14/02/1989

        Sevgili Esma...

       Ben bugün varoluşa en büyük şükrümü sundum. Göğe, toprağa ve denize baktım. Duydum kuşların ötüşünü. Baharın tazeliğini kokladım. Sırıtan veletler izledim parklarda. Nefesimle dolan ciğerlerimin, kanımla dolan kalbimin üzerine koydum ellerimi. Ben bugün varoluşumun en büyük şükrünü sundum Esma! Yanında yürüdüm. Senin sesine dokundu kulaklarım. Gözlerinin içine baktım Esma! Konuştum, konuştum. Sustum ve dinledim. Dinledim ve...anladım Esma: Bu notalar susmamalı. Bu ahenk, bu tını...kulaklarımdan çok, ruhum ile dinlediğim, hiç bitmeyen bir müziğin içinde olmalı. Ah sevda, sanat ekiyorsun ya ruha, esere bakan sanatçıyı övüyor sonra. Ya ruh kaçamıyorsa bu yaratılıştan, ya benlik denen bencillik sencilleştikçe sanatlaşıyorsa ha? Ah sevda, aklımın tenha sokaklarında yanan bir lambasın. Şaşıyorum sana.

       Öyle ya, seviyorum işte Esma. Seni seviyorum! Ve bil ki bu iki kelimenin ne manaya geldiğini pek ala biliyorum. Ama bunu benden öyle çok duymayacaksın. Sürekli dudaklarımla izah etmeyeceğim hislerimi. İnsan sevildiğini kulaklarında değil, ruhunda hissetmeli Esma. Ben inanıyorum ki, birbirlerine çok fazla sevgi sözcükleri sarf eden insanlar, hissettikleri noksanlığılın sancısıyla böyle davranıyorlar. Bu bir özlemdir Esma. Hakikatte var olmasını arzu ettiğin fakat bir şekilde tabiatında vuku bulamayan duyguları somutlaştırarak onları hayatına katma çabasıdır ve hastalıklı fakat günümüz toplumunca normalleşmiş tuhaf bir eylemdir. Ah neler diyorum Esma? Korkma n’olur. Deliliğim, normallerin ötesinde bir aklı meşru kılmamdandır. Hem seviyorum Esma. Ruhum sığamadığından içime, aklımın duvarları çatlaktır artık.

         Yarın da pek tabi seni görebilir, iş çıkışı yanında biter ve evinin yakınına dek seninle yürüyebilir, bu esnada tüm bunları -yazma zahmetine girmeyip- bizzat sana anlatabilirdim fakat böylesi gerekti Esma. Ben henüz...senin sahnenden korkuyorum. Böyle sürüp gitmeyecek elbet. Ah içimdeki fırtınaları bir saçabilsem şu dünyaya... Fakat yarın, yarın yanında biteceğim Esma. Konuşmayacak olsak da susmayacak ruhlarımız. Çünkü artık biliyorum: gurbet nemenem bir özlemmiş, memleketimde öğrettin bana.

         Sevgiyle kal...

***

                                                                                                     17/02/1989

      Sevgili Esma...

       Yine mi kırmızı begonyaların altına bir mektup bırakmış diyerek söylenme n’olur. Bu satırları okuduğuna göre hala saksının altını kontrol ediyor, ruhumdan firar edecek bir kaç kelamın yolunu gözlüyorsun. Ah Esma, yanı başımda yürüdün ve ben adımlarını izlerken gönlümün gürültüsünden konuşamaz, her bir cümlenin varlığımızın yanında değersiz kalacağını düşünerek sessizliğe gömülürüm. Belki de bu yüzden hala kırmızı begonyalardan bir umut, yüreğimin şeffaflığını görmeyi beklersin. Bu son olsun.. Söz!

       Adının gölgesinde filizlenen öyle çok mutluluk var ki.. Bir sözünle cennet olacak cehennemler içindeyim Esma. Sevmeyi sahiplenmek sanırdım. Oysa ait olmakmış. İsterik bir teslimiyet, arzulanan bir tutsaklık içinde en büyük özgürlük yatarmış. Nitekim aşk ile bağlanmak, tek başınalık içinde bir hürriyetten elbetteki yeğmiş.      

      Düşünüyorum Esma. Durup dururken yıldızlara bakıp evreni ve her şeyin şu an ki haline gelişini düşünüyorum bazen: ve mevcudiyetimin anlamsızlığına, dert demekten kendimi alamadığım saçmalıkların ise önemsizliğine gülüyorum. Evet, durup dururken oluyor böyle şeyler Esma. Bir kuşa bakıyorsun; özgürlüğün ulaşılamaz oluşu yakıyor canını, bir çocuğun sırıtışına takılıyor gözün; mutluluğun aslında böylesi basit oluşu sevindiriyor seni, içindeki çocuğun hayallerini hatırlıyor da sırıtıyorsun. Bir kelebek konuyor yanı başında duran çalıya; hayatın küçük manzaralara sakladığı büyük manayı fark ediyor, benliğine hücum eden huzura şaşıp kalıyorsun. Evet Esma! Bir anda, durup dururken dikiyorsun gözlerini etrafına, hayatın sıradanlığına karışan mucizeleri yakalayıp ruhuna dokunmalarına izin verebiliyorsun. Fakat böylesi şeyleri idrak etmek durmayı ve baktığını görmeyi gerektirir ve biz insanların fazla acelesi var. Lakin ruhuna girmesi için iznine muhtaç olan böylesi duygulardan üstün bir şey yok mu sanki? Aşk Esma, izin bekler mi? Bir bakmışsın, tutuşmuş bir ruhla divane bir aklın himayesi altında savruluyor, bir zamanlar seni kederlendiren şeylere bıyık altından gülüyorsun. Bir bakmışsın, şu adına sevda dedikleri meretle bedeninin içinde bir ruh olduğunu hatırlıyorsun. Böyledir işte. Her sevilen bir aynadır Esma. Sevenin kendini daha güzel ve yüce gördüğü bir ayna... Fakat yalan mıdır gördüğü, yoksa unuttuğu mudur? Ah Esma, insan nedir, anlıyorum seninle. İçime ektiğin tebessümlerin çiçekleri içinde yürüyorum artık. Göreceksin, o çiçeklerden bir buket vereceğim sana. Güleceksin..

Sevgiyle kal..  

***

                                                                                                     13/02/1989

        Sevgili Esma...

        Kırmızı begonyalardan ruhuma düşen bir umutla tanıştım bugün. El yazından bir portre, varlığından bir ikramla... An itibariyle çalışma masamın üzerinde bir mucize, aklının ve hislerinin resmiyle öylece duruyor. Biraz mürekkep, biraz kağıt, biraz...sen! Diyorsun ki: ‘‘Tüm bu mübalağa kokan tasvirler, bu büyük kelamlar ne için? Neden böylesine coşkun bir ruh haliyle ve titreyen bir benlikten fışkırırcasına yoğun ve itimatı zorlar nitelikte bir hissiyatın kıvılcımlarına çarpıyor gözüm? Ne biliyor, ne görüyor da neyi betimliyor bu Cemil?’’ Ah bir bilsem!

        Suallerini anlıyorum. Oysa ilk mektupta izah etmem ve evvelden bilmen gereken, sıradan, basit gerçekler bunlar. Ankara’da büyüyüp aslen Sinop’lu olmam yahut 28 Yaşında, kitap ve deniz aşığı olmam gibi... Sergide bizi tanıştıran Halit Bey ile aynı dairede çalışan, ikinci kademe bir memurum. Görevim pek eğlenceli olmasa da işimi fazlasıyla seviyorum. Üç yıldır tüm devlet burslarının il onay ve tespit komisyonunda yer alıyorum. İstanbul’a ise on ay kadar önce atandım. Bursa’dan sonra ikinci görev yerim. Astrolojiye ilgin var mı bilmiyorum lakin belirmek gerekir ki balık burcuyum. Ailem Ankara’da ikamet etmekte ve üç erkek kardeşin en büyüğüyüm...

       Ah Esma, bilmezsin ki böylesi izahlar beni hep düşündürmüştür. İnsanlar böyle mi tanınır yani? Oysa bir çoğunu seçemiyoruz ki? Bedenini, cinsiyetini, ismini, doğduğun tarihi, büyüdüğün coğrafyayı, dilini, bazen dinini dahi... Fakat susmak olmaz ya, yüzeyi de anlatmalı. Bazı derinliklere merak salmak için yüzeye ilgi duymak, gayet insancıl ve anlaşılır bir tutumdur elbet.

        Kendi hakkında bahsettiklerin içinde beni en çok etkileyen kitaplara olan düşkünlüğün oldu. Seninle kütüphanede karşılaşıp da elindeki ince kitabı gördüğüm anda anlamıştım zaten. Başka kim Dostoyevski’nin ‘‘Uysal Kız’’ adlı eserini okurdu ki? Elbetteki bu eserden çok daha bilindik olan Dostoyevski klasiklerini çoktan okumuş bir kitap aşığı ancak bu kısa ve çokça bilinmeyen esere yönelebilirdi. Rus edebiyatı ha? Bunu kendine neden yaptın ki Esma? Bilmez misin ki Dostoyevski okuyan insan artık dünyevi hazların gölgesinde huzur bulamaz? Kitaplar, akla atılan tohumlardır Esma. Misal Ben yeşermeyi, aydınlanmayı bekliyorken hesapsız ve itaatsizce büyüyen ağaçlar içinde gölgede kaldım. Üzerlerine tırmanıp bir şeyler görüyorum elbet. Görmek istemediğim şeyler olsalar da...

        Seni görmek istiyorum. Sesini duymak, o sesin taşıdığı manaya dahil olmak ve dinlemenin bir adım ötesine geçip de seni anlamak. Anlamak istiyorum Esma: tüm bu cereyanın özünde yatan muhtaçlığı, adımlarımın akıbetinde saklananları ve bir süredir bana ait olmayan bu aklın hasretini... Ah Esma, neden korkuyorum şimdi? Bir rüyadan uyanmak mı, bir rüyaya dalamamak mı korkutur insanı? Ezip geçmek mi gerçeği, yahut gerçeğin bizi ezip geçmesi mi daha kolaydır Esma?

        Bu pazar saat 12.00 sularında, Gülce Sokağın başında durmuş, seni bekliyor olacağım. Emrivaki mi oldu, olsun. Gelmesen dahi asla kahrolmayacak, seni bekliyor olmanın ruhumda uyandıracağı heyecan ve o müthiş ayrıcalık, hiç şüphesiz ki beni mesut etmeye yetecektir. 

Sevgiyle kal...

*** 

Kardeşlerim bomba gibi dönüyor! Akif Atakul’dan flaş spoiler…

Yeni eklenen Kardeşlerim bomba gibi dönüyor! Akif Atakul’dan flaş spoiler… son dakika haberini aşağıda okuyabilirsin. NG Medya imzalı, ilk bölümü 20 Şubat 2021 tarihinde yayınlanan, yönetmenliğini Serkan Birinci’nin yaptığı, senaryosu Gül Abus Semerci tarafından hazırlanan Kardeşlerim, yeni sezonda da fırtına gibi esmeye hazırlanıyor. Başrollerinde Celil Nalçakan, Fadik Sevin Atasoy ve Cüneyt…

Oruç dışında her amel insanın kendisi içindir

buhari savm 9