#creative vent

I'm just tired, I think, of having a lot of good ideas, but executing on all of them well rather than one of them exceptionally. I always fall prey to the rule of cool and while that's fine for a time I'm sick of being defined by its inherent mediocrity when I know I have important things worth saying in a more impactful way as a writer, musician, whatever.

ang sabi nila mag-ingat sa apoy, baka mapaso, masugatan, malapnos... basta mainit at delikado daw.

pero sa palagay ko, hindi naman..

ang init na masarap katuwang sa mga panahong ayaw patinag ng lamig; mas masakit pa ang labi kong bitak-bitak at dumudugo na kapag malamig. tapos 'yong kapirasong papel na pinulot ko lang naman pero hindi ko namalayang nahiwa na yung hintuturo ko, papercut daw tawag. at iyong pagkakataong hindi ko lubos maisip paano tumawid... delikado.

kaya kung tutuisin,

walang dapat ikatakot sa apoy. ang nakakatakot ay kung ano ang kayang gawin ng tao gamit ang apoy.

mas maalam ang tao kaysa apoy sa kung paano kumilos sa mundong ito. nasa tao ang pasya kung liwanag ba ang magiging silbi nito. maaari ding pangluto ng makakain lalo na't hindi lahat pwedeng kainin ng hilaw o kumain ng hilaw. may iilan namang krimen ang kinahihinatnan ng paglikha ng apoy.

sa unang pagkakataon na napaso ako, araw ng patay, nagkalat ang mga kandila sa sementeryo pati sa mismong bahay na'min.

"magtulo ng kandila sa labas para sa lolo at lola niyo.."' utos ni Mama na hindi ko pa nauunawaan noon, basta sinunod ko na lang dahil nasasabik akong paunorin ang paglusaw ng kandila, laruin ang apoy, ipunin ang mga natuyong patak...

hanggang sa nalaman kong hindi lang literal ang pagbaga ng apoy. na sa pakiramdam ng bawat tao sa kung ano mang pangyayari ay maaari ding magliyab, magliwanag, mapaso, makinabang, mapahamak... delikado.

sa unang pagkakataon na napagtanto ko ang pag-ibig ko sa mga tala at buwan, gatas na sorbetes, tag-ulan, gabi, nyebe, at ang aking sining... nagliliyab sa puso ko't mga mata na ang bawat bagay na ito ay bahagi ng pagkatao ko... ng pagkabuhay ko...

ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ay matagal ang buhay ng apoy. ito'y namamatay, tulad ng lola't lolo na dinadalaw na'min sa sementeryo, ang kalan matapos magluto, ang gasera sa umaga...

ang pagod at maraming bagay na nakakapagpabag...

hindi na ata nagbabaga ang pag-ibig ko sa mga bagay-bagay...

luto na ang pagkain, pero nalipasan na ako.

sa gabing madilim, gasera'y walang gaas.

hindi na masakit ang ilang beses na pagkakataong ako'y nahiwa sa papel na nakakalat.

wala na akong paki sa mga dugo ng labi kong bitak-bitak.

sa tuluyang pagpikit ng mga matang mugto, tangan ang pagbalik ng liyab... pagbalik ng sigla... pagbalik ng pagtanggap sa kung ano mang katambal ng apoy, may pakinabang man o delikado...

tulog na, marami pang bukas. tulog na, marami pang oras. tulog na, tulog na.

Palagi kitang kinukweto sa buwan habang nakikitsismis ang mga tala. Hindi ko man lubusang nakikita mga reaksiyon nila, pero ramdam ko sa simoy ng hangin, nasasabik silang makilala ka. Tinatanong ng mga bulalakaw kung sino ka ba at bakit ang giliw ko tuwing nababanggit kita. Ang sabi ko, sa mga umagang hindi ko sila kasama, ikaw naman ang nandiyan. May mga pagkakataon mang hindi kita mahagilap dahil masyadong nasasabik ang mga ulap na ibuhos ang mga hinanakit nila sa mga pagkakataong hindi ko inaasahan, alam kong nandiyan ka pa rin. Masyadong malakas ang liwanag mo na kahit gaano ka kalayo, tanaw ko pa rin ‘yong tanglaw. Nung minsang ang tagal mong naglaho at tanging kasama ko lang ay ang mga ulap at hindi mabilang na hinanakit nito kaya bumabagyo, sobrang maligaya pa rin ako. Ang kwento nila, nabanggit mo raw na mahal ko ang ulap at tanggap ang kung ano mang ibubuhos nito, kaya lalo akong napaisip, “salamat at naalala mo ang mga bagay na kung tutuuisin ay hindi naman natatandaan ng karamihan”. Ngayong gabi, muli kitang babanggitin sa mga buwan, bulalakaw, kasama na ang mga tala, ikaw na nasa salamin, salamat at hindi mo nalilimutan ang mga bagay na gusto mo, ayaw mo, at marami pang iba. Sa lahat ng gabing binabanggit ko ang mga bagay na “sana” matamo ko dahil alam kong nararapat ako, kaya ko, at kahit nalilimutan kong dapat mahalin ko rin sarili ko higit sa kahit na sino, pinapaalala ng mga bagabag na “balikan” ko ang lahat ng ito. Nakakatawang isipin na maligaya silang makilala ang magiging ako sa hinaharap habang ako sa kasalukuyan at maging nung nakaraan ay hindi pa lubos na malaman kung paano ko ba mararating lahat ng plano ko sa hinaharap. ANG MGA PANGARAP KO SA UMAGA AT TAG-ULAN. ANG MGA NAIS KONG MATAMO SA HINAHARAP KAYA SA MGA GABING LUBOS AKONG NABABAGABAG, PILIT KONG BINABALIKAN YUNG MGA RASON BAKIT DAPAT AKONG MAGPATULOY…KUNG BAKIT HINDI IMPOSIBLE NA MARATING KO LAHAT NG MGA BAGAY NA ALAM KONG KAYA KO DAHIL NARARAPAT AKO. Oo, sarili at ako lang mag-isa, sa umaga at sa gabi. May pamilya at kaibigan ngunit mag-isa sa mga personal na dalahin. Nakakatakot pumasok sa mundo kong parang kalawakan at walang lupang kongkretong matatapakan. Pero naisip ko rin, hindi naman masamang lumutang na lang kung iyon ang natatanging pwedeng gawin sa kalawakan. Bakit ko ipipilit lumakad sa patag? HHAHAHA hindi ko na alam saan patungo ‘to pero gusto ko lang mag vent sa paraang alam ko. :>

and when you lay your head at night 

remember what gets you up in the morning