘’sujeto’’ ‘’desconocido’’ ‘’silueta’’ ‘’tipo’’ ‘’tío’’ ‘’fulanito’’ pero NO también te da la pereza de teclear por sinónimos en los diccionarios de Google) se acerca a él y aquello basta para que sienta que el aperitivo que tomó antes de ir al lugar acordado da vueltas (no es ‘’de vueltas’’? joder, errores en 500 palabras es algo realmente IMPACTANTE) dentro de su estómago. No hablaré de donde falta comas, porque hasta yo, que no me doy cuenta de los por menores detallitos ortográficos, lo nota es también espeluznante.
Pero SÍ vamos a hablar de lo CERO familiarizada que me siento solo de leer esas líneas: Sigues sin contarnos NADA DE NADA pero se te va la olla con los detalles más triviales que he podio leer, que milagro ese el que no hables del moco de tal o cual, o de que textura era la baba del vendedor cafetero.
¿¿A MI QUE ME IMPORTA SI SU ESTOMAGO DA UNA JODIDA VOLTERETA MORTAL SI NO ES PORQUE VA A VOMITARLE A ALGUIEN 2 EN LA CARA?? ¿ES QUE TIENES LA IMPORTANCIA DE LAS ESCENAS EN LOS DEDOS DE LOS PIES?
Bufff… ‘’un apresurado Francisco que luce apenado por un retraso’’ ¿hablas a que hora se citan? ¿Cuanto tiempo esta alguien 1 (Julio, por lo visto) calentando el asiento, lo explicas en algún momento? No, por segunda y remilgada vez. Es que esto tan terriblemente mal que solo tengo ser muy imbécil para perder mi tiempo mostrándote tus errores. Ahora te pregunto, ¿cómo me puedo sentir identificado con personajes que ni siquiera tengo claro de donde madres salieron? ¿o que es lo que hacen en una cafetería? ¿Hay canon o AU? ¿Es esto Jackass?
No, es que… esto se explica por si solo. Bueno pero como hay lectores que quizás discrepan, HASTA ESTE PUNTO, con mi análisis pues tengo que ser claro: lo más cliché de lo que cliché que habita en internet, (sí, ni los fanfics con más reviews de Crepúsculo superan esto)
Es que, esto fue un peligro publicarlo, te lo digo de todo corazón, lo hubieras hecho por privado y que no esté tan a la vista de gente ‘’mala’’ como los activos críticos destructivos como yo, que somos como Dementores.
Pero bueno, nadie te advirtió antes, mala suerte. Un ‘’hoy por ti, mañana por mí’’ vendría bien si esto no fuera para anónimos, que la pasan bien quedando así en las sombras, léase mi estorbosa presencia.
Vale, tampoco es el objetivo de usar diálogos tan elaborados porque no sabes que capacidad de compresión lectora tienen a los que dedicas el fic, lo entiendo muy bien, pero ¿de verdad hacía falta insultarlos tan bajo? O sea, has escrito para decir ‘’toma esta lectura para coeficientes de niños de cinco años, porque la pretenciosa yo no puede mostrarte algo más alturado… ¿por qué? porque le tengo un igual respeto a los lectores tanto como se la tengo a la basura’’
…y os habéis dejado trollear, lectores, como es de verse.
SON LAS CONVERSACIONES QUE UNO TENIA CON LA PERSONA QUE MENOS QUERÍA HABLAR EN EL MESSENGER, ES QUE NO HAY QUE SER LITERATO, NI TERMINAR UN BACHILLER PARA ENTENDERLO.
No dicen más. Con un gesto casi imperceptible, Francisco le indica que le siga, para que caminen a la orilla del mar. Julio asiente y le sigue, colocándose a su lado. Esa noche sólo se escucha el vaivén de las olas el aire agitando las hojas de algunas palmeras. Mientras caminan, Francisco roza su mano con la de Julio y éste sonríe para sí. Seguramente esa noche hablarán de acuerdos y negocios.
¿ORILLA DEL MAR? ME LOS IMAGINÉ EN UNA CAFETERÍA, ¿POR QUÉ SUCEDE ESTO? ME ABURRISTE.
Nah, el problema aquí es que DE VERDAD no supiste ni describir la ubicación exacta, crees que somos tan débiles mentales para olvidarnos tan facilmente de alguna trama (que esto no tiene, perdona, perdona por agregar una palabra que es antónima a tu pseudo-historia) ya… hablas de la playa al comienzo, de una cita, pero no explicas cuando, ni en que momento, ni que transporte se han tomado para ir, no hay pensamientos más que para algo RT+18 al parecer, la imaginación no te da ni para decirnos en que playa de que país están.
‘’Esa noche sólo se escucha el vaivén de las olas el aire agitando las hojas de algunas palmeras’’ CLARO, eso importa muchísimo más que crearles alguna conversación impactante, una mirada, una descripción pero DE ELLOS,
ENCIMA TERMINAS LA HISTORIA CON OTRA COSA QUE ES OTRA BURLA A LOS LECTORES, que probablemente hablen de acuerdos y negocios.
PERO, COÑO, COÑO, COÑO, ¿te tienes claro al menos por qué te gustan los personajes de los que relatas? Porque definitivamente vives en una confusión tremenda con esta historia, ya que ni el comienzo, ni el clímax de esto se puede resumir como algo serio. Luego leí que era regalo para alguien, ¿sabes que me crea eso? Un triple ‘’JÁ’’.
Puntos en contra: dejas casi todo a la imaginación del lector, no te tomas ni la modestia de situarnos, no eres capaz de resumir los defectos y virtudes (si es que ayudan en algo) de los personajes, es aburrido, el título alude a negocios cuando no se habla de ello en ningún momento (solo como nota final), que una crítica sea más larga que esta historia para el fandom de Latin Hetalia. Sip.
Gracias por el espacio, necesitaba uno de estos, Trixie.
Talking to tumblr user Cydalima about writing fanfiction and the woes and issues of doing so made me remember how much I hate when people promise me to read something and they never do.
It's like don't ever do that to me, I'm cool if you give zero shits about what shit I write but don't make me feel like someone will read something and they won't.
And the never-ending desire to have something you worked hard to be read yet feeling awkward at showing it because it's stupid.